mermaid-e1341397041603

Σήμερα θα αναλύσουμε ένα επίσης σαγηνευτικό θέμα, τους μύθους για τα θαλάσσια τέρατα που πίστευαν οι παλιοί ναυτικοί όπως και για το θρυλικό τέρας του Λόχνες. Ξεκινώντας λοιπόν θα αναφερθούμε για το καθένα στη σειρά όπως και για το πως φαίνονται αυτοί οι θρύλοι στις μέρες μας.

ΠΑΛΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ

Καταρχάς θρυλικά τέρατα υπάρχουν σε όλες τις μυθολογίες, από του αρχαίους έλληνες, τους Σκανδιναβούς του μεσαίωνα, κινέζους, ινδιάνους της Αμερικής μέχρι και από ιθαγενείς των Αυστραλών. Ακόμα και το βιβλικό θηρίο Λεβιάθαν ( «το κουλουριασμένο φίδι» ή «ο δράκος της θάλασσας» ) αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη 5 φορές ! Αν αναλογιστούμε και το γεγονός ότι το 60% της Γης καλύπτεται από θάλασσες είναι πολλή λογικό να υπάρχουν μύθοι θαλάσσιων τεράτων. Από την εποχή των Βίκινγκς όταν έβαζαν στις πλώρες των πλοίων θαλάσσιους δράκοντες η σκανδιναβική και η κελτική μυθολογία είναι γεμάτη με πλάσματα με μακρύ λαιμό και πολλές καμπούρες που εμφανίζονταν στις βόρειες θάλασσες. Μάλιστα πολλή γνωστό στην σκανδιναβική μυθολογία ήταν το γιγάντιο καλαμάρι Κράκεν και οι ναυτικοί της εποχής μιλούσαν για τις τρομερές μάχες αυτών των πλασμάτων με φάλαινες. Ένας σκανδιναβός κληρικός ο Όλαος Μάνγκους κατά των 16ο αιώνα είχε δημοσιεύσει μια επιστημονική μελέτη για την φύση των βόριων χώρων που αναφερόταν σε εμφανίσεις θαλάσσιων φιδιών άνω των 60 μέτρων και πλάτος των 6 μ. τα οποία άρπαζαν τους ανθρώπους πάνω στα πλοία. Έλεγε μάλιστα ότι οι εμφανίσεις τέτοιων πλασμάτων προμηνούσε μεγάλες καταστροφές όπως οι πόλεμοι. Το αξιοπερίεργο είναι ότι οι καταγραφές του Μάνγκους για τα θαλάσσια αυτά φίδια μοιάζουν με σύγχρονες μαρτυρίες. Ακόμα κατά τον 18ο αιώνα όταν άρχισε να επικρατεί η επιστημονική ανάλυση κανένας δεν έδινε σημασία στις ιστορίες των ναυτικών για θαλάσσια τέρατα και μάλιστα πολλή ήταν αυτοί που διακωμωδούσαν ανοιχτά αυτό το θέμα. Βέβαια κατά έναν περίεργο τρόπο πολύ κορυφαίοι βιολόγοι της εποχής δεν αμφισβητούσαν την ύπαρξη τέτοιον πλασμάτων. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο κορυφαίος για την εποχή σερ Τζόσεφ Μπάνκς ο οποίος δεν θεωρούσε καθόλου παράξενο να υπήρχαν θαλάσσια πλάσματα των 15 μ. και άνω. Μάλιστα ο έφορος του ζωολογικού κήπου του 1877 του Λονδίνου, Α. Ν. Μπάρλετ έλεγε ότι ήταν λάθος να αγνοούνται αυτές οι θεωρίες εφόσον για το συγκεκριμένο θέμα υπήρχαν τόσες μαρτυρίες. Ένας άλλος κορυφαίος της εποχής επιστήμονας ήταν και ο Αμερικανός Κωνσταντίνος Σαμουήλ Ραφινέσκ. Γεννήθηκε το 1783 και έγινε καθηγητής Φυσικών επιστημών στο πανεπιστήμιο τα Τρανσυλβανίας του Κεντάκι που πρόσφερε πολλές γνώσεις για την χλωρίδα και πανίδα της χώρας του. Ένα από τα πιστεύω του ήταν και η ύπαρξη θαλάσσιων τεράτων. Κατά τις αρχές του 19ο αιώνα είχαν γίνει πολλές μαρτυρίες για εμφανίσεις θαλάσσιων πλασμάτων κατά μήκος της βορειοανατολικής ακτής της Αμερικής. Ο Ραφινέσκ εξέτασε τα γεγονότα αυτά , τα χώρισε σε 4 κατηγορίες και τα έδωσε το γενικό όνομα Megophias που σημαίνει «μεγάλα φίδια». Φυσικά υπήρχαν και κάποιοι επιστήμονες ήταν που αντίθετοι με αυτές τις θεωρίες. Ο πιο αντιδραστικός ήταν ο σερ Ρίτσαρντ Όουεν ο οποίος ήταν σημαντικός αλλά πολλή επιφυλακτικός. Ο Δαρβίνος μάλιστα τον αποκαλούσε ως «έναν από του μεγαλύτερους εχθρούς του». Όσον αφορά τους ναυτικούς, πολύ ήταν από αυτούς που στα ημερολόγια τους είχαν καταγράψει διάφορες ιστορίες του είδους. Κάποιες κρίνονται υπερβολικές και άλλες κατέχουν μια παράξενη αληθοφάνεια. Φυσικά κάποιοι ήταν υποτίθεται αυτόπτη μάρτυρες τέτοιον πλασμάτων αλλά αρνήθηκαν να το καταγράψουν έχοντας την συνήθη δικαιολογία «θα μας περάσουν για μεθυσμένους». Κάποιοι άλλοι που δεν ανησυχούσαν ιδιαίτερα για τη φήμη τους μιλούσαν για τεράστια φίδια μήκους 30 μέτρων που εκτόξευαν νερό σαν τις φάλαινες. Έπειτα εκτός από τα θαλάσσια τέρατα υπάρχουν μύθοι και για τα τέρατα των λιμνών, για παράδειγμα τα «Κέλπι» (στη μυθολογία των σκωτσέζων ήταν μοχθηρό ξωτικό των λιμνών που καραδοκούσε στις ακτές μεταμορφωμένο σε άλογο για ανθρώπινα θύματα) που στα κέλτικα σημαίνει «θαλάσσιο άλογο» όπως και στις λίμνες της Αμερικής όπου στην ινδιάνικη διάλεκτο ονομάζονται «πούκα». Η πρώτη εμφάνιση των «Κέλπι» έγινε στη λίμνη Νες σύμφωνα πάντα με τον μύθο κατά το 565 μ.Χ. όπου και τα πρώτα περιστατικά αναφέρονται στο βιβλίο του Σαίντ Άνταμαν « η ζωή του Σαίντ Κολούμπα» που ανέφερε για το διώξιμο ενός υδρόβιου τέρατος με την μέθοδο της προσευχής από τον άγιο αυτό άνθρωπο (κάτι που θυμίζει λίγο το μύθο του τέρατος του Λόχνες που θα αναφέρουμε πιο κάτω). Πολλές μαρτυρίες κατοίκων έχουν γίνει σχετικά με τις εμφανίσεις θαλάσσιων άλογων, μάλιστα οι κάτοικοι της περιοχής θυμούνται από παιδία πως οι μεγάλοι δεν τους άφηναν να κάνουν μπάνιο στις ακτές των λιμνών γιατί θα έβγαινε το «κέλπι». Έτσι λοιπόν αναφέραμε τα σημαντικότερα γεγονότα για τις εμφανίσεις τέτοιων πλασμάτων. Τώρα θα αναφερθούμε σε ένα συγκεκριμένο θαλάσσιο τέρας που μάλλον
σας είναι γνωστό.

Η ΛΙΜΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟ ΤΕΡΑΣ ΤΗΣ

Καταρχάς ας αναλύσουμε πρώτα την γεωλογική μορφή της λίμνης. Βρίσκεται στο Γκρέιτ Γκλέν (μεγάλο φαράγγι) που μοιάζει με ένα σχίσιμο στο έδαφος διασχίζοντας τη Σκωτία από την μια πλευρά στην άλλη. Είναι μια ανεξερεύνητη και επικίνδυνη περιοχή. Οι εκτιμήσεις των επιστημών λένε πως ίσως ξεπερνά τα 300 μέτρα σε βάθος ( κάποιοι άντρες της ακτοφυλακής ύστερα από την εξαφάνιση 6 αντρών έψαξαν το βάθος της λίμνης με σονάρ και ανακάλυψαν ότι ήταν 810 πόδια αντί για 750 που πίστευαν όλοι ) και το μήκος της επεκτείνεται στα 35 χλμ. Γενικότερα χρειάζεται μεγάλη τεχνολογική υποστήριξη για την εξερεύνηση της λίμνης και λόγο της μεγάλης ποσότητας λεπτής τύρφης στα νερά η ορατότητα κάτω από αυτά είναι πολύ μικρή (με όλα τα παραπάνω υπάρχουν στα βάθη της λίμνης μεγάλες περιοχές ανεξερεύνητες που ακόμα και να μην έχει τίποτα, ο χώρος μπορεί να φιλοξενήσει πολλά είδη πλασμάτων.) Επίσης η λίμνη αποτελεί το μεγαλύτερο όγκο γλυκού νερού στη Βρετανία και οι λίμνες της Σκωτίας είναι σημαντικές όχι μόνο για την ποσότητα γλυκού νερού που περιέχουν αλλά και για το βάθος τους που ξεπερνά κατά πολύ το βάθος των θαλασσών στις ακτές της χώρας. Για παράδειγμα η λίμνη Μόσαρ έχει βάθος πάνω από 305 μ. δηλαδή περισσότερο από το ύψος του πύργου του Άιφελ ! Μάλιστα οι Σκωτσέζικες λίμνες σχηματίστηκαν την ίδια περίοδο με τις λίμνες της Σκανδιναβίας και της Ιρλανδίας και οι συνεχόμενες περίοδοι παγετώνων βάθυναν τις κοιλάδες όπου δημιούργησαν το φαράγγι Γκρέιτ Γκλέν όπου εκεί μέσα βρίσκεται η λίμνη Λόχνες. Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι η λίμνη ήταν κάποτε συνδεδεμένη με τη θάλασσα το οποίο μας θυμίζει τις ιστορίες θαλάσσιων τεράτων και των μαρτυριών για θεάσεις τεράτων που μοιάζουν με αυτό του Λόχνες. Καταγράφοντας λοιπόν τη μορφή της λίμνης μπορούμε τώρα να αναλύσουμε και το μύθο του τέρατος του Λόχνες. Η ιστορία αναφέρεται αρχικά το 565 μ.Χ. με κεντρικό πρόσωπο τον άγιο Κολούμπα (;) ιρλανδικής καταγωγής ο οποίος έπειτα από μια ταφή εμφανίστηκε ένα τέρας από τη λίμνη και πηγαίνοντας να επιτεθεί σε έναν άνθρωπο, ο άγιος σήκωσε το σταυρό λέγοντας « μη τολμήσεις να επιτεθείς και να βλάψεις αυτόν τον άνθρωπο» αναγκάζοντας το τέρας να φύγει ( η ιστορία αυτή είναι αρκετά παράξενη γιατί όπως αναφέραμε και πιο πάνω ο ίδιος άνθρωπος όπως έκανε με το τέρας του Λόχνες έτσι έδιωχνε και τα τέρατα «κέλπι» από τις λίμνες με την μέθοδο της προσευχής). Έπειτα οι ιστορίες συνεχίζονται από διάφορους κατοίκους της περιοχής και μη. Ο Έκτωρ Μπόες έγραψε ένα βιβλίο για ένα τέρας που κατοικούσε στη λίμνη Νες κατά τον 16ο αιώνα. Οι μαρτυρίες για τη θέαση του τέρατος ( η αλλιώς Nesy) μέχρι σήμερα είναι αναρίθμητες. Για να μην μιλήσουμε και για τις πάμπολλες φωτογραφίες και βιντεοσκοπήσεις. Μόνο τη χρονιά του 1933 υπήρξαν περίπου 50 μαρτυρίες. Και όχι μόνον αυτό. Διότι εκείνη την περίοδο η λίμνη Νες έγινε πασίγνωστη και πολύ άνθρωποι θέλησαν να εξερευνήσουν την περιοχή με αποτέλεσμα οι μαρτυρίες και οι θεάσεις να αυξηθούν κατακόρυφα ! Βέβαια η αλήθεια είναι κάτι το πολύ υποκειμενικό και οι ειδικοί δεν μπορούν να είναι απόλυτα σίγουροι για το αν όλα τα περιστατικά είναι αληθές. Επίσης είναι τέτοιο το σχήμα της λίμνης που ο τεράστιος όγκος νερού με τις πολλές αντανακλάσεις και σκιές να δημιουργεί οφθαλμαπάτες. Παρόλα αυτά οι περιγραφές έχουν όλες απίστευτες ομοιότητες. Μιλούν για ένα πλάσμα με μακρύ λαιμό και πολλές καμπούρες που κινείται στο νερό με μεγάλη ταχύτητα. Οι πρώτοι σύγχρονοι χρονικογράφοι ήταν ο Πλωτάρχης Ρούπερτ Γκούλντ που στο βιβλίο του που εκδόθηκε το 1934 «Το τέρας του Λοχ Νες» περιγράφει 42 περιστατικά από το 1923 μέχρι το 1933. Ακολούθησαν και άλλοι όπως η γυναίκα του διευθυντή του καναλιού της Καληδονίας που περιείχε πάνω από 60 περιστατικά. Σε κάποια από αυτά τα βιβλία υπήρχαν μάλιστα υπαινιγμοί ότι στη λίμνη υπάρχει ολόκληρος πληθυσμός από τέτοια πλάσματα. Έπειτα κατά τον Β ́ παγκόσμιο πόλεμο τελειοποιήθηκε το σονάρ. Τα σονάρ μπορούν να εντοπίζουν διάφορους στόχους ζωντανούς ή άψυχους και από αυτά να καταλαβαίνει τις δραστηριότητες τους. Αποκλειστικά και μόνο από αυτό το όργανο κάποιος δεν μπορεί βέβαια να καταλάβει τη ακριβώς είναι αλλά μπορεί να αποκομίσει πολλές πληροφορίες. Έπειτα από εξέταση σονάρ μέσα στη λίμνη οι ειδικοί βρήκανε ότι όντως κάποιο πλάσμα πολύ μεγαλύτερο από τα ψαριά και κολυμπώντας διαφορετικά από αυτά υπάρχει μέσα στη λίμνη χωρίς όμως να καταλάβουν τι ακριβώς είναι. Φυσικά όλες αυτές οι πληροφορίες πάρθηκαν μετά κόπων και βάσανων που ακόμα και τα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ βοήθησαν. Πολλές θεωρίες και πληροφορίες βρίσκοντα

Leave a Reply