Στις μέρες που διανύουμε είναι κάπως μπανάλ για τους «προοδευτικούς» και τους «πολιτισμένους» να ενθυμούμαστε ιστορικά γεγονότα και να αποτίνουμε φόρο τιμής σε νεκρούς, οι οποίοι σφαγιάστηκαν, γενοκτονήθηκαν και εκριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες. Η μνήμη πάντα μας φέρνει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό, με τις πράξεις, με την εικόνα και με την τρέχουσα πραγματικότητα την οποία βιώνουμε, κι αυτό δεν αρέσει σε αρκετούς. Ούτως ή άλλως, δίχως γνώση του παρελθόντος δεν υφίσταται μέλλον για να προσβλέπει κανείς!

Σήμερα, 29 Μαΐου, ημέρα μνήμης για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, πρωτεύουσας της παραπαίουσας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο, είχε εμβαπτισθεί μέσα στο υγρό πυρ του Ελληνισμού, ενθυμούμαστε και τιμούμε όσους επέλεξαν να αντισταθούν για να κερδίσουν με το αίμα τους την ελευθερία τους και να συνεχίσουν να διατηρούν μέσα τους το πολιτισμικό περιεχόμενο, το οποίο τους ενέπνεε να υιοθετήσουν την συγκεκριμένη στάση. Σήμερα, ζαλισμένοι και κακομαθημένοι από τον ψευδεπίγραφο πολιτισμό μας, έχουμε χάσει σε μεγάλο βαθμό, όχι την μάχη απέναντι στον όποιον εχθρό αλλά απέναντι στον εαυτό μας τον ίδιο. Δυστυχώς, η μακραίωνη λίστα των θυμάτων του Ελληνισμού, στην οποία συνεχίζονται να προστίθενται καθημερινά και άλλα πρόσωπα, από αγώνες για ελευθερία και αυτοδιάθεση είναι τόσο μεγάλη όσο και η ίδια μας η Ιστορία. Εμείς έχουμε χρέος απέναντι σε όλους αυτούς να θυμόμαστε και ευθύνη απέναντι σε όλο το σώμα του Ελληνισμού να διατηρήσουμε αυτή την μνήμη ζωντανή για να την παραλάβουν και οι ερχόμενοι. Γιατί ό,τι ξεχνιέται παύει να υπάρχει!
Όσο για τα διδάγματα της Ιστορίας, ας σταθούμε εν προκειμένω στην απάντηση του βασιλιά Κωνσταντίνου στον πρέσβη που είχε αποστείλει ο σουλτάνος την 21η Μαΐου, όταν ζητούνταν η παράδοση της Πόλης. Η απάντησή του βασιλιά, η οποία πολλά έχει να μας διδάξει για το σήμερα, ήταν η εξής:
«Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ’ ἐμὸν ἐστίν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ• κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως άποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν.».
«Το να σου παραδώσω όμως την πόλη ούτε σε εμένα επαφίεται ούτε σε άλλον από τους κατοίκους της• διότι με κοινή απόφαση οι πάντες θα αποθάνουμε αυτοπροαίρετα και δεν θα υπολογίσουμε την ζωή μας.».
Πέρα από τα λόγια, πέρα από το αίσθημα υπερηφάνειας και την θέρμη της καρδιάς για τα επιτεύγματα ή τους αγώνες του παρελθόντος, η Ιστορία ζει όταν γίνεται πράξη! Μήπως έχει έρθει και η δική μας ώρα;

Γραφείο Τύπου ΕΟΕ

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων.