1

Δύοντας φωτίζει ο ήλιος

το μέρος που κάποτε στεκόσουν,

με τις τελευταίες του ακτίνες.

Πόσο άδειο το τοπίο χωρίς εσένα,

σκέφτεται…

 

 

2

Με σένα, ο Κόσμος ανθίζει με νόημα.

Η θάλασσα λυγίζει μπρος στην απεραντοσύνη σου.

Το φωτοστέφανο δεν είναι του ήλιου,

δικό σου είναι!

 

 

3

Δυο σαν ένα,

κει που η μέρα ρίχνει την αυλαία.

Σαν το καράβι που προσεύχεται στον ήλιο

με ζεσταίνει η αγκαλιά σου!

 

 

4

Η θάλασσα ν’ αφουγκράζεται τους περαστικούς,

αισθάνονται την απουσία σου χωρίς να ξέρουν.

Το θλιμμένο χρώμα τ’ ουρανού

και της θάλασσας η τύρβη – εκεί που κάποτε

μ’ αγκάλιαζες, τώρα σιωπή…

 

 

 

 

 

Κείμενο: Δήμος Μαβής (Αντιπρόεδρος ΕΟΕ)

Φωτογραφίες: Στέλμις Σεϊρανίδου (Υπεύθυνη Τομέα Φωτογραφίας ΕΟΕ)

 

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.