Ο φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε στα γραπτά του κάνει διάφορες επιστημονικές, ιστορικές και φιλοσοφικές μνείες σχολιάζοντας με την δική του οπτική γωνία τους προβληματισμούς και τις σκέψεις του.

Μία τέτοια ανάπτυξη σκέψης του βρίσκεται στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Η Γέννηση της Τραγωδίας» (1872) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο 15, στην οποία κάνει ιδιαίτερη μνεία για την Ελλάδα και συγκεκριμένα για την προσφορά της σε όλα τα επίπεδα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, συγκρίνοντας την, με τις όποιες αποκαλύψεις – ανακαλύψεις ανά τους αιώνες γίνονται κι οι οποίες αποδεικνύονται – όπως αναφέρει –  φθηνά αντίγραφα και καρικατούρες των Ελληνικών μοντέλων.

Τι μας λέει ακριβώς; Πως οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι του κάθε επερχόμενου πολιτισμού και πως όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως και του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή, διότι δεν ανακαλύφθηκε το κώνειο από τους εχθρούς τους για να απαλλαγούν από αυτούς.

Αναλυτικά το επίμαχο χωρίο του βιβλίου που σχολιάζουμε.

«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει  τον εαυτό του από τους Έλληνες.

Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν,  φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο,  συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.

Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και  αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.

Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα».

Το αρνητικό είναι πως σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης και της Υφηλίου, υπάρχει αυτή η εστίαση περί της προσφοράς των Ελλήνων και των αποτελεσμάτων αυτής (κάτι που η κάθε μεγάλη προσωπικότητα, έχει αναφερθεί με θαυμασμό για τους μέχρι πριν κάποιες δεκαετίες προγόνους μας), αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει στα στενά γεωγραφικά σύνορα της σύγχρονης Ελλάδας και αυτό.

Επίσης δυστυχώς, οφείλεται στο ότι οι Ευρωπαίοι πήραν (λίγα ή πολλά η ιστορία και ο κριτής – εν δυνάμει ο καθένας μας – αυτής το ξέρει) από την Γνώση της Ελλάδας, ενώ εμείς είτε από έλλειψη από το εκπαιδευτικό σύστημα (κάτι που κάνει μεγαλύτερη επιτακτική ανάγκη ενασχόλησης μας ιδιωτικά), είτε και από έλλειψη προσωπικής πρωτοβουλίας προσέγγισης προς Αυτούς τους Τεράστιους, έχουμε αποκοπεί.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν δεχόμαστε να γνωρίσουμε έστω και αυτά τα ετερόφωτα σημεία που αναφέρει ο Νίστε ως «άρματα και άλογα των πολιτισμών που είναι χαμηλής ποιότητας και αντιγραφές» των προγόνων μας.

Με εκτίμηση

ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου