Κάρολος Ντίκενς μυθιστοριογράφος (1812-1870)

 

Ο Κάρολος Ντίκενς γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1812 σε μια περίοδο όπου η πρωτεύουσα της Μ. Βρετανίας μαστίζονταν από την φτώχεια και την ανέχεια. Ήταν γιος του Τζον Ντίκενς, υπαλλήλου στην Υπηρεσία Μισθοδοσίας του Ναυτικού, υπήρξε ένας ανεύθυνος πότης και είχε παθολογική σχέση με το χρήμα. Με χαμηλό μισθό, με χρέη προς όλο τον κόσμο  δυσκολευόταν πολύ να τα βγάλει πέρα στις απαιτήσεις της ζωής και η οικογένεια ζούσε συνεχώς στην ανασφάλεια. Έφτασε σε τέτοιο σημείο που τελικά ο Τζον Ντίκενς βρέθηκε στην φυλακή για χρέη. Ο γιος του Κάρολος τότε σε ηλικία 12 ετών αποφάσισε ότι θα αγωνιζόταν προκειμένου να ξεφύγει από την φτώχεια έχοντας αναλάβει τα βάρη της πολυμελούς οικογένειας. Σε ηλικία 15 ετών αναγκάζετε να διακόψει το σχολείο και να εργαστεί σε ένα εργοστάσιο βερνικιών για παπούτσια κοντά στον Τάμεση μέσα σε πολύ άθλιες συνθήκες. Είχε πολύ καλή απόδοση στην δουλειά αυτή και μάλιστα τον βάλανε στην βιτρίνα του εργοστασίου ως υπόδειγμα ακούραστης παιδικής εργασίας! Είναι η εποχή που θα ξεκινήσει και το κάπνισμα. Με τις αρρώστιες που περνούσε –τότε ήταν απλά κρυολογήματα- προσπαθούσε να αυτοσαρκαστεί. Στην συνέχεια, άρχισαν να τον ταλαιπωρούν πόνοι στα πλευρά κάτι το οποίο τον ακολούθησε στο υπόλοιπο της ζωής του. Από την δύσκολη παιδική και εφηβική ηλικία άντλησε υλικό για το μετέπειτα έργο του. Μια απροσδόκητη κληρονομιά έρχεται για να απαλλάξει τον Κάρολο από την εργασία που μισούσε πολύ αλλά και να αποφυλακίσει τον πατέρα του. Ο Ντίκενς πήγε για άλλο έναν χρόνο στο σχολείο και μετά έπιασε δουλειά σε ένα δικηγορικό γραφείο αλλά, ούτε αυτή η δουλειά τον ικανοποιούσε και έτσι αποφάσισε να μάθει στενογραφία ώστε να γίνει ανταποκριτής εφημερίδας. Έγινε τόσο καλός σε αυτή την δουλειά που κανένας δεν μπορούσε να τον ανταγωνιστεί στο Λονδίνο στην ακρίβεια και στην ταχύτητα των ειδήσεων. Τα δημοσιογραφικά του κείμενα θα τον κάνουν αργότερα γνωστό και αγαπητό μαζί με τα μυθιστορήματα του. Γενικά, στον τομέα της εργασίας ο Ντίκενς ήταν ένας πραγματικός «εργάτης» όπως συνηθίσουμε σήμερα να λέμε, ακούραστος, πιστός και πολυπράγμον.Το πρωί, που ήταν οι ώρες της εργασίας του έκανε πολιτικό ρεπορτάζ στην Βουλή, το απόγευμα έγραφε κριτικές για θεατρικά έργα – η αγάπη του για το θέατρο και την υποκριτική ήταν τεράστια- και το βράδυ δημιουργούσε τα μυθιστορήματα του. Οι χαρακτήρες που χρησιμοποιούσε ήταν πρόσωπα που γνώριζε, άνθρωποι που συναντούσε στον δρόμο και εκείνοι οι τύποι που έβγαιναν από την φαντασία του. Πολλά από τα μυθιστορήματα του, επικεντρώνονταν στις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, εμφανίστηκαν αρχικά σε συνέχειες σε περιοδικά, κάτι που εκείνη την εποχή ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένο. Ο Ντίκενς δεν θεωρούσε απαραίτητο να τελειώσει πρώτα την μία ιστορία και να αρχίσει μετά την επόμενη, τα έκανε όλα την ίδια στιγμή. Η συνήθεια του να δημοσιεύει τις ιστορίες του σε συνέχειες δημιουργούσε κορυφαίες δραματικές στιγμές στους αναγνώστες οι οποίοι αδημονούσαν να μάθουν για την συνέχεια. Αυτή του η τεχνική μας είναι γνωστή ως σασπένς και έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από του σεναριογράφους.

Το 1836 τύπωσε το πρώτο του έργο «Σκιαγραφήματα του Μποζ», την ίδια χρονιά ένα ακόμη έργο δημοσιεύεται «Τα χαρτιά του Πικγουικ» που αποτέλεσε το καθοριστικό σημείο από όπου ξεκινάει να αναγνωρίζεται η βαθιά πεποίθηση που είχε από πολύ νωρίς στην ζωή του ότι δηλαδή, θα γίνει μεγάλος συγγραφέας όπως και τελικά έγινε ο μεγαλύτερος της Βικτωριανής περιόδου (19ος αιώνας). Ακολουθεί η έκδοση του «Όλιβερ Τουίστ»  ενός από τα πλέον γνωστά έργα του εμπνευσμένο από όσα είχε δει και γνωρίσει στις περιοδείες του ως ανταποκριτής εφημερίδας. Ακολούθησε το «Νίκολας Νίκλεμπι».

Σε αυτή την χρονική περίοδο των πρώτων συγγραφικών επιτυχιών ο Ντίκενς πλέον είναι ένας οικογενειάρχης παντρεμένος με την Αικατερίνη Χόγκαρθ και έχοντας αποκτήσει σε σύντομο χρονικό διάστημα εννέα παιδιά. Πλέον δεν είναι ο φτωχός νεαρός, αλλά έχει καταφέρει να βελτιώσει κατά μεγάλο βαθμό την οικονομική του κατάσταση κάτι που του έδωσε την δυνατότητα να αλλάζει συνεχώς σπίτια κατά βούληση.

Κατάφερε να μεταφέρει την καλή του φήμη και εκτός συνόρων, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού στην Αμερική  όπου το κοινό εκεί τον υποδέχτηκε με μεγάλο ενθουσιασμό το 1842. Ο ίδιος βέβαια δεν ενθουσιάστηκε από την ποιότητα των ανθρώπων εκεί οι οποίοι απείχαν κατά πολύ από την ευρωπαϊκή κουλτούρα. Τους έβλεπε πολύ ακαλλιέργητους και θορυβώδεις, μασούσαν καπνό, είχαν δούλους και δεν σέβονταν την ξένη πνευματική ιδιοκτησία. Με την επιστροφή του στην Αγγλία γράφει χωρίς περιστροφές στα «Αμερικάνικα σημειώματα» το 1842  όπως και στο «Μάρτιν Τσαζλγουϊτ» τις όχι και τόσο κολακευτικές εντυπώσεις που αποκόμισε από την Αμερική. Το 1843 είχε εκδόσει «Τα Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα» ένα έργο που γνώρισε τεράστια επιτυχία. Εξίσου μεγάλη αποδοχή γνωρίζει και το βιβλίο «Δαβίδ Κόπερφιλντ» (1849-1850). Σε αυτό το έργο του παρουσιάζεται σχεδόν η βιογραφία του Ντίκενς, παρουσιάζει τον πατέρα του στο πρόσωπο του κ. Μικόμπερ και τον εαυτό του στο πρόσωπο του Δαβίδ. Το 1860-61 εκδίδει σε σειρές τις «Μεγάλες Προσδοκίες».

Το 1867 θα ταξιδέψει για άλλη μια φορά ακόμη στην Αμερική χάρη σε μια πολύ δελεαστική προσφορά που του έγινε. Ο ενθουσιασμός με τον οποίον των υποδέχτηκαν ήταν άνευ προηγούμενου και ο ίδιος πήρε πίσω όλα όσα είχε γράψει γι’ αυτούς. Ένα χρόνο μετά επιστρέφει στην Αγγλία και δύο χρόνια αργότερα πεθένει στο Ρότσεστερ ενώ η σωρός του ενταφιάστηκε στο Αββαείο του Γουεστμινστερ.

 

Τον Οκτώβριο του 2011 κυκλοφόρησε η βιογραφία του από την παλέμαχο σε αυτό το πεδίο Κλερ Τόμαλιν με τίτλο «Κάρολος Ντίκενς: Μια ζωή», μία ακόμη μέσα σε τόσες άλλες ξεκινώντας με εκείνη που γράφτηκε το 1871 από τον Τζον Φόρστερ ο οποίος υπήρξε ο πιο έμπιστος φίλος του Ντίκενς, εκεί γίνονται για πρώτη φορά γνωστέ οι δύσκολες πτυχές της ζωής του συγγραφέα που σημάδεψαν το έργο του. Μέσα από αυτή την βιογραφία θα μάθουμε και μια άλλη πλευρά του Ντίκενς που έχει να κάνει με τη σχέση του με τις γυναίκες, για την σχέση του με την σύζυγο του και το πόσο βάναυσος ήταν μαζί της, πως με τον γάμο τους έλυσε το σεξουαλικό του πρόβλημα μιας που αρνούνταν να πάει με πόρνες. Είναι πραγματικά εκπληκτικό πως ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς της εποχής του αλλά και όλων των εποχών είχε έναν τόσο σκληρό χαρακτήρα όχι μόνο με τις γυναίκες αλλά και γενικότερα με ότι είχε να κάνει με τις σωματικές ανωμαλίες γενικά των ανθρώπων. Αυτό όμως που σίγουρα αξίζει να κρατήσουμε στο μυαλό μας είναι αυτό καθ’ αυτό το συγγραφικό του έργο και ότι έχει να προσφέρει στο σύγχρονο αναγνώστη.

 

ΤΟΜΕΑΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΩΝ ΕΟΕ

ΣΟΦΙΑ ΜΑΓΟΥΛΙΩΤΗ

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου