Μετά από αρκετό καιρό σιωπής, επανέρχομαι με λίγες απλές σκέψεις. Μια βδομάδα και κάτι μετά από τις εκλογές, μετά από αυτό το πανηγύρι της υποταγής, όπου όλοι υπόσχονταν σωτηρία και ανάσταση στον χιλιοταλαιπωρημένο μας λαό, ύστερα από ασίγαστες πολιτικές και μη συζητήσεις, η τράπουλά τους μοιράστηκε. Εμείς πάλι βρισκόμαστε στα ίδια και συνεχίζουμε απτόητοι το ταξίδι της καταστροφής – τουλάχιστον της καταστροφής που αντιλαμβανόμαστε στο περιορισμένο πεδίο της αντίληψής μας.

Σκέφτομαι πως, όπως κι αν έρθουν τα πράγματα, ο παρονομαστής τελικά θα είναι ο ίδιος για εμάς και θα είναι αρνητικός. Χαμένοι στην μετάφραση μιας ασυνάρτητης παραφιλολογίας, η οποία αποκλείει την ουσία και φυσικά εκπέμπεται από κάθε μεριά του πολιτικού φάσματος. Θα πείτε πως γενικεύω και ότι δεν είναι όλοι ίδιοι κλπ. Ότι υπάρχουν διαφορετικές ιδεολογίες, διαφορετικές πρακτικές και δρόμοι που συγκρούονται και πως υποχρέωσή μας είναι να διαλέξουμε στρατόπεδο. Σε ένα πρώτο επίπεδο έτσι είναι, δεν θα διαφωνήσω. Ωστόσο, με μια βαθύτερη ανάλυση και με μια πιο διάχυτη και ευρεία οπτική πάνω στα πράγματα, θα μπορούσα να πω ότι το ευρύτερο σύστημα εξουσίας, που έχει υπό τον έλεγχό του τους οργανισμούς και τους μηχανισμούς που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε, έχει βαθιά πακτωμένα τα πόδια του στην βάση της κοινωνικής πυραμίδας. Οι δυο κυρίαρχοι ιδεολογικοί δρόμοι που μπορεί να ακολουθήσει κανείς, στο πολύ επιφανειακό επίπεδο των ιδεολογικοπολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων, είναι ο φιλελευθερισμός – καπιταλισμός και ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός, οι οποίοι από τον 18ο αιώνα με αυτή την μορφή συγκρούονται ανηλεώς ανά την υφήλιο, προσπαθώντας να επικρατήσουν στις συνειδήσεις των ανθρώπων και στην λεγόμενη αγορά. Φυσικά, το σημερινό φιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα επικρατεί στην οικονομία, πλην ελαχίστων και ως επί το πλείστον προσχηματικών εξαιρέσεων, του σοσιαλιστικού ή του κομμουνιστικού συστήματος.

Οι πολύ λίγοι άνθρωποι που έχουν την εξουσία και το χρήμα στα χέρια τους, φροντίζουν όπως είναι εύλογο να διατηρήσουν τα σκήπτρα και τον έλεγχό τους πάνω στους ανθρώπους. Εκείνοι οι άνθρωποι που αντιδρούν ανά τον κόσμο, λόγω επίγνωσης και αντίληψης της αδικίας που συντελείται καθημερινά, είναι αριθμητικά πολύ περισσότεροι αλλά, δυστυχώς, έχουν ένα μεγάλο μειονέκτημα σε σχέση με τους πρώτους: είναι κατακερματισμένοι! Το αρνητικό με όσους θέλουν να αντιδράσουν είναι ότι ο πρώτος και πιο εφικτός τρόπος αντίδρασης, έγκειται στην προσκόλληση σε κάποιο ιδεολογικό και πολιτικό χώρο, με έμφαση στους πιο επαναστατικούς και αντιδραστικούς. Η πολυδιάσπαση των πολιτικών χώρων μπορεί να ξεγελά σε μια πρώτη ανάγνωση, ωστόσο η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Οι διαφορές σε λεπτομέρειες ή σε αντιλήψεις μεταξύ συγγενών πολιτικών χώρων, δεν αναιρούν τις κοινές καταβολές και την ριζική προέλευσή τους από συγκεκριμένες ιδεολογικές πηγές και κατευθύνσεις. Καπιταλισμός και κομμουνισμός αποτελούν τις δυο αντίρροπες και φυγόκεντρες τάσεις, οι οποίες απομακρύνονται από κάποιο πολύ συγκεκριμένο κέντρο. Παρόλο που ουσιαστικά συνιστούν τις δυο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος, μάχονται σφοδρά μεταξύ τους στο νοητικό επίπεδο και στο κοινωνικό επίπεδο, προσπαθώντας η μια να εξαφανίσει την άλλη. Αναμένουν έτσι οι αντιμέτωποι οπαδοί την οριστική επικυριαρχία της μεσσιανικής ιδεολογίας, προσδοκώντας την οριστική σωτηρία και λύτρωση του κόσμου. Αλλά ποιου εν τέλει κόσμου; Εδώ είναι το κομβικό σημείο της παγίδας, η οποία καταπίνει σαν βαθύ κι απύθμενο πηγάδι τον άνθρωπο. Το διακύβευμα είναι ένα και μοναδικό: η επικράτηση και η «σωτηρία» του υλικού κόσμου, η άσκηση εξουσίας πάνω στον υλικό κόσμο και η εξαφάνιση του αντιπάλου. Αλλά, τελικά, ποιος είναι ο αντίπαλος;

Και οι δυο ιδεολογίες, καθώς και οι συμπαραγώμενες παρεμφερείς ιδεολογικές οργανώσεις και ομάδες ή κόμματα, έχουν ως κεντρικό άξονά τους τον υλικό κόσμο και τον απελπιστικά και μηδενιστικά υλικό άνθρωπο. Όλο το βάρος της πολιτικής μεσσιανικής πίστης τους πέφτει είτε στην ιδιωτική και φιλελεύθερη μορφή οντότητας με μοναδικό σκοπό την επίτευξη του υλιστικού κέρδους, είτε στην κεντρική και στρατευμένη μαζική λαϊκή κυριαρχία και παραγωγή με μοναδικό σκοπό την υποτιθέμενη επίτευξη ενός ανώτερου ηθικού επιπέδου δικαιοσύνης, αλλά με πλήρως υλιστικά μέτρα και σταθμά. Ουσιαστικά, με τις δυο αυτές αντιμαχόμενες παρατάξεις, ωθείται ο άνθρωπος σε μια πλήρη υποταγή τού Νου στο βαρύ υλιστικό πεδίο και στην εξυπηρέτηση των συστημάτων αυτών, τα οποία καθοδηγούν και πραγματώνουν αυτήν την υποταγή, προτάσσοντας δήθεν ανώτερα ιδανικά όπως η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η προσωπική ελευθερία επιλογής κλπ. Ο καθημερινός άνθρωπος πνιγμένος μέσα στα βάσανα, στις ψεύτικες ανάγκες που του δημιουργεί το σύστημα, στο άγχος και στην ευθύνη που προγραμματίζεται να έχει για πράγματα ανούσια ή εύκολα να λυθούν, αδυνατεί να αντιληφθεί το μέγεθος αυτής της απάτης και συνεχίζει να εθελοτυφλεί περιμένοντας βελτίωση των συνθηκών και αλλαγή προς μια δικαιότερη και πιο αισιόδοξη έκδοση του κόσμου, αρνούμενος να αποδεχθεί ότι ο κόσμος βιώνεται και εξελίσσεται ακριβώς με τον τρόπο με τον οποίον κατασκευάστηκε. Και για ποιον λόγο δεν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος; Μα ακριβώς γιατί κατασκευάστηκε με συγκεκριμένες προδιαγραφές για να εξυπηρετήσει έναν συγκεκριμένο σκοπό. Ποιος όμως θα μπορούσε να είναι αυτός ο σκοπός;

Αυτό θα μπορούσε να είναι το θέμα μιας πολύ μεγάλης και, πιθανότατα, δίχως κατάληξη συζήτησης και έρευνας. Ίσως πάλι όχι. Έτσι κι αλλιώς, οι ιδεολογίες, οι θρησκείες, το λάιφ στάιλ και χιλιάδες άλλα πράγματα ακόμα, φροντίζουν την άπειρη σκέδαση του Νου σε άπειρες οπτικές και αντιλήψεις, που είναι σχεδόν αδύνατο να συναντηθούν ποτέ. Μίλησα όμως προηγουμένως για ένα κέντρο, από το οποίο αποσκιρτούν οι φυγόκεντρες αντιληπτικές τάσεις που διαχωρίζουν τον κόσμο σε δυο κύρια στρατόπεδα – ο δυισμός άλλωστε είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών σε αυτό το σύμπαν. Το κέντρο αυτό θα μπορούσε να αποτελεί την κυρίαρχη δύναμη, την οποία άλλωστε τα τεχνητά εργαλεία του συστήματος, όπως είναι οι διάφορες ιδεολογίες, θα ήθελαν να απομυζήσουν ούτως ώστε να επιβάλουν την κυριαρχία τους στον κόσμο. Το αστείο στην όλη υπόθεση είναι πως αυτός που αποτελεί το εργαλείο για την εφαρμογή των σχεδίων του εργαλείου – ιδεολογία, το οποίο εξυπηρετεί με την σειρά του το σύστημα, είναι ταυτόχρονα και το μήλον της έριδας και τις αντίρροπες δυνάμεις του κόσμου. Κι αυτός δεν είναι άλλος παρά ο άνθρωπος. Πρόσεξε όμως, δεν μιλάμε για τον υλικό άνθρωπο, μιας και ο υλικός άνθρωπος, ο κατασκευασμένος και προγραμματισμένος από το σύστημα – μέσω της μόδας, της παρακμής, του τρόπου ζωής, της τεχνολογίας, των μ.μ.ε. κλπ – αποτελεί εργαλείο του συστήματος, εφόσον βρίσκεται ναρκωμένος από τις δήθεν επιταγές της ζωής. Ο άνθρωπος ο οποίος αποτελεί το πραγματικό κέντρο του κόσμου, αυτόν για τον οποίον ερίζουν οι δυνάμεις του καλού και του κακού όπως συνηθίζουμε να λέμε ή, αν θέλετε, οι δυο αντίθετες όψεις του ίδιου νομίσματος κόσμου, είναι ο Αληθινός Άνθρωπος. Είναι ο Άνθρωπος ο οποίος συνδέεται με τον Νου και έχει αντίληψη του Κόσμου όπως αυτός είναι στην «πραγματική πραγματικότητα». Επομένως, τα κατασκευάσματα αυτού του κόσμου, ωσάν άλλα φαντάσματα, έχουν ως ουσιαστικό σκοπό την απομάκρυνση της οντότητας Άνθρωπος από τον Αληθινό Εαυτό του και τον περιορισμό του σε έναν ασφυκτικό, υλιστικό, μηδενιστικό και ασθενικό άνθρωπο: αυτόν που κάθε μέρα αντικρύζεις στον καθρέφτη σου.

Φυσικά οι εξουσιαστές γνωρίζουν πάρα πολύ καλά αυτά τα πράγματα, όπως γνωρίζουν και την τάξη αυτού του κόσμου. Γι’ αυτό και δεν βρίσκουν ποτέ απτές λύσεις σε απτά προβλήματα. Ακόμα κι αυτά που θα μπορούσαν να αλλάξουν δεν θα τα αλλάξουν ποτέ, γιατί αυτός ο συνεχώς μεταβαλλόμενος κόσμος βρίσκεται ουσιαστικά σε μια ατέρμονη και άηχη στάση. Είναι μια συνεχής φυλακή ενός συνεχούς κόσμου, ο οποίος συνεχώς ανατροφοδοτείται από τον Άνθρωπο που βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο αλλά και που προεκτείνεται εκτός του, εξηγώντας έτσι τον ατέρμονο αγώνα εξουσίας και κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο. Μια ύπαρξη τυφλή που νομίζει ότι γνωρίζει αλλά δεν γνωρίζει, που το ψέμμα το πιστεύει για αλήθεια και που η Αλήθεια του φαντάζει ουτοπική. Αυτό είναι ο μικρός και θολός άνθρωπος μέσα στον κόσμο της λάσπης και της εξαπάτησης. Νομίζει κανείς ότι μπορεί να αλλάξει στην πράξη τους κανόνες που όρισε ο ίδιος ο Κατασκευαστής; Νομίζει κανείς ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και να τον μεταλλάξει σε Κόσμο; Νομίζει κανείς ότι μπορεί να βρει το φως του ήλιου σε μια ηλεκτρική λάμπα; Δεν νομίζω… Αυτό όμως δεν σημαίνει ούτε παραίτηση ούτε υποταγή. Το παιχνίδι παίζεται αλλού. Και μην ξεχνάς, όλα γίνονται για την Ψυχή!

ΥΓ. Τα πράγματα είναι τόσο σύνθετα, όσο είναι απλά. Και το ανάποδο.

Δ.Μ.

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων.