Άνοιξε την πόρτα και κοίταξε τι υπάρχει έξω, έξω από τους τέσσερις – πέντε τοίχους που σε περιβάλλουν. Ο πιο γνωστός προορισμός, αλλά ταυτόχρονα άγνωστος, είναι οι εικόνες που υπάρχουν έξω από το παράθυρο σου.

Το μόνο που χρειάζεται για να τις δεις είναι να αφήσεις να μπει το φως του ήλιου μέσα, μέσα σου. Ο μόνος τρόπος να γευτείς τις εικόνες είναι να αρπάξεις και να δαγκώσεις το πιο γλυκό κομμάτι τους. Και ο μόνος τρόπος για να τις ζήσεις είναι να αγκαλιάσεις όσες περισσότερες μπορείς… εκεί έξω.

Όσο περισσότερο φως αντέξουν τα μάτια σου, τόσο περισσότερο φως θα μπει μέσα σου. Όσο περισσότερα κομμάτια δαγκώσεις, τόσο πιο γεμάτο θα νιώσεις το σώμα σου. Και όσο πιο μακριά φτάνουν τα χέρια σου τόσες περισσότερες αναμνήσεις θα γεμίσουν την ψυχή σου.

DSC_0050

Δεν είναι παιχνίδι, που όποιος έχει περισσότερες εικόνες κερδίζει. Είναι ευκαιρίες. Όταν χάνεις τον εαυτό σου, είναι περισσότερες. Όσο όμως ταξιδεύεις, τόσο πιο καλά θα τον γνωρίσεις. Το ταξίδι θα σε βοηθήσει αρκεί να κοιτάξεις έξω, έξω από το παράθυρο που έχει τόσες πολλές εικόνες.

Ίσως μοιάζει με παζλ, το ένα κομμάτι συμπληρώνει το άλλο, αλλά κάθε ένα είναι διαφορετικό. Το ίδιο μέρος, οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες συνήθειες αλλά πάντα οι εικόνες διαφορετικές. Η ζωή σου, η πραγματικότητα σου, τα τείχη που έχτισες γύρω σου είναι γεμάτα εικόνες.

Κάποιες από αυτές είναι πολύχρωμες, άλλες πάλι γκρίζες. Μερικές έχουν μικρή θέση στην καρδιά σου, μερικές όμως έχουν τη μεγαλύτερη που μπορούν. Κάποιες είναι όμορφες, άλλες πάλι όχι τόσο. Καμία όμως δεν είναι άσχημη. Όσο περνάει ο χρόνος γίνονται όλες όμορφες, όχι τέλειες, αλλά όμορφες. Ο κόσμος είναι ήδη τέλειος, εμείς είμαστε περίπλοκοι.

DSC_0060

Η ευτυχία σου είσαι εσύ. Εσύ με τη μαμά σου, στο προαύλιο την πρώτη μέρα στο σχολείο. Εσύ με το μπαμπά σου, όταν σου έδειχνε ότι είναι δυνατός και θα σε προστατεύει για πάντα. Εσύ με τα αδέρφια σου, σε μια κρυψώνα σε κάθε σας σκανταλιά. Εσύ με τους συμμαθητές σου, στην πρώτη σας κοπάνα από το μάθημα. Εσύ με τους φίλους σου, σε εκείνα τα ατελείωτα ξενύχτια. Εσύ με τον σύντροφό σου σε μια βόλτα στη θάλασσα, με τα δάχτυλά σας να μπερδεύονται το ένα μέσα στο άλλο.

Αν βγεις έξω και ψάξεις δεν θα βρεις τίποτα τέλειο. Αν βγεις έξω και δώσεις ότι έχεις μέσα σου θα βρεις τα πάντα. Τα κομμάτια του δικού σου παζλ είναι οι εικόνες που έχεις μέσα σου. Είναι οι παλιές φωτογραφίες σε ένα ξεχασμένο συρτάρι. Είναι τα γεμάτα άλμπουμ που σε κάθε ευκαιρία σε ταξιδεύουν. Είναι οι εικόνες που εμφανίζονται στην οθόνη του υπολογιστή σου. Είναι οι σκέψεις που θα ήθελες να αποτυπωθούν σε ένα χαρτί αν μπορούσες. Είναι όσα είδες με τα μάτια σου και θα τα θυμάσαι για πάντα.

Στο τέλος ενός ταξιδιού σου, μιας καθημερινής διαδρομής σου ή μιας καινούριας περιήγησης σου, σημασία έχει να αφήσεις κάτι πίσω σου που θα μείνει για πάντα.

 

Υ.Γ Τα ταξίδια, ακόμη και όταν γίνονται με το μυαλό ή πίσω από την οθόνη μια τηλεόρασης ή ενός υπολογιστή, είναι πάθος. Δεν υπάρχει ζωή δίχως αυτά.

 

Υπεύθυνη Τομέα Περιηγήσεων

Γλυκερία Παπαδοπούλου

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.