Οι Έλληνες Αρβανίτες και τα ψευδη της Αλβανικής προπαγάνδας (μέρος α)

 Τα τελευταία 25 χρόνια έπειτα από την πτώση του Κομμουνιστικού Καθεστώτος στην Αλβανία,έχει επέλθει μία αναζωπύρωση του Αλβανικού Μεγαλοιδεατισμού με την αρωγή κυρίως των ΗΠΑ αλλά και διαφόρων επιστημονικών ιδρυμάτων με ύποπτη χρηματοδότηση (πχ Ίδρυμα Σορος). Στα πλαίσια της ενίσχυσης του Αλβανικού σωβινισμού η οποία εξυπηρετεί συγκεκριμένα γεωπολιτικά συμφέροντα , επιχειρείται   μια εκ νέου συγγραφή της Αλβανικής ιστορίας, η οποία χαρακτηρίζεται από μια υπερπροβολή του (ανύπαρκτου)ιστορικού ρόλου του τεχνητού Αλβανικού Έθνους στην ευρύτερη περιοχή, με σκοπό την ιστορική θεμελίωση εδαφικών διεκδικήσεων σε βάρος των γειτονικών χωρών της Αλβανίας. Από την πολιτική αυτή δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση και η Ελλαδα.Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αμφισβητείται έντονα από μεγάλο μέρος της Αλβανικής διανόησης αλλά και επιστήμης η Ελληνικότητα της Ηπείρου(Βόρειου και Νοτίου) αλλά και η διαχρονική παρουσία των Ελλήνων στην περιοχη..Αιχμη του δόρατος της Αλβανικής προπαγάνδας αποτελούν οι εγκαταστάσεις των Αρβανιτών στην Ελλάδα , οι οποίοι εμφανίζονται ως ακραιφνείς Αλβανοί μη έχοντες σχέση με τους Έλληνες. Δυστυχώς οι απόψεις αυτές υποστηρίζονται και από κάποιους Ελληνόφωνους του αυτοαποκαλούμενου προοδευτικού χώρου, είτε σε τηλεοπτικές εκπομπές (1821 του ΣΚΑΙ,) είτε σε “επιστημονικά συνέδρια”(στην Πάντειο πριν από λίγα χρόνια).Με αυτούς συμπλέουν και κάποιοι υπεραγαν φιλοαλβανοί (όπως ο Τ.Μίχας), οποίοι ασχέτως των προθέσεων τους ,προσφέρουν επιχειρήματα στην αλβανική προπαγάνδα. Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να ξεκαθαρίσει η σύγχυση γύρω από το θέμα των Αρβανιτών και να καταρρίψει τα επιχειρήματα του Αλβανικού σωβινισμού
Αρχική κοιτίδα των Αρβανιτών απετέλεσε η Περιοχή Αρβανον , η οποία βρίσκεται στην σημερινή Κεντρική Αλβανία , δυτικά της Λίμνης Αχρίδας, μεταξύ των ποταμών Mat και Ishmit. H ονομασία Άρβανον δεν πρέπει να συγχέεται με τον όρο Αλβανία ,ο οποίος προέρχεται από την Λατινική λέξη Albus=λευκός και πιθανότατα σχετίζεται με το Αλβανό όρος (albanum Mons)την υψηλότερη κορυφή της περιοχής του Λατίου. Αντίθετα , η λέξη Αρβανον συνδέεται ετυμολογικά με την ρίζα αρ-(απ’ όπου και το Αριος)που υποδηλώνει τον γηγενή ,τον αυτόχθονα κάτοικο της περιοχής. Στην περιοχή αναφέρεται η πόλη Άρβων κατά τον Πολύβιο (2,11) η Αρβών σύμφωνα τον Στέφανο Βυζάντιο, η οποία προσέδωσε στην υπόλοιπη περιοχή αλλά και στους κατοίκους της το όνομα τους.
Κατά την αρχαιότητα η περιοχή του Άρβανου κατοικούνταν από Έλληνες Ηπειρώτες και Ιλλυριούς,φύλο πρωτοελληνικό , Πελασγικής καταγωγής(άποψη που υπεστηρίχθη από τους Π.Καρολίδη ,Ιακ.Θωμοπουλο αλλα και Π.Κουπιτώρη)το οποίο αποτελούνταν από 20 περίπου διαφορετικά φύλα. Γενάρχης των Ιλλυριών κατά την μυθολογία υπήρξε ο Ιλλυριός, υιός του οικιστή των Θηβών Κάδμου και της Αρμονίας , κόρης του Άρη και της Αφροδίτης, γεγονός το οποίο αναφέρεται από τον Ηρόδοτο (5.3.σελ.137)και τον Απολλώνιο τον Ρόδιο στα Αργοναυτικά.(4,516 σελ.)Η Ελληνικότητα των Ιλλυριών επισημαίνεται και από τους Ησίοδο , Θουκυδίδη και Στράβωνα .Πέραν των ιστορικών μαρτυριών, την ελληνικότητα της περιοχής τεκμηριώνουν οι ελληνικές επιγραφές που έχουν ανακαλυφθεί στην σημερινή Αλβανία(αποκαλούμενη και Τοσκαρία) αλλά και οι ανασκαφές της Αγγλικής Αρχαιολογικής Σχολής , που απέδειξαν την ταύτιση των ταφικών εθίμων της περιοχής νοτίως του Ποταμού Γενούσου(Σκούμπη) με την Ηπειρωτική Ελλάδα κατά την Μυκηναϊκή περίοδο.N.Hammond, Annual of British school at Athens, 66, 1971)
Κατά την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας διαδοθεί ευρύτατα η λατινική γλώσσα , στην περιοχή της Ηπείρου, γεγονός που θα έχει επίδραση στις τοπικές διαλέκτους. Την ίδια περίοδο αναφέρεται η ύπαρξη Ρωμαίων στρατιωτών από την περιοχή του Λατίου, των αποκαλούμενων Αlbani, προερχομένων ίσως από το Αλβανό Όρος , όποιοι φρουρούσαν την Εγνατία Οδό.Οι Albani δεν θα πρέπει να συγχέονται με τους σύγχρονος Αλβανούς, καθώς υπάρχει μεγάλο χρονικό χάσμα , μεταξύ της αναφοράς του Κλαυδίου Πτολεμαίου (2ος αιώνας μ.Χ.) και της εμφάνισης των Αλβανών κατά τον 11ο αιώνα μ.Χ. Την ίδια περίοδο θα εξαπλωθεί και ο όρος Ιλλυριός σε ολόκληρη την περιοχή της σημερινής Δαλματίας αποδιδόμενη σε βαρβαρικά φύλα, τα οποία ουδεμία σχέση είχαν με τους Ιλλυριούς. Για αυτόν τον λόγο ο Στράβων κάνει λόγο για την Ελληνική και την βάρβαρο Ιλλυρία.
Από τα τέλη του 4ου αιώνα μ.Χ. περιοχή της Ηπείρου θα αποτελέσει τμήμα του Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους .Κατά την διάρκεια της πρωτοχριστιανικής περιόδου (4ος-7ος αιώνας) ,οι αλλεπάλληλες επιδρομές των Γότθων, των Ούννων αλλά και η κάθοδος των Σλαβικών φύλων ανάγκασαν πολλούς Έλληνες της Ηπείρου να καταφύγουν στην περιοχή του Αρβανου και κυρίως στα Αρβανα Όρη αναζητώντας προστασία.Εκτοτε το Αρβανον θα αποτελέσει ένα προπύργιο αντίστασης έναντι του κάθε εισβολέα κατά την Μεσαιωνική περίοδο. Μάλιστα , το Ελληνικό στοιχείο παραμείνει έντονο στην περιοχή παρά τις αντίξοες συνθήκες καθ όλη την διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου γεγονός αυτό τονίζεται και από τον διαπρεπή Τσέχο σλαβολόγο Κονσταντίν Γίρετσεκ(K.Jirecek), ο οποίος στην περίφημη Γραμμή Γιρετσεκ εντασσει την Βόρειο Ήπειρο και την περιοχή της Ιλλυρίας στην ζώνη της “Ελληνικής επίδρασης”
Τον 11ο αιώνα γίνεται και η πρώτη αναφορά στους Αλβανούς αρχικά από τον ιστορικό Μ. Ατταλειάτη,αλλα και την Άννα Κομνηνή (στην Αλεξιάδα), οι οποίοι τους αναφέρουν ως μισθοφόρους του Βυζαντινού στρατηγού Γ, Μανιάκη ( όπως τονίζει ο Ατταλειάτης)είτε τους ταυτίζουν με τους Νορμανδούς.(Α. Κομνηνή).Πιο συγκεκριμένα, ο Ατταλειάτης αντιδιαστέλλει τους Αλβανούς με τους Αρβανίτες αναφέροντας τους πρώτους ως μισθοφόρους που προήλθαν από την περιοχή της Σικελίας, ενώ τους Αρβανίτες τους θεωρεί γηγενείς κατοίκους της περιοχής που πολεμούσαν υπο τις διαταγές του Δούκα(Στρατιωτικού διοικητή)του Δυρραχίου.
Η αναφορά του Ατταλειάτη υποδηλώνει πως σε αντίθεση με τους Αρβανίτες, οι Αλβανοί είναι επήλυδες στην περιοχή και πιθανότατα προέρχονται από την Αλβανία του Καυκάσου ( σημ.Αζερμπαιτζάν), η οποία μνημονεύεται από τον Κλαύδιο Πτολεμαίο (2ος αιώνας μ.Χ). Ενδείξεις για αυτό αποτελούν η ανθρωπολογική ομοιότητα των σημερινών Αλβανών με τους κατοίκους του Καυκάσου (και οι ανήκουν στην Διναρική φυλή) αλλά και οι παραδόσεις των Αλβανών του Κοσσόβου, οι οποίοι θεωρούν πως προήλθαν από την περιοχή του Καυκάσου την οποία εγκατέλειψαν όταν ένας πρόγονος τους συγκρούστηκε με τον Άραβα χαλίφη Αζετι Ομάρ.(10αιωνας μ.Χ).Μια παραλλαγή του θρύλου αυτού σώζεται και στην Αραβία, εμφανίζοντας τους Αλβανούς ως Άραβες , που εγκατέλειψαν την Αραβική Χερσόνησο . Οι Άραβες απεκάλεσαν αυτό το φύλο Αρναουντ δηλ. Οι διωγμένοι εξ ου και η τουρκική ονομασία των Αλβανών ( Αρναουτηδες).
Έπειτα από την Άλωση της Κων/πολης το 1204 από τους Σταυροφόρους, η περιοχή της Ηπείρου περιήλθε στο δεσποτάτο της Ηπείρου, ένα Ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος με έδρα την Άρτα, στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν και η περιοχή του Αρβανου.Στα τέλη του 13ου αιώνα οι Δεσπότες της Ηπείρου θα ευνοήσουν την μετακίνηση Αρβανιτών προς την ηπειρωτική Ελλάδα κατά κύριο λόγο στην Θεσσαλία, την Σπειροειδή και την περιοχή της Βοιωτιας.Η μετακίνηση αποσκοπούσε στη θωράκιση των Νοτίων ορίων του Δεσποτάτου της Ηπείρου από τους επίδοξους εισβολείς .Νέες εγκαταστάσεις αρβανιτών θα λάβουν χώρα τον 14ο αιώνα στην Πελοπόνησο, επί του Δεσπότη του Μύστρα Μανουήλ Καντακουζηνού (1341-1355) και του δεσπότη Θεόδωρου Α του Παλαιολόγου ,όταν 10000 Αρβανίτες με τις οικογένειες τους εγκαθίστανται στην Αρκαδία.και την Λακωνία. Οι κάθοδοι των Αρβανιτών θα συνεχιστούν και κατά τους δυο επομένους αιώνες(15ο-16ο). Σύμφωνα με του υπολογισμούς του Κωνσταντίνου Μπιρη, μέσα σε 3 αιώνες εγκαταστάθηκαν 81.200 Αρβανίτες στην κυρίως Ελλάδα . Επρόκειτο για αμιγώς Ελληνικούς πληθυσμούς,προερχομενους κατά κύριο λόγο από το Αρβανον αλλά και την Βόρεια Ήπειρο, που δε διέφεραν σε τίποτε από τους υπόλοιπους Έλληνες τόσο συνειδησιακά όσο και ανθρωπολογικά(όπως απεδείχθη και με τις έρευνες του ανθρωπολόγου Θ. Πίτσιου στους Αρβανίτες της Πελοποννήσου.) .Μιλούσαν την Αρβανίτικη διάλεκτο που βασιζόταν στην Ελληνική γλώσσα(με πολλά ομηρικά στοιχεία) με κάποιες προσθήκες Λατινικών και Σλάβικων λέξεων αλλά και την δημώδη ελληνική (την κοινή ), την οποία χρησιμοποιούσαν στις επιγραφές των Εκκλησιών αλλά και στα δημοτικά τραγούδια. Αξιοσημείωτο είναι πως αναπροσδιορίζονταν ως Έλληνες και δεν χρησιμοποιούσαν το όρο σκυπετάρος η σκυπταρ(από την Ενετική λέξη schiopeter που σημαίνει τυφεκιοφόρος και χρησιμοποιείται ως εθνική ονομασία από τους Αλβανούς .Την ελληνικότητα τους τόνιζαν και ξένοι όπως o Γάλλος Philip de Commines αλλά και ο Βενετσιάνος περιηγητής Μαρίνος Βαρβαρίγος, σε αναφορά του στην Γερουσία της Βενετίας του 1481.

Τέλος Α μέρους.

 

Βιβλιογραφία

Ατταλειατη Μιχ.:Ιστορια(Εκδοση Βοννης)
Δημοπουλος Δημήτριος, Η καταγωγή των Ελλήνων,Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα, 2002

Καργάκος Σαράντος,Αλβανοί,Αρβανίτες,Έλληνες., Εκδόσεις Σιδέρη,Αθήνα 2005
Μαργαρίτης Θανάσης,ΑΛΒΑΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΓΗ (και ο τεχνητός αφελληνισμός της),Νέα Θεσις, Αθήνα,1994
Μιχαήλ-Δεδε Μαρία, Οι ‘Έλληνες Αρβανίτες, εκδ. Δωδώνη , 1997
Μπίρης Κ.,Οι Αρβανίτες, Οι Δωριείς του Νεώτερου Ελληνισμού,3 έκδοση Μελισσα, 1998
Σωτηρίου Στέφανος, Το Αλβανικό Εθνικό ζήτημα,Πελασγός, Αθήνα,2000

 

11 σχόλια

  1. Ο βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλειάτης στην «Ιστορία» του αναφέρεται στους Αλβανούς και σε μία σε εξέγερση εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1043 μ.Χ. Εάν εξετάσουμε προσεκτικά το κείμενο, ο Ατταλειάτης αναφέρεται στους Νορμανδούς οι οποίοι προέρχονταν από την «πέραν των Άλπεων Γαλατία» (όπως λέει και ο Κεδρηνός ο οποίος τους ονομάζει «Φράγγους») και έφτασαν μέχρι τη νότια Ιταλία, όπου ίδρυσαν το Βασίλειο των δύο Σικελιών. Επιτέθηκαν στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, καταλαμβάνοντας την Κέρκυρα, την Αλβανία, την Ήπειρο κι έφτασαν ως τη Θεσσαλονίκη, χωρίς να καταφέρουν τίποτα περισσότερο. Μάλιστα η Άννα η Κομνηνή στο βιβλίο της ‘Αλεξιάδα’ περιγράφει τις ταραχές που προκάλεσαν οι Νορμανδοί στρατιώτες στην περιοχή του Αρβάνου (Ιλλυρίας) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081-1118).

    Γιατί όμως ο Ατταλειάτης αναφέρει αυτούς τους Νορμανδούς ως ‘Αλβανούς’; Στη μεσαιωνική λατινική γλώσσα της εποχής του, η λέξη ‘albani’ σήμαινε ‘εισβολείς’, ‘επήλυδες’. Στο λεξικό της μεσαιωνικής λατινικής του J.F.Niermeyer η λέξη ‘albanus’ μεταφράζεται στα γαλλικά ως ‘etranger’ και στα αγγλικά ως ‘alien’. Η λέξη αυτή συνδέεται με τη φράγγικη λέξη ‘aliban’ (από το λατινικό alibi) η οποία πέρασε στα λατινικά του Μεσαίωνα ως ‘alibanus’, ‘albanus’, ‘aubanus’ κ.τλ. Ακόμα και σήμερα για παράδειγμα στα γαλλικά υπάρχει η λέξη ‘aubaine’ (συνόνυμη της μεσαιωνικής λατινικής albanagium) που μεταφράζεται στα ελληνικά ως ‘ευκαιρία’, ‘κοψοχρονιά’, ‘κελεπούρι’, ‘λαχείο’, ‘ευλογία’, ‘μάννα’ κ.α. Με λίγα λόγια το γαλλικό aubaine σημαίνει κάτι που ήρθε, κάτι που δόθηκε, κάτι αρχικά ξένο κ.τλ.

    Οι Νορμανδοί λοιπόν εμφανίστηκαν στη νότια Ιταλία το 1017 μ.Χ. και την περίοδο 1038-1043 στην οποία αναφέρεται ο Ατταλειάτης, θεωρούνταν albani (στα γαλλικά aubain) δηλαδή επήλυδες και ξένοι σε σχέση με τους ντόπιους Ιταλούς. Για τον λόγο αυτόν, οι πληθυσμοί αυτοί αποκαλούνταν ως ‘Αλβανοί’. Η ονομασία ‘Νορμανδοί’ επικράτησε πολύ αργότερα.

    «Θεωρήθηκε ότι αυτοί οι Αλβανοί του 1042 ήταν Νορμανδοί από τη Σικελία, αποκαλούμενοι έτσι από ένα αρχαϊκό όνομα (the Albanoi were an independent tribe from Southern Italy). Η αυτή περίπτωση είναι αδιαμφισβήτητη. Προέρχεται από τον ίδιο τον Ατταλιάτη, που έγραψε ότι οι Αλβανοί (Αρβανίτες) σχετίζονταν με την εξέγερση του 1078…» (Alexandru Madgearu, «The wars of the Balkan Peninsula: their medieval origins», Lanham: Scarecrow Press, 2008, p. 25;)

    Βυζαντινοί ιστορικοί αποκαλούν αυτούς τους νορμανδικούς πληθυσμούς με διάφορα ονόματα. Ο Ατταλειάτης τους αποκαλεί ‘Αλβανούς’. Ο Σκυλίτζης-Κεδρηνός και ο Βρυέννιος τους αποκαλούν ‘Φράγγους’. Ως ‘Νορμάνους’ τους αποκαλεί όπως είδαμε αργότερα η Άννα η Κομνηνή στην Αλεξιάδα. Αργότερα Νορμανδοί στρατιώτες από τη νότια Ιταλία οι οποίοι επιτέθηκαν εναντίον της βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τελικά προσεχώρησαν στις αυτοκρατορικές στρατιωτικές δυνάμεις, ονομάστηκαν ‘Μανιακάτοι’ από το όνομα του βυζαντινού πρώην αρχηγού τους Γεωργίου Μανιάκη, ο οποίος είχε στασιάσει κατά της Αυτοκρατορίας και σκοτώθηκε κοντά στην Θεσσαλονίκη. (Διονύσιος Ζακυθηνός, Βυζαντινή Ιστορια 324-1071, σελ. 399)

  2. Αξίζει να αναφέρουμε κάτι ακόμα από την ‘Ιστορία’ του Μιχαήλ Ατταλειάτη. Ο Ατταλειάτης λοιπόν αναφέρει ότι ο δούκας του Δυρραχίου Νικηφόρος ο Βασιλάκης στα 1078-1079 στασίασε εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ετοίμασε στρατό για να βαδίσει εναντίον της. Ο στρατός του αυτός αποτελούνταν από Ρωμαίους, Αρβανίτες, Βούλγαρους κ.α. Εδώ ο Ατταλειάτης αναφέρεται σε Αρβανίτες και όχι σε Αλβανούς. Οι Έλληνες εθνικιστές χρησιμοποιούν αυτή την αναφορά του Ατταλειάτη για να διαχωρίσουν τους Αρβανίτες από τους Αλβανούς και λένε για παράδειγμα ότι «σε άλλο σημείο ο Ατταλειάτης αναφέρεται σε Αλβανούς και σε άλλο σημείο σε Αρβανίτες…άρα άλλο οι Αλβανοί και άλλο οι Αρβανίτες» όμως όπως δείξαμε, ο Ατταλειάτης με την ονομασία ‘Αλβανούς’ αναφέρεται στους Νορμανδούς της νότιας Ιταλίας που ήταν αλβανοί (ξένοι) στον τόπο εκείνον και όχι στους Αλβανούς της σημερινής Αλβανίας.

  3. Ο Άγγελος Έμμος, Βενετός κυβερνήτης της Πελοποννήσου κατά τα έτη 1703-1706, χαρακτηρίζει τους Αρβανίτες: «γένος άθλιον, περιορισθέν μετά των οικογενειών αυτών εις τα κρησφύγετα των όρεων, εν πενιχραίς καλύβαις, αποζών εκ των προιόντων των ποιμνίων, ων αυτοί σχεδόν αποκλειστικώς εισίν οι επιμεληταί.» Ο δε διάδοχος του Φραγκίσκος Γριμάνης (1706-1709), επιεικέστερος, αυτά λέει για την Πελοπόννησο γενικά αλλά και για τους Αρβανίτες ειδικότερα προς τη Γερουσία του: «Η Πελοπόννησος κατοικείται υπό Ελλήνων και Αλβανών, τούτων οι Έλληνες, πολυπληθέστεροι, οικούσι τας πόλεις και καταγίνονται εις το εμπόριον και τη ναυτιλίαν, οι δε Αλβανοί οίτινες τοσούτον έχουσι συγχωνευθή μετά των Ελλήνων, ώστε δεν θεωρούνται αποτελούντες ίδιαν φυλήν αλλ’απλώς διάφοροι τάξιν, είσιν ολιγώτερον εύποροι και πεπολιτισμένοι, διάγοντες βίον πλάνητα και νομαδικόν και διαιτώμενοι το μεν θέρος εις τα όρη της Αρκαδίας, τον δε χειμώνα εις την Ηλίδα και την Αργολίδα και τα παράλια του Φαναρίου (Ερμιονίδα,Τροιζήνα και Επιδαυρίαν).»

    Ευφυώς λοιπόν, ο Κων. Παπαρρήγοπουλος, ο επονομάζομενος και εθνικός ιστορικός συγγραφέας, αντιπαρέρχεται τις αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις γύρω από το θέμα των Αρβανιτών και της καταγωγής τους και λέει ξεκάθαρα τη γνώμη του. Αναφερόμενος λόγου χάρη στη καταγωγή των Σουλιωτών τονίζει: «Ήταν κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών και εις των επιφανεστέρων γόνων του συνοικεσίου των δυο φυλών του από της 14ης εκατονταετηρίδος αρξαμένου μέχρι της σήμερον. Η Αλβανική εκράτυνε το μάχιμον της ελληνικής πνεύμα, η δε Ελληνική ενεφύσησεν εις την Αλβανικήν, τα ευγενέστερα αισθήματα της φιλομαθείας και της ευνομίας. Τα δύο κάλλιστα προϊόντα του συνδυασμού τούτου υπήρξαν οι Σουλιώται επί της Στερεάς, οι Υδραίοι και οι Σπετσιώται κατά θάλασσαν.» (Κωνστ. Παπαρρηγόπουλος, «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», έκδ. 7η μετά προσθηκών, σημειώσεων και βελτιώσεων υπό Νίκου Α. Βέη, εκδόσεις «Σεφερλής», Αθήναι 1955, Τόμος Ε΄ σελ. 441)

  4. Η 1η γνωστή κάθοδος των Αλβανών άρχισε το 1354 μ.Χ. Ο Ιωάννης Καντακουζηνός γράφει ότι μετά από κάποια φυσική καταστροφή που συνέβη στις περιοχές τους, κατέβηκαν προς τα κάτω τα «αφύλαρχα γένη των Αλβανών με τις οικογένειες τους…»

    Ο αυτοκράτορας Μανουήλ Παλαιολόγος, στον επιτάφιο προς τον αυτάδελφό του Θεόδωρο Παλαιολόγο, μας δίνει αξιοπρόσεκτες πληροφορίες για την μετοίκηση χιλιάδων Αλβανών στην Πελοπόννησο, τους οποίους αποκαλεί ‘Ιλλυριούς’, μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους και τα ζώα τους όπως χαρακτηρηστικά λέει: «Αλλά και Ιλλυριοί, περίπου μία μυριάδα, αθρόοι μετοίκησαν με τα παιδιά και τις γυναίκες και τα ζώα τους…» (Λάμπρου: «Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά», τ. Β, σ. 41–42)

    Στον σατυρικό διάλογο ‘Ταξίδι στον Άδη’ (Επιδημία Μάζαρι εν Άδου) του βυζαντινού Μάξιμου Μάζαρι, ο συγγραφέας περιγράφει τις επτά γλωσσικές–πολιτισμικές κοινότητες που κατοικούν από κοινού (οικεί αναμίξ γένη) το 1415 στην Πελοπόννησο: Λακεδαίμονες (Μανιάτες), Ιταλοί, Πελοποννήσιοι (Μοραΐτες), Σθλαβίνοι, (Σλάβοι) Ιλλυριοί (Αρβανίτες), Αιγύπτιοι (Τσιγγάνοι) και Ιουδαίοι (Εβραίοι). (D. Α. Zakythinos, Le Despotat grec de Morée, II Athènes 1953, σελ. 1.)

    Ο Φραντζής γράφει: «Τω αυτώ δε φθινοπώρω του s&ηβ έτους (6962 ήτοι 1454 μ.Χ.) δηλονότι επανεστάτησαν οι της Πελοποννήσου Αλβανίται κατά των Δεσποτών και των Αυθεντών αυτών». Ο Κριτόβουλος γράφει: «Οι γαρ της Πελοποννήσου Δεσπόται, της Βυζαντίδος αλούσης, ευθύς νεωτερισάντων των εν Πελοποννήσω Ιλλυριών και επαναστάντων αυτοίς…» (Κριτοβούλου, Ιστορία των πράξεων του Μωάμεθ, Β’-Γ’, 1)

  5. Η αύξηση της μεγάλης ιδιοκτησίας, οι ενδοβυζαντινές συγκρούσεις και οι καταστροφικές επιδρομές των Αλβανών και των Καταλανών κάνουν το Marino Sanudo Torcello (1325) να περιγράφει την κατάσταση ως αξιοθρήνητη σε μία Θεσσαλία ερημωμένη και κατεστραμμένη: “Deusmisit hanc pestem patriae Blachiae supradictae, quia ipsa miserat quodam genus, Albanensium gentisnomine, in tanta quantitate numerosa: quae gens omnia quae errant extra castra penitusdestruxerunt”

    Albanensium λοιπόν.

    Οι Καταλάνοι και οι Φράγκοι, που υποδέχτηκαν τότε στα εδάφη της κεντρικής Ελλάδος τους Αρβανίτες, δεν τους καταγράφουν ως «δίγλωσσους Έλληνες», αλλά ως «Αρβανίτες» (για την ακρίβεια ως «Αλβανούς»), στα «κατάστιχα» δε των απογραφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που συντάχτηκαν το 1460 μ.Χ., αλλά και μέχρι τον 16ο αιώνα, οι κάτοικοι π.χ. της ανατολικής Λοκρίδας, αναφέρονται ως «Αρναούτ». Ειδικά δε για το χωριό Μαρτίνο, ο συντάκτης του βιβλίου «Η στρατιωτική ζωή εν Ελλάδι», που πέρασε απ΄ την περιοχή το 1856, αναφέρει, ότι οι γυναίκες του χωριού, που συνάντησε στο «παλιο-πούσ», μαζί με τα άλλα μέλη του αποσπάσματος στο οποίο συμμετείχε, 400 χρόνια μετά την κάθοδο των υποτιθέμενων «δίγλωσσων-Ελλήνων», δεν ήξεραν τη λέξη «νερό» και ότι για να συνεννοηθούν τελικά μαζί τους, χρησιμοποίησαν…μεταφραστή. Ο ίδιος δε μας λέγει, ότι το Μαρτίνο έχασε την έδρα του Δήμου Λαρύμνης από τον Προσκυνά, γιατί οι κάτοικοί του δεν ήξεραν καθόλου ελληνικά! Μόλις δε πρόσφατα, στη δεκαετία του ‘70, στο Λούτσι, του οποίου οι κάτοικοι κατάγονται από το Μαρτίνο, πέθανε η τελευταία γυναίκα, που δεν ήξερε καθόλου ελληνικά. Επομένως, για ποια διγλωσσία του 14ου αιώνα μιλάμε, όταν αυτή δεν υπήρχε ούτε τον 19ο αιώνα;

  6. Τί ήταν το Άρβανό ή Άρβανα; Άρβανα ονομαζόταν περιοχές που κατοικούνταν από Αλβανούς και αλβανόφωνους πληθυσμούς. Υπήρχαν τα Άρβανα στην κεντρική Αλβανία, υπήρχαν τα Άρβανα στην περιοχή μετά την αριστερή όχθη του ποταμού Vjosë (Αωού) και νότια της Αυλώνας, μέχρι τα βόρεια και δυτικά του Δελβίνου, η σημερινή δηλαδή Labëria (άρα μάλλον σιγά-σιγά το Arbëria έγινε Labëria) ή Λιαπουριά στα ελληνικά. Την Λιαπουριά ο Παναγιώτης Αραβαντινός την αναφέρει στο έργο του ‘Χρονογραφία της Ηπείρου’ ως ‘Άρβανον’ και ‘Άρμπρι’, ενώ ο Ψαλίδας την ονομάζει ‘Άρβανον’ και ‘Άρμπηρι’. Υπήρχε όμως και το Πριγκηπάτο των Άρμπερ (Principata e Arbërit) στα βόρεια της Αλβανίας, με πρωτεύουσα την Nderfandina (κατά πάσα πιθανότητα ήταν άλλο όνομα της πόλης Κρούγια/Krujë), υπήρχαν τα Άρβανα Μαζαρακαίων στην Τσαμουριά (Θεσπρωτία), εξ’ ου και το τσάμικο χωριό Mazrrek (Μαζαράκι), κ.τλ.

    Η Γεωγραφία νεωτερική είναι έργο των Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγόριου Κωνσταντά, γραμμένο στη δημοτική, που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1791. Είναι περιηγητικό έργο που επικεντρώνεται σε κοινωνικά και ιστορικά θέματα των περιοχών που περιγράφονται, και κατακρίνει την κοινωνική ανισότητα. Θεωρείται από τα πιο σημαντικά έργα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Στις σελίδες 246-248 διαβάζουμε… για μια ευρύτατη αρχαία Μακεδονία που περιελάμβανε στα εδάφη της και την «Αρβανιτιά» (Αλβανία) και συνόρευε στο βορρά με Δαλματία και Βοσνία (μάλλον υπονοούσαν την ρωμαϊκή Επαρχία Μακεδονίας) της οποίας οι πρώτοι (αρχαίοι) κάτοικοι «ήταν εκείνοι που ήταν και της Ελλάδος», των οποίων η θρησκεία «ήταν αυτή με τα λοιπά έθνη της Ελλάδος» και «είχε κάθε άδικο λοιπόν ο Δημοσθένης να λέγη τους Μακεδόνας βαρβάρους. Μάλιστα τότε αυτό το επώνυμο άρμοζε περισσότερο εις τους Αθηναίους παρά εις τους Μακεδόνας.»

  7. »’Οι Αρβανιτες ηταν Αλβανοι»’

    Μα αν ηταν Αλβανοι δε θα το γνωριζανε και οι ιδιοι ;;;

    Αν ηταν Αλβανοι δεν θα αυτοπροσδιοριζπνταν ως τετοιοι;;;

    Αν ηταν Αλβανοι θα πολεμαγανε υπερ των Ελληνων και εναντιων των Αλβανων το 1770 και το 1821 αλλα και το 1913 κατα τους Βαλκανικους;;

    Bεβαια »’Οι αρβανιτισες μιλαγανε μονο αρβανιτικα»’ οπως λεει η προπαγανδα τους.

    Ας δουμε λιγα στοιχεια για τους μουσουλμναους -εξισλαμισμενους Αλβανους της Θεσπρωτιας
    τους γνωστους Αλβανοτσαμηδες η Τουρκοτσαμηδες
    για να βγαλουμε χρησιμα συμπερασματα
    για τους πιο γνωστους απογονους Αρβανιτων και Ηπειρωτων
    τους Σουλιωτες
    οι οποιοι »μαθανε τα ελληνικα στη Κερκυρα» η »’Ηταν Αλβανοι που μονο οι ανδρες μιλαγανε τα ελληνικα»
    και αλλα ωραια μεγαλοαλβανικα παραμύθια .

    Στη Θεσπρωτία και πιο συγκεκριμένα στα πεδινά και ημιορεινά του νομού ,στη περιοχή Φιλιάτες-Παραμυθιά-Μαργαρίτι στη λεγόμενη Τσαμουριά
    κατοικούσανε οι λεγόμενοι Τσάμηδες ,
    πολλοί μουσουλμάνοι-Αλβανοτσάμηδες η Τουρκοτσάμηδες
    και λίγοι χριστιανοί.

    Λίγα λόγια και μερικές μαρτυρίες προ 2 αιώνων ως και σήμερα
    για τους μουσουλμάνους Τσάμηδες που αποτελούσανε και την μεγάλη πλειοψηφεία των Τσάμηδων.

    Ο Σουλιώτης Κουτσονίκας , αγωνιστής του 1821, αναφέρει για τις περιοχές Λιαπουριάς,Σκραπαρης, ,Τιράνων και άλλες αλβανικές περιοχές
    οτι σε αυτές »»λαλείτε η αλβανική γλώσσα» πράγμα γνωστό ως σήμερα
    ενω για τη Τσαμουριά αναφέρει ότι
    »’λαλείτε κυρίως η αλβανική γλώσσα»
    πράγμα που σημαίνει ότι λαλούντανε [λιγότερο] και μιά άλλη γλώσσα
    η ελληνική .

    Ο Βόλντκαμφ αναφέρει και αυτός πριν 2 αιώνες
    »’Οι Τσάμηδες ,άνδρες και γυναίκες , εκτός απο τα αλβανικά εκφράζοντε με ΑΝΕΣΗ και στα απλοελληνικά».
    Εδώ ο Βόλντκαμφ αναφέρει και αυτός ότι στη Τσαμουριά
    ,άνδρες και γυναίκες μάλιστα
    μιλάνε και τα απλοελληνικά
    και μάλιστα με άνεση πράγμα που δείχνει ότι για αρκετούς εξ αυτων δεν ήταν μια »ξένη γλώσσα» που απλά γνωρίζανε ,
    κατι που θα φανεί και παρακάτω.

    Ο Αραβαντινός ,αγωνιστής του 1821 ,
    αναφερόμενος στις γλώσσες που μιλιότανε σε κάθε περιοχή της Ηπείρου και Αλβανίας , αναφέρει και αυτός για όλα τα χωριά της Τσαμουριάς οτι μιλάγανε αλβανικά και ελληνικά
    δηλαδή κυρίως αλβανικά και δευτερευόντως ελληνικά στα περισσοτερα
    και αμιγώς διγλωσσα μερικα εξ αυτων,
    σε αντίθεση με βορειότερες αλβανικές περιοχές πχ της Λαμπερίας
    όπου αναφέρει οτι στα στα χωριά της περιοχής μιλιότανε μόνο τα αλβανικά.

    Ενώ και ο Μπαλτσιώτης παρά τις όποιες υπερβολές του για την επέκταση της αλβανοφωνίας
    αναφέρει μεταξύ άλλων για τη Τσαμουριά.
    »’Although the langue-vehiculaire of the area was Albanian, a much higher status was attributed to the Greek language, even among the Muslims themselves»
    Δηλαδή οτι στη λεγόμενη Τσαμουριά ,από τους Φιλιάτες βόρεια ,ως νότια στα περίχωρα Μαργαριτίου,
    ακόμα και οι μουσουλμάνοι της περιοχής , μιλάγανε και τα ελληνικά.

    Ο Περαιβός ,πριν 2 αιώνες αναφέρει και αυτός μεταξύ άλλων για τους μουσουλμάνους της Τσαμουριάς….
    »»….. μολονότι ομιλούσι την αλβανικήν διάλεκτον, ως φυσικήν αλλά και μετά την απλοελληνικήν, εκφράζονται όμως ορθώς άνδρες τε και γυναίκες και μάλιστα όσοι κατοικούν τα πέριξ της Παραμυθίας. »»
    Βλέπουμε δηλαδή οτι αναφέρει οτι όλοι οι Τσάμηδες,ανδρες και γυναίκες μιλάγανε τα απλοελληνικά
    αλλά ότι ειδικά οι μουσουλμάνοι της Παραμυθιάς
    και των κοντινών σε αυτή χωριών
    μιλούσανε »’ορθώς» ,άνδρες και γυναίκες, την απλοελληνικη πράγμα που οφειλότανε στη διγλωσσία τους .

    Ο Γουίλλιαμ Εατον αναφέρει και αυτός πριν 2 αιώνες , μεταξύ άλλων ….
    »» Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της Παραμυθιάς
    και της επαρχίας της
    είχαν ως μητρική γλώσσα την ελληνική …..»»’
    ΄Αρα και αυτός αναφέρει ότι οι μουσουλμάνοι της επαρχίας Παραμυθιάς
    δηλαδή της ανατολικής Τσαμουριάς ήταν τουλάχιστον δίγλωσσοι είχανε δηλαδή ως μητρική γλώσσα και τα ελληνικά.

    Eνω και ο Ηπειρωτης Χριστοβασιλης πριν 1 αιωνα
    σημειωνε στο εργο του οτι
    πολλοι μουσουλμανοι της Τσαμουριας
    μιλαγανε εξισου και τα ελληνικα και τα αλβανικά

    Ο Άγγλος Γουντχάουζ της συμμαχικής αποστολής που έζησε στη δυτική ΄Ηπειρο κατά τη κατοχή 1941-44
    αναφέρει μεταξύ άλλων για τους Αλβανοτσάμηδες στο βιβλίο του »Μήλον της Έριδος»’
    »Οι Τσάμηδες είναι φυλετικά , εν μέρει Αλβανοί εν μέρει ΄Ελληνες και εν μέρει Τούρκοι.»’

    Λεει δηλαδή ότι μέρος αυτών ήταν [και] Έλληνες γιατι διέκρινε τη διγλωσσία αρκετων εξ αυτών
    ιδίως της επαρχίας Παραμυθιάς.

    Που οφειλοτανε αυτη η γνωση και ομιλια της ελληνικης;;;;

    Στη Τσαμουριά δεν υπήρχανε ελληνικά σχολεία την εποχή της τουρκοκρατίας ωστέ να υποτεθεί ότι
    σε αυτά μάθανε τα ελληνικά .
    Αλλωστε η αλβανική προπαγάνδα ακριβώς αυτό λέει για τους χριστιανούς της βορείου Ηπείρου ,πράγμα που όπως φαίνεται δεν ισχύει ούτε καν για τους Αλβανοτσάμηδες

    Oύτε και ελληνικές εκκλησίες .
    Στις λιγοστές που υπήρχανε στη περιοχή
    εκκλησιαζόντανε άλλωστε μόνο οι χριστιανοί της περιοχής
    και όχι οι Μουσουλμάνοι.

    Ούτε ποτέ οι Αλβανοτσάμηδες μετοίκησαν μαζικά στη Κέρκυρα
    ωστε εκεί να »’μάθουν τα ελληνικά»
    όπως υποτίθετε έγινε με τους Σουλιώτες όταν ο Αλή Πασάς του εξόρισε εκεί.

    Όπως είδαμε

    Οι Αλβανοτσάμηδες
    από την εποχή τουρκοκρατίας
    άνδρες και γυναίκες μάλιστα
    μιλάγανε [και] ελληνικά-ρωμέικα,
    ειτε ως κυρια γλωσσα-διγλωσσια
    ειτε ως δευτερη γλωσσα
    ειτε τσατρα πατρα

    Στη δυτική και εν μερει στη κεντρική Τσαμουριά τα ελληνικά
    τα μιλάγανε συνήθως ως δεύτερη γλώσσα και πιο απλοικά –
    μιλαγανε δηλαδη απλοελληνικά για την ακριβεια ,
    οπως εχει γραψει και ο Περαιβός κατά λέξη.
    Μεταξύ τους όμως μιλάγανε κυριως και συνήθως τα αλβανικά.

    Τα ελληνικα σε αυτό το μέρος της Τσαμουριάς
    οπως ειδαμε
    ηταν τις περισσότερες φορές
    όχι μητρική αλλα δεύτερη – ξένη γλώσσα
    η γνώση και η ομιλια της οποία οφειλότανε κυριως

    α] Στο ‘οτι οι πρόγονοι τους πατήσανε – κατοικήσανε πάνω σε εδάφη ελληνικά-Θεσπρωτία
    τα οποία δεν ήταν εντελώς έρημα από τους ντόπιους Έλληνες με τους οποιους ηρθαν σε επαφη απο την στιγμη της καθοδους τους κατα τον ύστερο Μεσαίωνα.
    β]Ο Αλβανοτσάμικος θύλακας απο ολες τις πλευρές του περιβαλότανε απο ελληνικά – ελληνόφωνα χωριά με οτι συνεπαγεται αυτο στο τομεα της επικοινωνιας .
    γ]Και γιατί κάποιοι εξ αυτών [ ενα μικρό μέρος ] ηταν απόγονοι εξισλαμισμένων Αλβανων και Ελλήνων της περιοχής,
    ήταν δηλαδή μεικτής καταγωγής .

    Στην ανατολική Τσαμουριά αντίθετα ,
    στα περίχωρα Παραμυθιάς
    τα πράγματα ηταν διαφορετικά όπως έχει φανεί παραπάνω
    αφού οι μουσουλμάνοι ,
    άνδρες και γυναίκες μαλιστα ,
    τα ελληνικά τα μιλάγανε εξίσου με τα αλβανικά,
    ήταν δηλαδή δίγλωσσοι.΄

    Είχανε δηλαδή δυο μητρικές γλώσσες γιατί η πλειοψηφεια
    [ και οχι η μειοψηφεια οπως στην υπόλοιπη Τσαμουριά]
    ήταν μεικτής καταγωγής δηλαδή απόγονοι εξισλαμισμένων Αλβανών και Ελλήνων.

    Λόγω ακριβώς αυτής της διγλωσσίας στα ανατολικά ,
    η περιοχή εκείνη δεν ειχε εξισλαμιστεί μαζικά
    οπως η υπόλοιπη Τσαμουριά ,
    αφού σχεδόν οι μισοί κάτοικοι ήταν-παρέμειναν χριστιανοί .
    Απο κεινες τις περιοχες προερχονταν και οι περισσοτεροι
    απο οσους πρωτοεγκατασταθηκανε στο ορεινο Σουλι μετά το αποτυχημένο κίνημα του Διονυσίου του Σκυλοσόφου.
    Για αυτο και στο Σουλι υπηρχε εξ αρχης διγλωσσια.

    Κάτι πολύ σημαντικό επίσης.
    »’Oi Τσάμηδες του νότου πιστεύουν ότι προέρχονται από τους θρυλικούς «jelims», γίγαντες από τη μυθολογία του αλβανικού νότου , ονομασία η οποία σημαίνει «Ελληνες»
    ‘[Εlsie, Robert (2000). Λεξικό της αλβανικής θρησκείας, της μυθολογίας και του λαϊκού πολιτισμού . London, UK: Εκδόσεις C. Hurst & Co., 2001. σελ. 131]

    Βλέπουμε δηλαδή ότι μεταξύ αρκετών Τσάμηδων ,
    ειδικα στο νοτιο τμημα της περιοχής ,
    υπήρχε ο κοινός με τη Ρωμιοσύνη μύθος των αρχαίων γιγάντων
    »Γέλλενων»-΄Ελλενων-Ελλήνων που οφειλότανε στην μεικτή-ελληνική καταγωγή
    αρκετών εξ αυτών οπως προειπαμε .

    http://www.oodegr.com/oode/istoria/newteri/kakridis_e8nomhdenismos_1.htm

    Οταν υπηρχε αυτος ο μυθος μεταξυ ενος μερους των Αλβανοτσαμηδων,
    οσων μαλιστα συνορευαν γεωγραφικα με το ορεινο Σουλι,
    μπορουμε να αντιληφθουμε το γιατι οι Σουλιωτες κρατοντας την χριστιανική τους πιστη
    κρατησαν και την ελληνικοτητα τους πράγμα που δεν έκαναν όσοι εξισλαμίστηκανε οι οποίοι τουρκέψανε .

    Αλλωστε ότι οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες δεν ήταν καμία καθαρή αλβανικά φυλη φαίνεται απο τα παρακάτω.

    Ενα μερος των μετεπειτα Αλβανοτσαμηδων ηταν απογονοι οχι μονο Αλβανων αλλα και Ρωμιων….
    αναφερει ο Αραβαντινος για τους εξισλαμισθεντες της Τσαμουριας
    ”Οι πλειονες Αλβανικης φυλης οντες”’..
    Οι πλειονες και οχι ολοι
    Πραγμα που ηταν εμφανες κυριως στα δυτικα ακρα της Τσαμουριας οπου υπηρχε διγλωσσια απο ανδρες και γυναικες αλλα και ο μυθος των ”Γελιμι”’ που υπηρχε .

    Είναι αδύνατο κατι ακομα,
    οτι δηλαδη
    οι χριστιανοί Σουλιώτες
    οι οποιοι κατοικούσανε
    και ανατολικότερα και νοτιότερα της δίγλωσσης επαρχίας Παραμυθιάς
    να μην ηταν δίγλωσσοι
    αλλα σκέτο ”’αλβανοφωνοι”’ [ και αρα Αλβανοί]
    όταν μάλιστα η καταγωγή των πρώτων προγόνων τους
    ήταν απο χωριά της ανατολικής- νοτιοανατολικης
    και δίγλωσσης Τσαμουριάς ,[ εκει που υπηρχε και ο μυθος των »’Γελιμις»’ ακομα και απο τους μουσουλμανους]
    αλλά και μετέπειτα από διάφορα χωριά της υπόλοιπης Ηπείρου οι οποίοι σταδιακά εγκαθίσταντο στο Σούλι.

    Αλλωστε αν οι πρώτοι Σουλιώτες δεν ήταν δίγλωσσοι αλλά αλβανόφωνοι [και άρα Αλβανοί]
    τότε δεν θα εγκαθίσταντο στο Σούλι με την πάροδο των ετών τόσες οικογένιες από
    αμιγώς ελληνόφωνα χωρια των Ιωαννίνων και της Πρεβέζης γιατί δεν θα μπορούσανε να συνεννοηθούν με τους υποτίθετε αλβανόφωνους ντόπιους.

  8. Λιγα στοιχεια για τους Αρβανιτες που κατεβηκαν κατα τον υστερο Μεσαιωνα στον ελλαδικο χωρο.
    Τα οποια και καταδεικνυουν οτι στη μεγαλη τους πλειοψηφεια
    ηταν Ελληνες απο τα Αρβανα
    δηλαδη Αρβανιτες διγλωσσοι αλλοι Ελληνικης και αλλοι ελληνοιλλυρικης καταγωγης
    και για αυτο ομοιοι σε μεγαλο βαθμο με τους ντοπιους
    που βρηκανε στα μερη στα οποια εγκατασταθηκανε
    με κοινη εθνικη συνειδηση-αυτοπροσδιορισμο ηδη απο τα πρωτα χρονια
    και κοινη δραση και γλωσσα-διγλωσσια .

    Ενα Βενετικο εγγραφο του 1481 αναφερει για τη Μονεμβασιά
    και για οσους φυλαγανε για λογαριασμο των Ενετων το φρουριο της .
    »’Το μεγαλυτερο μερος των μισθοφορων ειναι »’Γρετσι και Αλβανιεν Γκρετσι»
    Δηλαδη οι φρουροι ηταν ντοπιοι-αμιγως ελληνοφωνοι [Γρετσι] και επιλυδες διγλωσσοι Αρβανιτες [Αλβανιεν Γρετσι ] .
    Αυτος ο χαρακτηρισμος αυτων που μιλουσανε τα αρβανιτικα ως »Γρετσι» ειναι ξεκαθαρα εθνοτικος και οχι θρησκευτικος [ πχ Γραιτσοι=ορθοδοξοι ] αφου σε αυτη τη περιπτωση θα ονομαζε ολους ως Γρετσι δηλαδη ορθοδοξους και τους ντοπιους και τους επιλυδες .
    Ομως εχει εθνοτικη σημασια για να τους διαχωρισει και για να καταδειξει
    οτι οι μεν ηταν ντοπιοι ελληνοφωνοι Γραικοι και οι δε οι επιλυδες διγλωσσοι Γραικοι.
    Τους ονομασε επισης ως »Αλβανιεν Γρετσι» ακριβως για να τους διαχωρισει απο τους προγονους των σημερινων Σκιπεταρων ,τους Αλβανους της Αλβανιας ,τους Σκιπεταρους οι οποιοι ας μην ξεχναμε ως σημερα αποκαλουν τον εαυτο τους ως »Σκιπεταρ» και τους Ελληνες ως »Γρεκ».

    ΠΑΡΑΚΑΤΩ
    Ο Βενετσιανος Μπαρμπαριγο ηδη το 1479 αναφερει μεταξυ αλλων για τα γεγονοτα στο Μωρια οτι
    »»Η εκβαση του πολεμου θα βλαψει τη Βενετια
    γιατι ,Αρβανιτες και Ρωμιοι [ Αlbanais et Gkrecs ]
    δεν ειναι παρα ενας λαος , που μισει καθε ξενο.»’
    Βλεπουμε εδω οτι αυτοι οι »Αλβανιανς» δηλαδη οι επιλυδες που ομιλουσανε [και] τα αρβανιτικα
    ηταν τοσο ομοιοι σε ολες τις εκφανσεις της ζωης ,
    και το κυριοτερο
    ειχανε ακριβως ιδια εθνικη συνειδηση και δραση [-»ενας λαος» αναφερει χαρακτηριστικα ]
    με τους ντοπιους [Γκρεκς]
    και μαλιστα οτι »μισουσανε καθε ξενο» δηλαδη αντιπαθουσανε ολους τους ξενους ,
    προφανως χωρις να θεωρουν ο ενας τον αλλο ως ξενο-
    γιατι πραγματι ηταν »ενας λαος» καια υτο ακριβως αποδεικνυει οτι ητανε μια φυλη
    ντοπιοι και επιλυδες ,και οχι ξενοι μεταξυ τους ,
    παρα τη διγλωσσια των τελευταιων .

    Ας δουμε τωρα οτι ενω οι Αλβανοι αυτοπροσδιοριζονταν ηδη απο τον καιρο της Τουρκοκρατιας ως »Σκιπεταρ» ,λεξη αγνωστη στους Αρβανιτες ,
    αποκαλουσανε αντιθετα οι Αρβανιτες τον ιδιο τους τον εαυτο ως »Γρεκ»
    πραγμα που οι σημερινοι αλλα και οι παλιοι Αλβανοι ποτε δεν κανανε
    αλλα αντιθετα αποκαλουσανε ετσι μονο τους Ελληνες.

    Ας δουμε τα πολυ χαρακτηριστικα στοιχεια .
    »»Η Βενετία εχει πολλά μνημεία τα οποία έχουν μεγάλη ιστορική αξία για πολλά έθνη. Φυσικά, για τους Έλληνες, τα μνημεία που σχετίζονται με την ίδρυση και δραστηριότητα της Ελληνικής κοινότητας (Scuola e Nazione Greca η απλούστερα Scuola dei Greci) έχουν πολύ μεγάλη αξία . Τέτοια μνημεία είναι φυσικά ο Αγιος Γεώργιος των Ελλήνων, αλλά και τα κτήρια που σχετίζονται με την ίδρυση και λειτουργία της κοινότητας εκείνης το 1494.

    Οι Μπούιοι/Αρβανίτες ήταν απ’ τα ιδρυτικά μέλη της κοινότητας εκείνης κι ο πολυπληθέστερος πληθυσμός της, στην αρχή τουλάχιστον,αφοτου κατεφυγαν απο τη Πελοπονησο.
    Θα βρείς τα ονόματα των Μπούιων/Αρβανιτών ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη αυτής της κοινότητας τον Νοέμβριο του 1494, όπως θα τους βρείς, λίγο αργότερα, να υπογράφουν και την αίτηση για την ανέγερση του Ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων.

    Η Ελληνική κοινότητα δεν ήταν όμως η μόνη “εθνική” κοινότητα στην Βενετία. Υπήρχαν κι άλλες “εθνικές’ κοινότητες σ’ εκείνη την πόλη. Σε μικρή λοιπόν απόσταση απ’ τα κτήρια που στέγαζαν την Ελληνική Κοινότητα της Βενετίας βρίσκεται ένα άλλο κτήριο-μνημείο. Είναι το κτήριο που είναι γνωστό με την ονομασία “Scuola di Santa Maria degli Albanesi”. Το κτήριο αυτό στέγαζε τα χρόνια εκείνα την Αλβανική Κοινότητα της Βενετίας, την “εθνική” κοινότητα των Αλβανών της Βενετίας οι οποιοι προερχονταν από τους πολεμιστες του Καστριωτη που κατεφυγαν εκει απο τη βορεια Αλβανια.

    Η Αλβανική Κοινότητα της Βενετίας ήταν αρχαιότερη απ’ την αντίστοιχη Ελληνική, ιδρύθηκε το 1447.
    Την εποχή κατά την οποία οι πρώτοι Μπούιοι/Αρβανίτες αποβιβάσθηκαν στην Βενετία, στα τέλη του 15ου αιώνα, η Αλβανική Κοινότητα λειτουργούσε ήδη.

    Σε εκείνο τον μακρινό τόπο οι Μπούιοι/Αρβανίτες, χωρίς κανέναν καταναγκασμό, επέλεξαν, τελείως ανεπηρέαστοι και πολυ πριν την ιδρυση του οποιουδηποτε ελληνικου κρατους , να “συνταχθούν” με τους υπόλοιπους Ελληνες ηδη από τον 15ο αιωνα ,και όχι με τους ηδη κατοικουντες Αλβανούς της Βενετιας.

    Συνεπως ,
    oι Αρβανιτες ,
    πολυ πριν την ιδρυση του ελληνικου κρατους [ που υποτιθετε οτι εξελληνισε
    τους »αλλοεθνεις Αρβανιτες»]
    δρουν αλλα και αυτοπροσδιοριζοντε ως Ελληνες
    και μαλιστα σε ξενο εδαφος ,ιδρυοντας την κοινοτητα των Γραικων στη Βενετια
    και μαλιστα ενω ηδη υπηρχε κοινοτητα Αλβανων στη πολη αυτη.

    https://www.youtube.com/watch?v=_jud5CNyYqE&t=433s

    Να δουμε τι αναφερουν κι αλλες Βενετικες αναφορες για τους Αρβανιτες που ειχανε απομεινει στη Πελοπονησσο.
    »’ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΠΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΙΞΗ .
    Ο δε διάδοχος του Φραγκίσκος Γριμάνης(1706-1709), αυτά λέει για την Πελοπόννησο γενικά αλλά και για τους Αρβανίτες ειδικότερα προς τη Γερουσία του :
    « Η Πελοπόννησος κατοικείται υπό Ελλήνων και Αλβανών,
    τούτων οι Έλληνες, πολυπληθέστεροι,οικούσι τας πόλεις και καταγίνονται εις το εμπόριον και τη ναυτιλίαν,οι δε Αλβανοί οίτινες τοσούτον έχουσι συγχωνευθή μετά των Ελλήνων, ώστε δεν θεωρούνται αποτελούντες ίδιαν φυλήν αλλ’απλώς διάφοροι τάξιν,
    είσιν ολιγώτερον εύποροι και πεπολιτισμένοι…..»»’
    Απο τη παραπανω αναφορα συμπεραινουμε οτι …
    Οι ντοπιοι ηταν πολυπληθεστεροι των επιλυδων – Αρβανιτων.
    Οι επιλυδες ακριβως γιατι ηταν εξ αρχης »ενας λαος» με τους ντοπιους
    ,ειχανε οπως αναφερει χαρακτηριστικα »συγχωνευθει τοσο με τους ντοπιους» ωστε »δεν αποτελουν διαφορετικη φυλη»
    αλλα »διαφορετικη ταξη».
    Μα ειναι λογικο αφου εξ αρχης οπως φανηκε παραπανω ηταν »ενας λαος- μια φυλη»
    ντοπιοι και επιλυδες
    ποσο μαλλον τον 18 αιωνα που γρφτηκε η πηγη αυτη .

    Αρβανιτες στη Πελοπονησο.

    https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6e/Pelopones_ethnic.JPG

    Λογω ακριβως αυτης της προσμιξης ντοπιων και επιλυδων, που συνεβη ηδη στις πρωτες δυο -τρεις γενιες απο την καθοδο τους ,επειδη ακριβως ηταν »ενας λαος»
    εχουμε τις παρακατω παρατηρησεις για τους Αρβανιτες της Ιταλιας που κατεφυγαν εκει .
    »Ελληνικά επώνυμα βρίσκουμε ακόμα και στους σημερινούς Arberesh της Κάτω Ιταλίας και Σικελίας δηλώνοντας έτσι το μέγεθος της επιμιξίας των Αρβανιτών με των ντόπιων όταν ήρθαν στον Μοριά. Αυτή η επιμιξία έγινε μόλις σε διάστημα δύο γενεών(!). Ο Τίτος Γιοχαλάς στην συνεδρία της 6ης Ιουνίου του 1974 στην Ακαδημία Αθηνών και στην ομιλία του με τίτλο « Επόψεις του Ελληνισμού των αλβανικών κοινοτήτων της Σικελίας» αναφέρει αρκετά ελληνικά επώνυμα Αρβανιτών(Arberesh) της Σικελίας. Αναφέρει λοιπόν τα πλέον συνήθη ελληνικά επώνυμα που βρήκε στα βιβλία του αρχείου ελληνόρυθμου ναού της Martorana και είναι τα εξής: Βαπτισμένος, Διαμάντης, Λογοθέτης, Μυστράς, Κυπαρήσιος, Τηνιακός, Λάσκαρις, Παντελεήμονος, Αρκολαίων, Καντιώτης, Φωκάς, Χρυσόπουλος, Παλαμάρης, Παπαδόπουλος, Κυπριώτης,Ραβδάς. Αλλά και σε άλλες αρβανίτικες κοινότητες της Σικελίας συναντάμε τα επώνυμα: Αγιοβλασίτης,Αργυρόπουλος,Χαλκιόπουλος,Καλύβας,Καλογιάννης,Καλογεράς, Καβαδής, Κεφαλάς, Κοντολέων, Δροσερός, Χρυσόπουλος, Γερογιάννης, Μακρής, Πανταλαίων, Παπαδάς, Παλαιολόγος, Παριώτης, Προβατάς, Ροδιώτης, Σκορδίλης, Σκυλίτζης, Σοφιανός, Θεοδωρόπουλος κ.α.»

    Η μιξη αυτη [ ακριβως γιατι ηταν »ενας λαος»] ειναι ολοφανερη ακομα και απο τις ανθρωπολογικες μελετες.
    »’Στις ανθρωπολογικές έρευνες του Θεόδωρου Κ. Πίτσιου,επικαλουμενος τα πορισματα του Βουλγαρου ανθρωπολογου Μποεβ , οι Αρβανίτες αποτελούν αιγιακό πληθυσμό με διαφορετικά μορφολογικά χαρακτηριστικά σε σύγκριση με τους Αλβανούς. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Η εξέταση αυτών των ομάδων (Αρβανιτοφώνων), μία στη Μεσσηνία, μία στην Αργολίδα και δύο στην Κορινθία, έδειξε ότι σε καμία περίπτωση δεν ξεχωρίζουν από το συνολικό πληθυσμό της Πελοποννήσου ή από τις γειτονικές ομάδες. Σε κανέναν από τους ενενήκοντα χάρτες γνωρισμάτων που σχεδιάστηκαν, δεν μοιάζουν μεταξύ τους περισσότερο από όσο με τις γειτονικές τους γεωγραφικές ομάδες. Επίσης, στα στατιστικά δενδρογράμματα ,ταυτόχρονης σύγκρισης περισσοτέρων γνωρισμάτων, δεν διαχωρίζονται οι αρβανιτόφωνες ομάδες από τις υπόλοιπες της Πελοποννήσου».
    Αναφερει επισης οτι »’Διαφερουν αρκετα απο τους Γκεκηδες Αλβανους σε μια σειρα μορφολογικων και μετρικων χαρακτηρων».
    Συνεπως οχι μονο δεν διαφερουν απο τα γειτονικα αμιγως ελληνοφωνα
    αλλα διαφερουν κατα πολυ κυριως απο τους Γκεκηδες Αλβανους
    που αποτελουν την πλειοψηφεια της Αλβανικης φυλης ,
    περιπου τα δυο τριτα αυτης και κατοικουν απο τη κεντρικη Αλβανια ως το Κοσσοβο.

    Δεν θα ειχε συμβει αλλωτσε αυτη η προσμιξη αν δεν ηταν διγλωσσοι οι περισσοτεροι Αρβανιτες,
    και δεν αισθανοτανε ενας λαος ντοπιοι και επιλυδες αν δεν »μπορουσανε να συννεοηθουν» λογω
    »αλλοφωνιας»

    ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΗΓΗ .
    Ο Βρετανός καθηγητής P. Trudgill ύστερα από επιτόπιες έρευνες διαπιστώνει ότι: «Οι άνθρωποι για τους εαυτούς τους αναφέρονται όχι ως Αλβανοί, αλλά ως Αρβανίτες, λαλούν: Ἀρβανίτης» ( «The people themselves are refferred, not as Albanians, but as Arvanites, sing: Arvanitis».
    Ενω ειναι γνωστο οτι εκτος του Αλβανος που οπως λεει η πηγη δεν δεχονταν ως εθνοτικο προσδιορισμο τους ,ακομα και ο αυτοπροσδιορισμος »Σκιπεταρ»-εθνικο ονομα των Αλβανων
    ηταν αγνωστος σε αυτους,
    οταν ηδη πριν 250 χρονια Γκεκηδες και Τοσκηδες μαζικα ,
    τον χρησιμοποιουσαν ως εθνονυμιο [Βλεπε απομνημονευματα του αγωνιστη Κουτσονικα ] .
    Αυτο οπως ειδαμε ισχυει απο την εποχη του Μπουα και του Μπλεση οπου αυτοπροσδιοριζνταν εξισου ως Αρβανιτες και Ελληνες αλλα ποτε ως Σκιπεταροι .

    Oλα αυτα ισχυουν και για τους Αρβανιτες της δυτικης Ηπειρου απογονοι των οποιων ηταν οι Σουλιωτες
    »»Τον Ιούνιο του 1632 οι αρχές του νησιού της Κερκυρας αναφέρουν:
    «…Από τίνος ήλθον ενταύθα από την γειτονικήν Τουρκία περί τους 2.000 Ελληνες Αλβανοί εκ των οποίων άλλοι μεν διότι επείνων και εστερούντο εργασίας και άλλοι φεύγοντες την τυραννίαν.» (Κ. Μέρτζιος, «Το εν Βενετία Κρατικόν Αρχείον, Α’ περί Κοσμά του Αιτωλού», Ηπειρωτικά Χρονικά, 1940, τ. 19, σ. 42-44;»’

    Ειδαμε οτι οι Αρβανιτες χαρακτηριζονταν απο τους Ενετους ως »Γρεεκς Αλμπανιανς»
    τοσο στη Πελοπονησο οσο και στην Ηπειρο.
    Οι ιδιοι αυτοπροσδιοριζονταν ως Ελληνες και Αρβανιτες [ ποτε ως Σκιπεταρ ]
    και δρουσανε εξ αρχης ως Ελληνες-Γραικοι
    τοσο στη Βενετια
    οσο και στην Ηπειρο[ Σουλιωτες ] και τη Πελοπονησο.

    Ας δουμε λιγα στοιχεια για τη δραση των Αρβανιτων στην Ηπειρο .
    Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι απο το κείμενο “Breve memoria de li discendenti de nostra casa Musachi. Per Giovanni Musachi, despoto d’Epiro” όπως δημοσιεύθηκαν στο βιβλίο “Chroniques gréco-romanes inédites ou peu connues publiées avec notes et tables généalogiques” του Charles Hopf, Βερολίνο 1873, σελίδες 270 έως 340.

    Στο πρώτο απόσπασμα ο Μουζάκης αναφέρεται στην εκστρατεία του Ιωάννη Καντακουζηνού στην Αλβανία και τον αφανισμό των Αλβανών το 1336 (σελίδα 304).

    «…et il prefato Giovanni Catacusino fa alcuni anni Imperadore, che fè la guerra in Albania et la roino».

    Η μετάφραση έχει ως εξής.

    «…κι ο προαναφερθείς Ιωάννης Καντακουζηνός ήταν σε παλαιότερους χρόνους Αυτοκράτορας, κι αυτός έφερε τον πόλεμο στην Αλβανία και την κατέστρεψε (την μετέτρεψε σε ερείπια)».

    Στο δεύτερο απόσπασμα αναφέρεται πιο αναλυτικά στον αφανισμό των Αλβανών και το σταμάτημα της προέλασης τους (σελίδα 321), απο τον Ιωάννη Καντακουζηνό. Αναφέρεται επίσης και στον τοπικό ηγέτη της Ηπείρου που βρίσκεται πίσω απ’ την καταστροφή των Αλβανών.

    Η μετάφραση έχει ως εξής.

    “…και σ’ αυτούς τους πολέμους ο προαναφερθείς Ανδρέας Μουζάκης ο Δεσπότης έχασε [επίσης] και την πόλη των Ιωαννίνων, την πρωτεύουσα της Ηπείρου κι άλλα μέρη όταν ο προαναφερθείς Αυτοκράτορας Καντακουζηνός ήλθε εκεί από μακριά και διόρισε ως κυβερνήτη αυτής της πόλης έναν “ιδιώτη” (δηλαδή χωρίς προηγούμενα αξιώματα) ευγενή άνδρα που ονομαζόταν ΤΖΙΝΟΣ (η Γκίνος) ΣΠΑΤΑΣ, ο οποίος (δηλαδή ο Τζίνος Σπάτας) ήταν η μεγάλη αιτία για τον “ξεπεσμό” του οίκου του προαναφερθέντα Δεσπότη Μουζάκη αλλά κι [η αιτία για τον “ξεπεσμό”] κι άλλων Αρχόντων (της Αλβανίας). Κι αμέσως μετά ήλθε ο Τούρκος στην προαναφερθείσα Αλβανία και προκάλεσε την καταστροφή της, όπως θ’ ακούσετε, αλλά κι άλλων επαρχιών της Ελλάδας. Αλλά αυτό δεν ήταν καταστροφή μόνο για την Αλβανία αλλά για όλη την Χριστιανοσύνη”.

    Αν κανείς διαβάσει προσεκτικά τα παραπάνω κείμενα, θα καταλάβει πως ο άνθρωπος τον οποίο οι ίδιοι οι πραγματικοί (εθνικά) Αλβανοί (όπως ο συγγραφέας των κειμένων) θεωρούν υπεύθυνο για την καταστροφή τους δεν ήταν άλλος από τον [Αρβανιτη ] Τζίνο Μπούα Σπάτα. Οι Αλβανοί μέχρι να “συναντήσουν” τους Μπούιους/Αρβανίτες των Σπαταίων προέλαυναν ασταμάτητοι, εκμεταλλευόμενοι το χάος που επικρατούσε στην Ηπειρο τα χρόνια εκείνα. Οταν τελικά οι Αλβανοί “συνάντησαν” τους Σπαταίους/Μπούιους/Αρβανίτες συνάντησαν και την “καταστροφή” τους, όπως έγραψε κι ο Μουζάκης, ο οποίος ήταν ένας απ’ αυτούς.

    Οι Μοσχολεων και Μιχαηλ Μπουσας
    στη Ναπολη αυτη τη φορα
    οχι μονο εγραψανε τα ονοματα τους στην ελληνικη εκκλησια της πολης
    αλλα προσθετουν και το »νατιονις γρεακε» δηλαδη εθνικοτις ελληνικη .

    Ο Γαλλος Commines που βρεθηκε και συνομιλησε με τους stradioti ,Aρβανιτες πολλοι εξ αυτων,
    γραφει για αυτους
    »Απαντες Ελληνες στο γενος αποσπαστηκαν απο τα φρουρια που κατεχουν οι Βενετοι….»

    Μα ειναι λογικα ολα τα παραπανω.

    Ας δουμε ποιες περιοχες της σημερινης Αλβανιας
    αδειασανε απο πλυθησμο κατα τον υστερο Μεσσαιωνα
    και τι καταγωγη ειχανε αυτοι [ η πλεοψηφεια αυτων] που φυγανε απο κει με βαση παλιοτερες πηγες.

    https://postimg.org/image/499a4kesx/

    Η γνωση της ιστοριας για τα παραλια εκεινα μερη [και μερικως της ενδοχωρα ]
    της κεντρικης και νοτιας σημερινης Αλβανιας ,οι οποιες φαινοντε σχεδον αδειες τον καιρο της απογραφης της τουρκικης .
    οι αναφορες ιστορικων προβυζαντινων αλλα και Βυζαντινων για την παρουσια παμπολλων Ελληνων
    στα μερη εκεινα
    μας οδηγουν στο συμπερασμα οτι τα μερη εκεινα ηδη απο τα αλεξανδρινα χρονια ηταν Ελληνοιλλυρικα [ πραγμα λογικο αφου ελληνοσυριακα ηταν μερικως τα παραλια της Συριας τα χρονια εκεινα ποσο μαλλον τα γειτονικα ιλλυρικα παραλια] .
    Σε μερη οπως αυτα που αφησαν και που δειχνει ο παραπανω χαρτης
    [πεδινα-παραλιακα και δευτερευοντως ημιορεινα και ορεινα ] εγκατασταθηκαν και εδω οι Αρβανιτες ,
    ενω συνεχισαν την μακραιωνη ναυτικη ελληνικη παραδοση.

    Στον ελλαδικο χωρο οπως εχει αποδειξει και η επιστημη αλλα και η ιστορικη ερευνα
    προσμιχτηκανε αλλου σε μεγαλο βαθμο
    αλλου σε μικροτερο
    με τους ντοπιους ακριβως γιατι ειχανε κοινη συνειδηση γιατι ειχανε κοινη καταγωγη οπως φανηκε παραπανω απο πολες πηγες .

    Ετσι εξηγειται τοσο η διγλωσσια τους οσο και η φυλετικη και συνειδησιακη ελληνικοτητα τους πολυ πριν την ιδρυση του ελληνικου κρατους και τον νεοελληνικο διαφωτισμο .

    Περαν αυτου τα μερη αυτα [ιδιως τα παραλια ειχαν σε τετοιο βαθμο εξελληνιστει ωστε οι Ρωμαιοι τους δωσανε την ονομασια »’Νεα Ηπειρος» [σε αντιθεση με την παλαια Ηπειρο που ξεκινουσε απο τον Αμβρακικο ως τα Ακροκεραυνεια ορη στο βορα ] η αλλιως τα ειπανε »Ελληνικη Ιλλυρια»’ σε αντιθεση με την »Βαρβαρη Ιλλυρια» που αρχιζε βορειοτερα αυτης [πανω απο το Δυρραχιο ] και η οποια ειχε κρατησει τον ιλλυρικο – μη ελληνικο χαρακτηρα της .

    O Βυζαντινος ιστορικος Προκοπιος αναφερει για τους κατοικους των παραλιων και μερικως της ενδοχωρας της σημερινης νοτιας και κεντρικης Αλβανιας.
    »’Ελληνες εισι ,Ηπειρωτες καλουμενοι ,αχρι Επιδαμνου πολεως» πραγμα που σημαινει οτι ο ελληνικο χαρακτηρας της περιοχης ειχε διατηρηθει ως τον 6μΧ αιωνα .
    Τα ιδια αναφερει και ο Πολυβιος λιγους αιωνες πριν.
    Απο τα μερη εκεινα κατηλθαν οι Αρβανιτες.
    Διγλωσσοι βεβαια αλλα Ελληνες.

    Τα ορια μεταξυ Παλιας Ηπειρου [καθεαυτο αρχαια Ηπειρος]
    και Νεας Ηπειρου-Ελληνικης Ιλλυριας [εξελληνισμενη Ιλλυριας ]
    και βαρβαρης Ιλλυριας
    συμφωνα με τους Ρωμαιους

    https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d8/Ancient_Epirus_%26_Modern_Borders_%28Colored%29.svg/1200px-Ancient_Epirus_%26_Modern_Borders_%28Colored%29.svg.png

    Βλεπουμε οτι οι Αρβανιτες κατηλθαν απο τις περιοχες της Νεας Ηπειρου
    τα παραλια της περιοχης και μερικως την ενδοχωρα [καθολου τυχαιο η ναυτικη παραδοση των Αρβανιτων η οποια απουσιαζει σε πολυ μεγαλο βαθμο απο τους Αλβανους]
    περιοχη η οποια ειχε τοσο εξελληνιστει κατα την ελληνιστικη περιοδο
    που στα ματια των Ρωμαιων θυμιζε την Παλαια Ηπειρο
    και για αυτο την ονομασανε »Νεα Ηπειρο-Ελληνικη Ιλλυρια».

  9. Αρβανιτες εκτος της Τσαμουριας ειχανε αλλες τρεις επαρχιες της Ηπειρου.

    Σουλι ,Λακκα Σουλι και Φαναρι.
    Ουτε επαρχιες Αρτης ουτε Πρεβαζης ουτε Ιωαννινων.

    Βεβαια ποτέ οι Αλβανοτσάμηδες της Τσαμουριάς δεν τους συμπεριφερθηκαν ως ομοφυλους τους-οπως σημερα διδασκει η προπαγανδα,
    με αποκορυφωμα μαλιστα την Εθνοκαθαρση του Φαναριου απο τους Αλβανοτσάμηδες και Γερμανους το καλοκαιρι του 1943.

    »Ο Ελβετός μηχανικός Χανς – Γιάκομπ Μπίκελ απεσταλμένος της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού περιέγραψε την κατασταση 
    «Η κατάσταση των ελλήνων (…) στο Φανάρι, στη μεγάλη πεδιάδα κάτω από την Παραμυθιά ήταν πολύ σοβαρή. Είκοσι χιλιάδες Αλβανοί ασκούσαν φοβερή τρομοκρατία στον υπόλοιπο πληθυσμό, αρχικά με την υποστήριξη των Ιταλών και τώρα πλέον των Γερμανών. Μόνο στο Φανάρι καταστράφηκαν 24 χωριά. Ολόκληρη η σοδειά έπεσε στα χέρια των Αλβανών (…) »»

    Μετα την εθνοκαθαρση του Φαναριου η ελληνικη διοικηση Ηπειρου στελνει επιστολη διαμαρτυριας στον στρατηγο Λαντς στην οποια αναφερει μεταξυ αλλων για τη δραση των Αλβανων της Τσαμουριας ….
    »»Επεδραμον προ τινων ημερω στα χωρια του Φαναριου εις μεγαλας ομαδας και επεδοθησαν εις την τελεια λεηλασια οικιων και περουσιων των κατοικων ,…., ομαδικως δε εβιασθησαν παρθενοι και εγγαμες γυναικες υπο των Μουσουλμανων …… ο πλυθησμος εγκατελειψε τας οικιας του και οσοι διεφυγαν το θανατο , κατεφυγαν στην υπαιθρο»»

    ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ Ο ΑΥΤΟΠΤΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΤΗΣ ΚΡΑΨΙΤΗΣ ΣΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ .

    »’27 Ιουλίου 1943: Στο μισοσκόταδο του πρωινού ισχυρές Γερμανικές δυνάμεις της Παραμυθιάς με άριστα πολεμικά μέσα και με (800) οκτακόσιους και περισσότερους ένοπλους επίστρατους της «ΞΙΛΙΑ» μουσουλμάνους Τσάμηδες των πόλεων και Επαρχιών Παραμυθιάς και Μαργαριτιού, επέδραμαν εναντίον των χωριών του κάμπου της Παραμυθιάς και της περιφέρειας «Φαναρίου».

    14 Αυγούστου 1943: Τι καταστροφή είναι αυτή από την 27 Ιουλίου 1943 μέχρι σήμερα! Όλοι στην Παραμυθιά είμαστε κατατρομαγμένοι και όσο είναι δυνατόν κρυβόμαστε. Οι πληροφορίες μας είναι ότι στις 19 αυτές μέρες οι Χιτλερικοί Γερμανοί με τους μουσουλμάνους συμπατριώτες κατάστρεψαν ολοκληρωτικά τα 24 χωριά της περιφέρειας «Φαναρίου» και μερικά κοντινά της Παραμυθιάς χωριά της. Λεηλασίες, πυρπολήσεις, φόνοι νηπίων και γερόντων, βιασμοί γυναικών, αρπαγές παρθένων κοριτσιών, με τις οποίες οι επαίσχυντοι μουσουλμάνοι πλουτίζουν τα χαρέμια τους, σύλληψη ομήρων, κάψιμο ανθρώπων μέσα στα σπίτια τους κ.α. Γέμισαν οι σπηλιές από γυναικόπαιδα και γέροντες που κατόρθωσαν να διασωθούν εκεί στις κρίσιμες ώρες, ενώ μέρα τη μέρα προστίθενται στους νεκρούς λόγω της πείνας τους και των ασθενειών

    Ολα αυτά οι Αλβανοτσάμηδες τα κανανε εναντια στα υποτιθεμενα »αδερφια τους» 
    τους Αρβανιτες του Φαναριου γα την γλωσσα και τον πολιτισμο κανουν οτι κοπτοντε σημερα.

    Ας δουμε τι εγινε ενα χρονο μετά το καλοκαιρι του 1944….

    Οι Ρωμιοι της Τσαμουριάς 
    αλλά και οι Αρβανίτες όχι μόνο της Τσαμουριάς
    αλλά και της Λακκας Σουλίου
    συμμετείχανε στο διωγμό Γερμανών και Αλβανοτσάμηδων από τη Θεσπρωτια
    το καλοκαίρι του 1944
    όπως ομολογείται και από την »’αντιφασιστική επιτροπή των Αλβανών» της Θεσπρωτίας
    Ας δούμε τι γράψανε οι ΣκιπεταροΤσάμηδες

    »»Κατά τον πόλεμο ενάντια στο Φασισμό,…. αντιδραστικές μοναρχοφασιστικές δυνάμεις στη Λάκκα Σουλίου, οι οποίες δημιουργήθηκαν από την αντίδραση για να εξυπηρετήσουν τον κατακτητή, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα, στράφηκαν ενάντια και δόλια έσφαξαν τους μουσουλμάνους αλβανούς κατοίκους της Τσαμουριάς.»»»'[Υπόμνημα Αντιφασιστικής Επιτροπής Τσάμηδων Προσφύγων στην Αλβανία προς την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ (1947)]

    Οι Λακοσουλιώτες
    τους οποίους αναφερουν ως διώκτες τους οι Αλβανοτάμηδες
    είναι και αυτοί Αρβανίτες-διγλωσσοι Ελληνες .
    Βέβαια η »’αντιφασιστική επιτροπή των Αλβανοτσάμηδων»»
    λέγοντας αληθειες ανακατεμένες με μισές αλήθειες και με ψεματα
    [όπως κάνουν σημερα με την προπαγάνδα τους οι οργανώσεις τους ] αναφέρει ότι
    »» δημιουργήθηκαν από την αντίδραση για να εξυπηρετήσουν τον κατακτητή»»’
    ενω η αλήθεια είναι ότι στη Λακκα Σούλι συνέβησαν μεγάλα ολοκαυτώματα χωριών από τους ΝΑΖΙ
    όπως παραδέχοντε ακόμα και οι εκθέσεις του ΕΑΜ ΕΛΑΣ .

    Αναφερει η έκθεση του Γερασίμου Πρίφτη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    »»’’Από τις 20-7-1943 Γερμανικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στη ΛΑΚΚΑ – ΣΟΥΛΙ διαλύσανε τα τμήματα του ΕΔΕΣ ….. Πολλά χωριά κάηκαν και το ΕΔΕΣίτικο αρχηγείο έφυγε στην ΠΛΑΤΑΝΟΥΣΑ.»»’

    Εδω βλεπουμε οτι ενα σωρο χωρια φιλοΕΔΕΣΙΤΙΚΑ
    με γνωστοτερο το ολοκαυτωμα της Μουσιωτιτσας ,από τους Γερμανούς
    καηκανε οπως ακριβως καηκανε τα φιλοΕΑΜΙΚΑ χωρια του Φαναριου από Γερμανούς και Αλβανοτσάμηδες.

    Κανένα χωριό Αλβανοτσάμηδων δεν κάηκε στη Τσαμουριά κατά την τριετή κατοχή.

    Πως γίνετε οι Γερμανοί να καίγανε τα χωριά των »’συμμαχων»» τους Λακκοσουλιωτών
    και όχι των »»αντιστασιακών»’ Αλβανοτσάμηδων της Τσαμουριάς
    μόνο η »αντιφασιστική επιτροπη» θα μπορούσε να μας το εξηγήσει….

    Γενικά η Μεγαλαλαβανική προπαγανδα εχει ανακατεψει αληθειες με μισες αληθειες και ψευδη προκειμενουνα φτιαξει μια καινουρια »ιστορια».
    Υπερθνικιστικη και ιμπεριαλιστική
    Καθε γνησιος αντιφασιστας τηγν πολεμαει.

    Λίγα λόγια για τους λιγοστούς χριστιανούς της Τσαμουριάς.

    Οι λιγοστοι χριστιανοί Τσάμηδες που ζουν ως σημερα στη Τσαμουριά αποκαλούν και αποκαλούσανε τον εαυτό τους ως

    Τσάμη
    Αρβανίτη
    Ελληνα
    Γρεκό

    ενώ αποκαλούν τους μουσουλμάνους της περιοχής
    ως
    Αλβανοτσάμηδες και Τουρκοτσάμηδες η σκέτο Τουρκους,
    οι οποίοι με τη σειρά τους αποκαλούσαν τον εαυτό τους ως
    Τσάμη
    Τούρκο
    Σκιπεταρο-Αλβανό

    Ας δούμε και τον ετεροπροσδιορισμό από τους υπόλοιπους Ηπειρώτες.

    »Οι υπόλοιποι χριστιανοί [τηςΗπειρου]
    αποκαλούν τους χριστιανούς Τσάμηδες
    ως Ελληνοτσάμηδες.»
    [Kretsi, Γεωργία. Verfolgung und Gedächtnis στην Αλβανία . Harrassowitz, 2007. ISBN 978-3-447-05544-4 , σ. 283.]

    Βλέπουμε επομένως οτι
    τόσο οι ίδιοι
    όσο και οι υπόλοιποι Ηπειρώτες
    δεχονταν την ελληνικότητα τους
    και τους χαρακτηριζαν ως τέτοιους

    »Στην Ελλάδα, oι μουσουλμάνοι Τσάμηδες
    αναφέρθηκαν με διάφορα ονόματα από διαφορετικούς συγγραφείς. Ονομάζονταν Αλβανοτσάμηδες [14] και Τουρκαλβανοί (Τουρκαλβανοί]
    [15] ή Τουρκοτσάμηδες»
    [14[ Kretsi, Γεωργία. Verfolgung und Gedächtnis στην Αλβανία . Harrassowitz, 2007. ISBN 978-3-447-05544-4 , σ. 283.
    15 Λεξικό Μπαμπινιώτη]

    Εκτος αυτού αν οι χριστιανοί Τσάμηδες ήταν »Αλβανοί»
    δεν θα αποκαλούσανε ως Αλβανοτσάμηδες μόνο τους μουσουλμάνους,
    αλλά και τον εαυτό τους.

    Σε ότι αφορά το 1913-14
    και τους χριστιανούς Τσάμηδες-Ελληνοτσάμηδες της Θεσπρωτίας

    »Οι ντόπιοι ομιλητες της αλβανικής δεν μοιράστηκαν τις εθνικές ιδέες των μουσουλμάνων αλβανόφωνων γειτόνων τους, ενώ αντιθέτως παρέμειναν προσανατολισμενοι στον ελληνισμο και αναγνωρίζαν τους εαυτους τους ως Έλληνες.»’
    [Μπαλτσιώτης]
    Βλέπουμε οτι όπως λέει ο Μπαλτσιώτης [ και οχι κανένας εθνικιστής]
    αυτοί »παρέμειναν προσανατολισμένοι» στον ελληνισμό
    και αυτοπροσδιορίζονταν μάλιστα ως τέτοιοι.

    Σε ότι τώρα αφορά την υποτιθέμενη αμιγή αλβανοφωνια των περιοχών.

    Ούτε καν στην ίδια την Τσαμουριά [ ακόμα και σε πολλά μουσουλμανικά χωριά ]
    δεν υπήρχε αμιγη αλβανοφωνία
    και θα υπήρχε στο Φανάρι η το Σούλι;;;

    Αν οι Σουλιώτες του 1821 [και οι λοιποί χριστιανοι της περιοχής ]
    δεν ξέρανε »»γρι ελληνικα»» oπως αναπαραγεται ψευδως προκειμενου απο Αρβανιτες να γινουν Αβανοί
    τότε

    α]Ο Μαρκο Μπότσαρης δεν θα εγραφε το λεξικό της ρωμείκης και αρβανίτικης απλής γιατίαπλά δε θα ηξερε ρωμεικα.
    Ούτε σε αυτό το λεξικό το 1/4 το »αρβανίτικων» λέξεων του λεξικού
    θα ήταν ελληνικές η ελληνικής ρίζας
    κάτι που στα τόσκικα αλβανικά συμβαινει σε ποσοστό κάτω του 1/10.
    Πράγμα που δείχνει το μεγάλο επηρεασμό των αρβανίτικων της περιοχής από τα ρωμέικα,
    και που δείχνει ότι φυσικά γνώριζαν και ρωμέικα .

    Β]Ο Τζαβέλας[το παλιο ονομα των Τζαβελαίων ηταν Παπαζάχος , καθαρα αλβανικό και αυτό]
    δεν θα έγραφε το ιδιόχειρο ημερολόγιο του στα ρωμείκα και μάλιστα με τόσα Ηπειρωτικά στοιχεία σε αυτό.
    Και όμως αυτό έκανε.

    «Απριλίου 20.
    ʺΣύρε πάρε τους άλλους, μου λέγει , να πάτε και αν θελήσης κατόπι έλαʺ.
    Και κινήσαμαν στις 20 τʹ Απριλίου από το νησί (των Ιωαννίνων) και κοιμηθήκαμαν στο Λευτεροχώρι Απριλίου 20 και στις 21 αλλαχτήκαμαν (=αλλαγή με άλλους ομήρους) και πάγει ο Γηώργος Σέχος και μεις ήρθαμαν στου Σούλι
    Απριλίου 22 (1793).
    Εγό ο φότος τζαβέλας
    κάνο θύμηση»»»»’

    Αυτά ειναι τα γραφομενα απο ενα »αλβανοφωνο»’
    που δεν μιλουσε »γρι ελληνικα’

    Γ]Οι ενθυμήσεις στις ορθόδοξες εκκλησίες της Τσαμουριάς [ως γνωστόν οι ενθυμήσεις πέρα από τα »’όποια»’ λόγια στοιχεία , γράφονταν κυρίως στη γλώσσα της εκάστοτε περιοχής ]
    δεν θα ήταν γραμμένες στα ρωμείκα [ της περιοχής μάλιστα ] ,αλλά , αν όχι στην αλβανική [ που έτσι κι αλλίώς δεν ήταν γραπτή γλώσσα τότε ]
    θα γράφονταν τότε »’στη καλύτερη »’ περίπτωση
    στην »ελληνιστική κοινή» επίσημη γλώσσα της εκκλησίας πράγμα που δεν συνέβη.

    Μια ενθύμηση από τη Κρήτη…
    »’1770 εποίγασι υ Τούρκυ σα σφακιά κε κάψασιντα κεκάμασι μεγάλο κακό. »’

    Μια ενθύμηση από τη Τσαμουριά ….
    »»1822 Μάης μήνας 9
    Νότας εσκοτώθηκε ο Δήμος μας επήγαμαν στου
    Αργέρ-μπέη και έρθαμαν βράδυ καιρό προ έξη μερών του Χριστόφορου. Την ημέρα
    του Χριστοφόρου τον εθάψαμαν το Δήμο, οπ’εσκοτώθηκε στα πρόβατα του»»
    [ανορθόγραφη στο πρωτότυπό της όπως η παραπάνω της Κρήτης]

    Όπως βλέπουμε στις ενθυμήσεις στις ορθόδοξες εκκλησίες ,στον ελλαδικό χώρο
    χρησιμποιείτω κυρίως η ντόπια λαλιά
    είτε στη Κρήτη
    έιτε στη Τσαμουριά
    ανορθόγραφα
    αλλά ρωμέικα.

    Δ]Το κυριότερο όλων ότι
    ο Σουλιώτης Κουτσονίκας
    αλλά και ο Παργινός Αραβαντινός και ο Περαιβός ,
    αγωνιστές του 1821 όλοι τους ,
    Σουλιώτης ο πρώτος και σύντροφοι των Σουλιωτών οι αλλοί δύο
    δεν θα έγραφαν στα απομνημονεύματά τους
    ότι το Σούλι είναι δίγλωσσο.

    Κάτι θα ξέρανε παραπάνω από εμάς σήμερα.

    Ε]Ο Κοσμάς ο Αιτωλός πέρασε από μέρη της Τσαμουριάς.

    Συγκεκριμένα και αποδεδειγμένα από τα χριστιανικά και μεικτά χωριά
    στη περιοχή του Μαργαρίτιου και της Παραμυθιάς
    -νότια και δυτική Τσαμουριά .

    Είναι γνωστό ότι οι επιστολές του [που έστειλε σε χριστιανικά χωριά της Τσαμουριάς τα οποία υποτίθετε δεν μιλάγανε γρί ελληνικά ] ήταν γραμμένες στα ελληνικά.
    Θα πει καποιος καλόπιστος ότι »»ηταν η μόνη γραπτη γλώσσα , τα ελληνικά τα ξέρανε ο παππάς και οι προεστοί ,αυτοί τα διαβάζανε κλπ»’

    Αλήθεια όμως σε αυτά τα χωριά δεν έστελνε μόνο επιστολές αλλά δίδασκε κιόλας.
    Σε ποιά γλώσσα δίδασκε;;;
    Μήπως χρησιμοποιούσε μεταφραστή;;;;;;

    Παντως τα περί »’παντελως αλβανόφωνων Σουλιωτισσών»
    είναι παραμύθια της χαλιμας.

    Λίγα στοιχεία …

    Oνόματα και επώνυμα
    των Σουλιωτισών
    που δεν γνωρίζανε
    »»γρι ελληνικά »»
    και που εγκαταστάθηκαν σε Ναυπακτία ,Αγρίνιο κλπ
    μετά την επανάσταση.

    248. Φώτω Τζούκαινα, χήρα 43
    5. Δεσπούλα, γυνή του 18

    98. Ανδριάνα Π. Ντζάμου, χήρα 20
    338. Αθανασία Δράκαινα , χήρα 35

    310. Αικατερίνα Βλάχα 45
    261. Αγγελική, γυνή του 30
    42. Σόφω Κοντούλη, πενθερ., χήρα
    296. Πηνελόπη, θυγ.
    342. Ελένη, γυνή του 32
    174. Χάϊδω, γυνή του 30

    311. Τασά Φυλάκτω 25

    84. Δημήτρω, μητέρα του 70
    85. Δέσπω Σίταινα, Τζαμαλή χήρα 50
    290. Αικατερ. Μάρκου Αγρίμη, χήρα 30
    76. Μητέρα του, Ζωΐτσα 60
    299. Χρύσω, γυνή του 25
    312. Δέσπω Γ. Κολιούκα, χήρα 45363. Μαρούλα, γυνή του
    144. Μηλιά, γυνή του 30
    245. ΚίτσοΠρίφταινα Μαρία, χήρα 45
    151. Κυριακούλα, γυνή του 30
    374. Γεωργούλα, γυνή του 30

    224. Ζαχάρω Ιω. Σίχα, χήρα 45
    174. Χάϊδω, γυνή του 30
    397. Φώτω, θυγ. 2
    415. Αρχόντω Π. Μπατούση 35
    443. Κρυστάλλω, γυνή του 50

    Τελικά το να μην γνωρίζανε γρι ελληνικά οι Σουλιώτισσες
    αποκλείεται γιατί

    α]τα βαφτιστικά τους ονόματα ήταν ούτως η άλλως ελληνικα-ελληνικης ρίζας.

    β]Τα περισσοτερα από τα επώνυμα τους ήταν ελληνικά-ελληνικής ρίζας

    γ]Γιατί
    τα γυναικεία ονοματα μετατρέπονταν
    με το χαρακτηριστικό ελληνικό -»ω»
    πχ Ασήμω,Δέσπω,Σοφω κλπ
    πράγμα που γινότανε σε όλο τον ελλαδικό χώρο
    [ ακόμα και στη Κρήτη]

    δ]Η Γυναίκα στο Σούλι
    έπαιρνε πολλές φορές ως επώνυμο το όνομα η επώνυμο του άνδρα
    πχ Αθανασία Δράκαινα [Αθανασία ,η γυναίκα του Δράκου]
    όπως επίσης γινότανε σε όλη την Ελλάδα [ακόμα και στη Κρήτη ]

    Αυτά όλα οι υποτιθέμενες
    »»αλλόγλωσσσες Σουλιώτισσες»»
    που δεν μιλάγανε
    »»γρί ελληνικά»’ και οου δεν είχανε καμία επαφη ,γλωσσική η πολιτισμική
    με τον ελληνισμο-ρωμιοσύνη

  10. Χειμαρα και Ελλαδα.

    Ας δουμε μερικες πηγες της εποχης εκεινης
    της μετεπειτα εποχης
    και της εποχης της τουρκοκρατιας
    που αποδεκνυουν οτι στη περιοχη της Χειμαρας μιλιοτανε [και] τα ελληνικα
    και που τελικα πηγες
    που κανουν λογο
    για μη γνωση »ουτε μιας λεξης ελληνικης»’
    οταν μαλιστα ο Αλη Πασας ο ιδιος
    οχι απλα καταλαβαινε
    αλλα μιλουσε και στα ελληνικα και τα αλβανικα ,
    ειναι τελικα αναξιες λογου.

    Ας δουμε τη σημερινη κατασταση.

    ΠαλιοΓραικους τους λεγανε οι Λιαμπηδες γειτονες τους[αλλοτε περιπεκτικα και αλλοτε με ρατσιστικο τονο]

    Ενω και ο Χειμαριωτης Πυρο Δημας ειχε δηλωσει οτι τον αποκαλουσανε
    Γραικο Μασκαρα στο σχολειο στα Τιρανα που πηγε μικρος πραγμα που σημαινει οτι κατι παραπανω θα ξερανε οι Αλβανοι συμμαθητες του .

    Ενω αξιζει να σημειωθει οτι τοσο τη Χειμαρα οσο και σε δυο ακομα γειτονικα χωρια
    [ που ως σημερα κυρια γλωσσα ειναι τα ελληνικα]
    τα προπολεμικα καθεστωτα της Αλβανιας
    τους ειχανε δωσει-αναγνωρισει διακαιωμα »»μειονοτικου»’ [ τα κατηργησε ο Χοτζα το 1945-46 και το συνεχιζουν οι σημερινοι ]
    αναγνωριζοτνας ετσι και οι τοτε Αλβανοι κρατουντες την ελληνικη γλωσσα των τριων αυτων χωριων .

    Ας δουμε τωρα με πηγη λιγο μετα την επανασταση του 1821 οταν υποτιθετε δεν μιλαγανε »γρι ελληνικα»
    Journals of a Landscape Painter in Albania
    Από τον/την Edward Lear
    Ονομαζει τα χωρια της Xειμαρας ως »’as a body o greek christians»»
    Ενω μαρτυραει την ελληνοφωνια και ελληνικη καταγωγη των Χειμαριωτων
    »’The people οf Chimara are all of Greek origin and speak Romeic ,though those of the towns i have passed on my way , although Christians are all Albanians»’.

    Δηλαδη μιλανε ρωμεικα και ειναι Ελληνες στη καταγωγη ,
    σε αντιθεση με τους χριστιανους των βορειοτερων πολεων που οπως λεει ,ηταν Αλβανοι.
    Αξιζει να σημειωθει οτι ως ρωμεικα ονομαζανε τη γλωσσα τους οι Χειμαριωτες πραγμα που γινοτανε ως εκεινα τα χρονια σε ολα τα μερη του ελληνισμου-Ρωμιοσυνης.
    Ρωμεικα τα λεγανε και οι Ποντιοι και οι Θρακιωτες και οι Ηπειρωτες κλπ.
    Eνω για τα βορειοτερα της Χειμαρας αλβανομουσουλμανικα Λιαμποχωρια οπως οι Τραγιαδες αναφερει ο ιδιος στο βιβλιο του
    »’Albania only is spoken and very little Greek undrestood here»
    Αρα εκει μιλιοτανε μονο τα αλβανικα και μονο ελαχιστες λεξεις ελληνικες γνωριζανε προφανως οι ανδρες του χωριου.
    Τωρα πως γινετε στις αλβανομουσουλμανικες Τραγιαδες ,
    να »καταλαβαινοντανε λιγες ελληνικες λεξεις»’
    ενω λιγα χρονια πριν οι Χειμαριωτες του Σπυρομηλιου να μην καταλαβαινανε »ουτε μια λεξη ελληνικα»
    οπως λεει η παραπανω πηγη του Αγγλου γιατρου του Βυρον
    ειναι πραγματι αποριας αξιον.

    Ας δουμε αλλες πηγες
    Αναφερει ο διγλωσσος Σουλιωτης Κουτσονικας μετεπαναστατικα στα απομνημονευματα του
    »»Στην επαρχια Χειμαρας λαλειτε η αλβανικη και η ελληνικη γλώσσα»’
    Ο ελληνοφωνος Ηπειρωτης Κοσμας ο Θεσπρωτος την ιδια περιπου εποχη
    αναφερει οτι στη Χειμαρα και 2 γειτονικα χωρια μιλιουντε ως κυρια γλωσσα- μητρικη τα ελληνικα.
    Ενω και ο αγωνιστης του 1821 ,Ηπειρωτης – Παργινος , ο Αραβαντινος την ιδια εποχη
    αναφερει οτι στα τρια αυτα χωρια μιλουντε τα Γραικικα ως κυρια γλωσσα
    ενω στα υπολοιπα χωρια της Χειμαρας [ Πυλιουρι,Κηπαρο ,Κουδεσι,Βουνο κλπ ] οτι μιλιουντε εξισου και οι δυο γλωσσες με κυριοτερη την αλβανικη .
    Ας παμε τωρα προεπαναστατικα
    και ας δουμε αλλες αναφορες για τη γλωσσα που μιλουσανε πολυ πριν την επανασταση του 1821 και την εξορια τους στη Κερκυρα.
    Γράφει χαρακτηριστικά ο Σίλβεστρος Κωνσταντίνος Σλάδης, , σε επιστολή του στο Βατικανό (1780)[ Αρα πριν εξοριστουν στην Κερκυρα απο τον Αλη Πασα
    «… οι απέναντι Βενετοί της Κέρκυρας για να έχουν βέβαιη τη σύμπραξη των Χειμαρριωτών στους πολέμους τους πληρώνουν μισθό σε 250 περίπου επιφανείς οικογένειες της περιοχής. Οι άνθρωποι των παραλίων ομιλούν νέα ελληνικά και αλβανικά,
    του εσωτερικού αλβανικά. Οι λειτουργίες τους γίνονται στα αρχαία ελληνικά…».
    Προπεπαναστατικη αυτη η πηγη και λεει οτι μιλουσανε και ελληνικα στα απεναντι παραλια – Επαρχια Χειμαρας.
    Εχουμε και αναφορες των ιδιων των Χειμαριωτων ….

    Ο ιδιος ο Χειμαριωτης Σπυρος Σπυρομηλιος αναφερει …
    »Εμεις …χριστιανοι Ορθοδοξοι Ελληνες ,ομιλούντες την ελληνικη και γνωριζοντες και την αλβανικη»’
    Aρα και αυτος αναφερει οτι στον τοπο του η κυρια γλωσσα παρεμενε η ελληνικη .
    Ας δουμε μια ακομα πηγη που αποδεικνυει οτι ελληνικα μιλιοτανε πολλους αιωνες τωρα στη Χειμαρα.
    Στην επιστολή που στειλανε τον 16ο αιωνα [1581] στον Παπα και του ζητάγανε να τους βοηθησει ακομα και με ανταλλαγμα να προσχωρησουν στην καθολικη εκκλησια …….
    ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ
    »»’’Μονο η παναγιοτητα σου να μας καμει τη χαρη ,ιερεις αρχιερείς ….. να ιερουργουν και να λειτουργουν κατά τη ταξη ημων ,εστωντας το πληθος ο λαος είναι ρωμαιοι και δεν ηξευρουν τη γλωσσα των φραγκων»»» .
    Αρα οι Χειμαριωτες του 16ου αιωνος
    α]Αυτοπροσδιοριζοντε ως Ρωμαιοι [ οπως ακριβως κανανε ολοι οι ελληνοφωνοι σε Βαλκανια και Μιακρα Ασια τοτε
    β]Αναφερει οτι επειδη »δεν ηξευρουν τη γλωσσα των Φραγκων» θελουν οι λειτουργιες να γινοντε
    »’ κατα τη ταξη ημων »δηλαδη στα ρωμαικα γιατι οπω λεει »το πληθος και ο λαος εινα Ρωμαιοι»’.
    Οποτε η ελληνικη στη Χειμαρα μιλιοτανε σε ολη τη διαρκεια της τουρκοκρατιας.

    Λιγα στοιχεια που επιβεβαιωνουν ολα τα παραπανω.
    »’Η άποψη ότι η ελληνική »’διαδόθηκε» στη Χιμάρα
    χάρις στο δίκτυο ελληνικών σχολείων έρχεται σε αντίθεση με το γεγονός ότι εκεί χρησιμοποιούν ένα αρχαϊκό ιδίωμα, το οποίο, ασφαλώς, δεν μπορεί να διδάχτηκε στο σχολείο, ούτε να μεταφέρθηκε από τα απέναντι νησιά, που έχουν διαφορετική ντοπιολαλιά.»’
    ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΚΥΡΙΩΣ Η ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΜΩΣ ΣΟΒΑΡΗ »’ΒΑΣΗ»’

    ΙΔΟΥ ΛΙΓΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΗΣΤΗΜΙΑΚΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ….
    Για τα τοπωνύμια ελληνικής αρχής διαπιστώνουμε ότι, αν και απαντάνε καθ’ όλη την παραλιακή γραμμή από την/τον Αυλώνα και μέχρι το Βουθρωτό, πυκνώνουν ωστόσο σε ορισμένα σημεία του Bregu i Detit (Παλάσα, Δρυμάδες, Χιμάρα), ενώ αλλού αραιώνουν (Πικέρας – Piqeras) ή απαντάνε κυρίως ως μακροτοπωνύμια.
    ΤΟ ΤΟΠΟΝΥΜΙΑΚΟ ΥΛΙΚΟ
    ΔΕΙΧΝΕΙ ΜΙΑ ΠΑΜΠΑΛΑΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΧΕΙΜΑΡΑΣ
    ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΟΤΕΡΑ
    ΣΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΣΤΟΝ ΑΥΛΩΝΑ ΚΑΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΜΠΑΛΑΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΥ ΩΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ ΠΑΡΑΛΙΑ-ΕΠΑΡΧΙΑ ΧΕΙΜΑΡΑΣ .

    ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΡΙΑΖΗ ….
    Όπως σημειώσαμε συνοπτικά και παραπάνω, τα τοπωνύμια ελληνικού ετύμου της περιοχής Χιμάρας σχηματίζουν σειρές (παραδείγματα) σαφώς διακριτές, απ’ τις οποίες η πιο χαρακτηριστική είναι εκείνη με την περιληπτική παραγωγική κατάληξη –έος, που, μαζί με την τροπή σε s του συμπλέγματος -st-, προσδίδει στις ντοπιολαλιές της Χιμάρας-χωριού, των Δρυμάδων και της Παλάσας γνωρίσματα ενός αυτοτελούς υποστρώματος (βλ. λ.χ. το τοπωνύμιο Κασανέος ‘καστανεώνας’ στη Χιμάρα).
    ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ
    Σε πρόσφατη μελέτη μας είχαμε οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι «το ελληνικό ιδίωμα της Χιμάρας δεν συγκεντρώνει χαρακτηριστικά ειδικής ή αποκλειστικής συγγένειας με κανένα απó τα υπόλοιπα νεοελληνικά ιδιώματα που να δικαιολογούν την προέλευσή του από μια συγκεκριμένη περιοχή» της ελληνόγλωσσης επικράτειας, και τονίζαμε ότι τα γλωσσικά δεδομένα δείχνουν πως «η ελληνοφωνία στην περιοχή είναι αρκετά παλιά» ……
    ΔΗΛΑΔΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΗΣ ΧΕΙΜΑΡΑΣ ΔΕΝ »ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥ»’
    ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΜΠΑΛΑΙΑ
    ΚΑΙ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ
    ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΤΕΛΗΣ ΣΤΗΝ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΚΕΡΚΥΡΑΙΚΗΣ Η ΜΑΝΙΑΤΙΚΗΣ .
    ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΕΠΗΡΕΣΑΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΕΠΗΡΕΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΚΗ ΑΛΒΑΝΙΚΗ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΣΗΛΘΕ ΣΤΗ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΣΕ ΜΕΡΙΚΑ ΧΩΡΙΑ »ΚΥΡΙΑ ΓΛΩΣΣΑ»».

    Ο Μ.Δένδιας θεωρεί ότι οι Χιμαριότες είναι ντόπιοι και δεν σχετίζονται με αποίκους από τη Μάνη. «Πιθανώτερον όθεν οι μεν Χιμαριώται να είναι αρχαίων ή μεσαιωνικών εκεί πληθυσμών απόγονοι.» (Μ.Δένδιας, «Απουλία και Χιμάρα. Γλωσσικαί και ιστορικαί σχέσεις των ελληνικών αυτών πληθυσμών.», Αθηνά – 1926, σελ. 76.)
    Ο Δένδιας στηρίζεται στο γεγονός της μη ύπαρξης ειδικών ισογλώσσων ανάμεσα σε Μάνη και Χιμάρα, αλλά και στο ότι όπως λέει «Πιθανώτερον…η δε παράδοσις να επήγασεν εξ ομοιότητος, ην παρουσίαζεν, ιδίως απέναντι των Τούρκων, η κατάστασις των Χιμαριωτών προς εκείνην της Μάνης.»
    ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΠΑΡΑΔΟΣ ΕΠΟΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΝΗ
    ΠΡΑΓΜΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΑΦΟΥ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΠΡΙΝ 5 ΑΙΩΝΕΣ ΓΙΝΕΟΤΑΝΕ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΧΕΙΜΑΡΙΩΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΝΙΑΤΩΝ.
    ΤΟ ΠΙΟ ΠΙΘΑΝΟ ΕΝΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΝΤΟΠΙΟΙ ΧΕΙΜΑΡΙΩΤΕΣ-ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΧΕΙΜΑΡΑΣ
    ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΟΡΕΙΑ
    ΠΡΟΣΜΙΧΤΗΚΑΝ ΜΕ ΟΜΟΕΘΝΕΙΣ ΜΑΝΙΑΤΕΣ [ ΣΤΗ ΚΩΜΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΧΕΙΜΑΡΑΣ Η ΛΑΛΙΑ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΡΚΕΤΑ ΚΡΗΤΗ ΚΑΙ ΜΑΝΗ ,
    ΕΝΩ ΣΕ ΔΡΥΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΣΑ ΜΙΛΕΤΑΙ ΗΜΙΒΟΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΙΔΙΩΜΑ
    ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΛΒΑΝΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΑΠΟ ΒΟΡΕΙΟΤΕΡΑ [ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΛΒΑΝΙΚΑ , ΟΠΩΣ ΤΟ ΚΟΥΔΕΣΙ ]

    Αλλωστε ο μεγαλος μελετητης Παναγιωτης Αραβαντινος
    πριν 2 αιωνες στα βιβλια του
    ονομαζει τα τρια χωρια ως Γραικους
    και τα υπολοιπα χριστιανικα χωρια της περιοχης ως Γραικοαλβανους.

    Tελικα ολα τα χωρια εχουν ελληνικη καταγωγη.

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων.