«…όλα τα πράγματα προήλθαν από αυτό το Ένα, με την σκέψη του Ενός, έτσι, όλα γεννήθηκαν εξ’αυτού του Μοναδικού δια προσαρμογής». Η παλιά ερμητική έκφραση: «…προκειμένου να αναχθεί η Τριάδα, μέσω της τετράδος, στην απλότητα της Μονάδος, από όπου προήλθε…», θα μπέρδευε έναν σημερινό μαθηματικό, αλλά θα ηχούσε γνώριμη στα αυτιά ενός μυημένου στην Πυθαγόρειο αριθμοσοφία. Στο προηγούμενο άρθρο μιλήσαμε για τον Σμαράγδινο Πίνακα και τον νόμο της τριάδος, στον οποίον μας εισάγει. Αυτός ο νόμος ισχύει σε όλα τα πράγματα και είναι σχετικά απλός. 1ον υπάρχει ένας ενεργητικός, θετικός παράγοντας. 2ον ένας αρνητικός παράγοντας, ως προς τον πρώτο, που προήλθε από αυτόν ( η προσελκύστηκε από την μεταξύ τους διαφορά ) και του αντιτίθεται. 3ον ένας νέος παράγοντας που γεννιέται από την δράση των δύο πρώτων, και στέκεται ανάμεσά τους, στο σημείο ισορροπίας τους. Επειδή ο νόμος αυτός διέπει τα πάντα, ισχύει και στους αριθμούς, είναι δε απαραίτητη η γνώση του για την στοιχειώδη κατανόηση της αριθμοσοφίας. Ο αριθμός 1 λοιπόν, συμβολίζει τον ενεργητικό, πρωταρχικό παράγοντα, ο αριθμός 2 την αντίθεσή του, και ο αριθμός 3 αποτελεί κάτι νέο που δημιουργήθηκε από την αλληλεπίδραση των δύο πρώτων. Τώρα, ο αριθμός 4 οφείλει να δράσει ως νέα μονάδα, επαναφέροντας τους 1, 2, 3 στην ενότητα. Αν χρησιμοποιήσω το παράδειγμα μιας οικογενείας, θα γίνουν πιο εύκολα αντιληπτά όλα αυτά. Ο πατέρας, η μητέρα και το παιδί, είναι οι τρεις προαναφερθέντες παράγοντες. Δεν ανήκουν, όμως και οι τρεις σε μια ενότητα που λέγεται, οικογένεια; Η οικογένεια, η οποία περικλείει και τους τρεις, δεν οφείλει να δρά ως σύνολο (δηλαδή σαν νέα μονάδα ) στην ευρύτερη κοινωνία, όπου ανήκει; Να λοιπόν, ποιά είναι η σύνθεση της τετράδος: 1+ 2 + 3 + 4 = 10 ( το 10 είναι μονάδα μιας άλλης οκτάβας, όπως θα δούμε παρακάτω ). Η Πυθαγόρειος τετρακτύς! Ακολούθως, οι υπόλοιποι μεγαλύτεροι αριθμοί αναπαράγουν τον ίδιο νόμο, σε άλλη κλίμακα:

Ενότητα η επιστροφή Αντίθεση Ισορροπία 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 (1+0=1) 11 (1+1=2) 12 (1+2=3)

Σε αυτό το σημείο, νομίζω πως πρέπει να αναφερθώ σε δύο εφαρμογές, σύμφωνα με τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί, τους αριθμούς: α) Την θεοσοφική αναγωγή β) Την θεοσοφική πρόσθεση. Η θεοσοφική αναγωγή συνίσταται στην πρόσθεση όλων των ψηφίων ενός αριθμού, ούτως ώστε να προκύψει μόνο ένα, π.χ. 1678= 1+6+7+8= 22= 2+2= 4 Η θεοσοφική πρόσθεση είναι το άθροισμα όλων των αριθμών, από την μονάδα μέχρι τον αριθμό που μας ενδιαφέρει, π.χ. 7= 1+2+3+4+5+6+7= 28= 10. Αν ξανάκοιτάξετε τον αριθμητικό πίνακα, που διαχωρίζει σε τρεις κατηγορίες τους αριθμούς, θα δείτε ότι πράγματι, το 4…. είναι 7! Το 7 είναι 10! (μιας άλλης κλίμακος). Πέρα από τον νόμο της τριάδος, τον οποίον καταδυκνείουν, οι δύο αυτές πράξεις παρουσιάζουν τον τρόπο με τον οποίον η φύση αναπαράγεται και κινείται, όμως θα μιλήσουμε περισσότερο για αυτά, σε κάποιο επόμενο άρθρο.

Για τον ΕΟΕ 

Γιώργος Γεωργιάδης

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου