Tο έργο του Ησιόδου “Μεγάλαι Ηοίαι” είναι σχεδόν άγνωστο στο ευρύ κοινό. Η πιθανότερη αιτιολογία η οποία προβάλλεται για τη μη διάδοση του έργου των “Ηοίων” (“Αυτών των οποίων”, δηλαδή) στο ευρύ κοινό είναι ότι έχουν σωθεί μόνο αποσπάσματα. Αυτά τα αποσπάσματα όμως -εκτός του ότι δεν είναι καθόλου λίγα!- είναι ιδιαίτερα σημαντικά, καθώς περιγράφουν τη γενεαλογία των Ελλήνων, αλλά και άλλων λαών, με βάση το μητριαρχικό κυρίως σύστημα που υπήρχε σε πανάρχαιους χρόνους! Έτσι, π.χ., αποδεικνύεται πανηγυρικά η συγγενική σχέση Μακεδόνα και Έλληνα, πριν ακόμη από την αυγή του δικού μας κύκλου, αλλά και η ταυτότητα πολλών λαών της γης, οπότε μαθαίνουμε ποιος είναι ποιος και ποιος είναι… τι!

image001(3846)

Ο λόγος που παραθέτω εδώ ένα απόσπασμα των “Ηοίων” είναι ότι σ’ αυτό περιγράφεται η αιτία για την οποία κατεστράφη το γένος των ηρώων -αλλά και ο τρόπος καταστροφής του από τον Δία. Είναι ένα πολύ καλό δίδαγμα και για μας σήμερα, καθώς μας αποκαλύπτει τον τρόπο που λειτουργούν οι κοσμικοί κύκλοι και πότε πρέπει να περιμένουμε ότι ένας κύκλος πλησιάζει στο τέλος του, αποκωδικοποιώντας κάποια σημάδια που μας δίδονται από το Θείο Κόσμο. Όπως περιγράφει ο ίδιος ο Ησίοδος στο “Έργα και Ημέραι”, το γένος των ηρώων, που ήταν το τέταρτο γένος, έζησε ακριβώς πριν από το σιδηρούν, το πέμπτο και τελευταίο γένος, δηλαδή το δικό μας. Αλλά τα σχετικά περί γενών θα τα δούμε σε μέλλοντα χρόνο.

image003(2315)

Ας δούμε τώρα το απόσπασμα από το έργο του Ησιόδου“Μεγάλαι Ηοίαι”:

Και τους Θεούς όλους τους είχε τότε χωρίσει η έρις (οι κόσμοι ήταν σε σύγκρουση, υπήρχαν αναστατώσεις στο κοσμικό πεδίο –δείτε τι γίνεται και σήμερα στο διάστημα και στο ηλιακό σύστημα)` γιατί τότε ήταν που σχεδίαζε έργα θεϊκά ο Ζευς, που από ψηλά βροντά, αναστατώσεις να φέρει στην απέραντη τη γη (πάντα ο ύπατος των Θεών δίνει την εντολή για το τέλος ενός κύκλου, ενός γένους, με φυσικές και όχι υπερφυσικές καταστροφές!) και ήδη το γένος των ανθρώπων, που είχε γίνει πολυάριθμο, να το αφανίσει (ο υπερπληθυσμός ήταν η μία από τις αιτίες, που επέβαλλαν τον αφανισμό του γένους. Μήπως αυτό θα πρέπει να αποτελεί και ένα μήνυμα για μας, τώρα που ο πληθυσμός της γης έχει αυξηθεί επικίνδυνα για την οικονομία της φύσης; Και απ’ ό,τι βλέπετε, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό… Παρόλ’ αυτά, κανείς θνητός δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλει δια της βίας τη μείωση του πληθυσμού, εφόσον μόνο ο Θείος Νους είναι αυτός που γνωρίζει το κάλλιστο για την εξέλιξη των ψυχών και ουδείς άλλος) και πρώτα απ’ όλα τις ψυχές των ημιθέων να καταστρέψει, για να μη σμίγουνε με τους δειλούς θνητούς τα τέκνα των Θεών και να βλέπουν με τα μάτια τους το θάνατο (στη “Γένεσι” της Βίβλου αναφέρεται ότι ο Κατακλυσμός έγινε επειδή οι Υιοί των Θεών ζευγάρωναν με τις θυγατέρες των ανθρώπων και γεννούσαν Γίγαντες, Νεφιλείμ όπως αναφέρονται. Όμως, ο Έλλην Ησίοδος είναι πολύ πιο σαφής ως προς την αιτία της απόφασης για τον αφανισμό: ο Ζευς ήθελε να λυτρώσει τα παιδιά του, το σπέρμα του, από το θάνατο, από τον κύκλο των ενσαρκώσεων, δεν υπήρχε κανένα μίσος στην απόφασή του, όπως παρατηρούμε στον βιβλικό Γιαχβέ. Το ζήτημα ήταν καθαρά πρακτικό!), αλλά οι μακάριοι στο εξής, όπως και πρωτύτερα (γιατί οι ψυχές είναι αιώνιες και θείες!)  να έχουν το βίο και τα ήθη τους ξέχωρα από τους θνητούς ανθρώπους, που έχουν πόνο πάνω στον πόνο… (δηλαδή, δεν έχουν εξελιχθεί ακόμη τόσο πολύ, ώστε να λήξει ο κύκλος των ενσαρκώσεών τους και να περάσουν στο επόμενο επίπεδο)  ούτε και κανείς από τους άνδρες που έχουν βυζάξει γάλα (από τους θνητούς), να ανεβεί στα μελανόμορφα τα πλοία (να αποκτήσει μυστικά τα οποία δεν του επιτρέπεται να τα κατέχει, λόγω της μικρής του εξέλιξης και να μεταπηδήσει έτσι σε άλλο επίπεδο εξέλιξης χωρίς να είναι άξιος γι’ αυτό, να ανεβεί στις “μέλανες νήες”, τα μελανόμορφα, τα αινιγματικά πλοία που αναφέρει ο Όμηρος και τα οποία οδηγούν στις Νήσους των Μακάρων) και δύναμη να πάρει στα χέρια του και υπέρτατος να γίνει των καθ’ όλα θνητών ανθρώπων (είδαμε ποια είναι τα αποτελέσματα, σήμερα που οι ανάξιοι εσωτερικά και ψυχικά έχουν λάβει τη γνώση στα χέρια τους. Αλλά είναι καθορισμένο -και θα το δούμε στο απόσπασμα από το “Έργα και Ημέραι” κάποια άλλη στιγμή- η σημερινή καταστροφή να προέλθει από τον ίδιο τον άνθρωπο, να είναι αυτοκαταστροφή!). Όσα πέρασαν, όσα υπάρχουν και όσα μέλλει να γίνουν, όλα μες στη σκέψη του τα κρατά το απόλυτο δίκαιο, το θείον, και τιμά τις βουλές του πατρός του, του Διός του νεφεληγερέτη… [Κι ο Ζευς δεν] επρόκειτο να [το] πει ούτε σε κανέναν από τους μάκαρες Θεούς, ούτε και στους θνητούς ανθρώπους ότι πάμπολλα κεφάλια ανδρών ηρώων θα έκοβαν τα χάλκινα τα όπλα (το χαλκούν γένος συνυπήρχε με το γένος των ηρώων και έχει σημασία αυτό, επειδή αλληλοδιεισδύουν τα γένη το ένα στο άλλο κατά τις μεταιχμιακές εποχές, όπως είναι και η σημερινή)  και στη μάχη θα έπεφταν αυτοί και στον Άδη θα πήγαιναν (επειδή το αίμα τους είχε “μολυνθεί” από τις θυγατέρες του χαλκού γένους και έπρεπε να μπουν κι αυτοί στο κύκλο των ενσαρκώσεων του επομένου γένους. Δεν ήταν τόσο καθαροί όσο οι ημίθεοι, η προηγούμενη δηλαδή από τη δική τους γενεά). Αλλά ούτε ακόμη κι αυτός [ο Απόλλων] δεν αισθανόταν πόσο βιαζόταν ο λογισμός του πατέρα του γι’ αυτό (ούτε καν ο μάντης Φοίβος, το φως, δε γνώριζε τι σχεδίαζε ο υπέρτατος νους, ο εφορεύων επί της ζωής!), αλλά όπως οι άνθρωποι που τέρπονται σαν απομακρύνουν τις Κήρες (Θεές που προκαλούν όλα τα δεινά στον άνθρωπο και οι οποίες τυραννούν κυρίως την ψυχή του, γι’ αυτό υπάρχει και η δυνατότητα απομάκρυνσής τους: αυτό έγκειται στην εσωτερική και ψυχική δύναμη του καθενός μας), τις συμφορές από τα παιδιά τους, έτσι κι εκείνος (ο Φοίβος) ευχαριστιόταν γλυκαίνοντας τα φρένα του μεγαλόσθενου πατέρα του, που μεγάλα και φοβερά σχεδίαζε για τους ανθρώπους. Και πολλά από τα μεγαλόπρεπα τα δέντρα έγερναν στο χώμα και τα όμορφα φύλλα τους έπεφταν, κι έπεφτε κι ο καρπός καθώς με λύσσα φυσούσε ο Βοριάς καταπώς το είχε ο Ζευς ορίσει. (είχε διαταραχθεί ο κύκλος των εποχών και της φύσης, υπήρχαν έντονες κλιματολογικές αναστατώσεις, όπως το βιώνουμε και τώρα! Ο τελευταίος Κατακλυσμός δεν έγινε εν μία… νυκτί, τα σημάδια ήταν εμφανή επί καιρό, σε συνδυασμό με πολεμικές συγκρούσεις. Και αυτό, μαζί με τον υπερπληθυσμό που αναφέρθηκε παραπάνω, είναι άλλο ένα σημάδι για μας). Και η θάλασσα έβραζε και όλα έτρεμαν μες στην ορμή του [του Διός] (υποθαλάσσια ηφαίστεια και σεισμοί!), έφθινε και του ανθρώπου η δύναμη (και ο ίδιος ο άνθρωπος έβλεπε εντός του τη φθορά, που αντανακλούσε την αναστάτωση της φύσης. Δεν είναι τυχαίο που οι άνθρωποι έχουν σήμερα τρελαθεί και υπάρχει τόση έκπτωση των ηθών και τόση ανοησία!), μίκραινε κι ο καρπός στης άνοιξης την εποχή (καταστροφή των καλλιεργειών, κάτι μάς λέει κι αυτό…), τότε που ο άτριχος, μέσα από τα σπλάχνα της γης, πάνω στα όρη κάθε τρία χρόνια γεννά παιδιά τρία. (περί του άτριχου αυτού θα μιλήσουμε άλλη στιγμή. Δεν είναι άλλος από τον “κασιδιάρη” που αναφέρει ο Κοσμάς ο Αιτωλός, πρόκειται για τον Εβραίο Θεό Γιαχβέ, τον Τυφώνα, τον εχθρό της Ολύμπιας τάξης, τον Σεθ, όπως μας διαφωτίζει και ο Πλούταρχος. Η αινιγματική αναφορά για τα τρία χρόνια και τα τρία παιδιά σχετίζεται στενά με την ιδιότητα του Διονύσου ως Τριετηρικού. Ο Θεός Διόνυσος, όπως μας παραδίδεται από την Αρχαία Ελληνική Παράδοση, προκειμένου να αντιμετωπίσει τη γονιμική δράση του Τυφώνα στο φυσικό επίπεδο, κατέρχεται ως Σωτήρ ανά τρία χρόνια, ώστε να ιεροποιεί τον άνθρωπο και να τον προφυλάσσει από τα γεννήματα του “άτριχου”) Την άνοιξη, λοιπόν, ήταν που στα βουνά και τα δασωμένα πυκνόφυτα φαράγγια [τριγύριζε] αυτός, αποφεύγοντας με απέχθεια να αντικρίσει ανθρώπου χνάρι… (κατά το γένος των ηρώων, ο Τυφών δεν είχε πλησιάσει τον άνθρωπο. Μόνο προετοίμαζε το έδαφος και έσπερνε τα δικά του γεννήματα, που κάποια απ’ αυτά μάς είναι πολύ γνωστά σήμερα…)”.

Από το βιβλίο της συγγραφέως «Τα αρχαία κείμενα βλέπουν το σήμερα»

 

Για τον ΕΟΕ

Ντορέτα Πέππα

doretapeppa.blogspot.com

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.