WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ – ΑΛΕΚΟΣ ΚΙΤΣΑΚΗΣ (1934 – 2015)

Share Button

 Ο Αλέκος Κιτσάκης γεννήθηκε στο Ριζοβούνι Πρέβεζας, το 1934, καί υπήρξε ένας από τούς σημαντικότερους Έλληνες τραγουδιστές, δημοτικών παραδοσιακών τραγουδιών.

Έμεινε γνωστός, σε όλους, με το προσωνύμιο: «Το αηδόνι τής Ηπείρου».

Υπήρξε ένας ζωντανός «θρύλος» τού δημοτικού, καί, ιδιαίτερα, τού ηπειρωτικού τραγουδιού, τό οποίο υπηρέτησε γιά πάνω από 50 χρόνια!

Ο Κιτσάκης, έμεινε ορφανός, από πάρα πολύ μικρός! Το 1935, μόλις οκτώ μηνών, χάνει τον πατέρα του, καί, το 1937, σε ηλικία ενάμισου χρόνου, καί την μητέρα του!

200px-Αλέκος_Κιτσάκης_(1945)

Έτσι, έγινε ολόκληρο οικογενειακό συμβούλιο, γιά το ποιός θα αναλάμβανε τον μικρό Αλέκο. Ο θείος, καί σωτήρας του, Γιώργος Γιαννάκης, εκείνη την εποχή, είχε την γυναίκα του λεχώνα, καί αποφάσισε να πάρει τον μικρό, καί να τον μεγαλώσει, μαζί με τα άλλα τέσσερα παιδιά του.

Από μικρός, κατάλαβε ότι είχε «μουσικό αυτί». Ίσως, να ήταν καί το «κύτταρο», που τον βοήθησε, καθώς, καί οι δυό του γονείς, αγαπούσαν το ηπειρώτικο τραγούδι. Αυτό του, το χάρισμα, το να «πιάνει», κατευθείαν, όποιο τραγούδι κι’ αν άκουγε, τον έκανε γνωστόν στο χωριό του. Όποιος τον άκουγε, λάτρευε την μελωδική του φωνή! Ήταν, κάτι, που «έβγαινε από μέσα του».

Το 1946, σε ηλικία 9-10 χρόνων, καί αφού έχει χάσει, καί τον θείο του, καί την θεία του, τον παίρνει ένας συγχωριανός του, καί τον πηγαίνει στην Πρέβεζα, μέσα σε ένα αυτοκίνητο γεμάτο ζώα, γιά να φτάσουν ως την Πάτρα.

Από εκεί, θα πάρουν το πλοίο: «Γλάρος», από το λιμάνι τής Πρέβεζας, γιά να φτάσουν ως τον Πειραιά, καί, κατόπιν, θα βρεθεί στην Αθήνα.

Μέσα σε αυτό το πλοίο, θα γνωρίσει τον καπετάνιο Νίκο Σουλιώτη, ο οποίος, εκτός τού ότι τον αγάπησε, από την πρώτη στιγμή, τον βοήθησε, αργότερα, να εξελιχθεί, στη ζωή του.

Τον πήγε στο γραφείο τής «Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας». Εκεί, τα μέλη της, αφού άκουσαν το εκπληκτικό του τραγούδι, τον έβαλαν να τραγουδήσει στην πρώτη, μεταπολεμική, γιορτή, τής «Ομοσπονδίας», στην κοπή τής πίττας. Ήταν 11 Ιανουαρίου, τού 1947, στο «Θέατρο τής Αλίκης», καί ο Αλέκος ήταν, μόλις, 11 χρόνων! Βγήκε, γιά πρώτη φορά, με καμάρι, να τραγουδήσει, μπροστά σε κοινό θεάτρου! Ήταν κάτι παραπάνω από ένα: «πολύ συμπαθητικό παιδί»! Είχε το χάρισμα να κερδίζει την αγάπη όλων! Μετά από, αυτή, τη γιορτή, άρχισαν τα σπουδαία!

Μέσα στο θέατρο, εκείνη την βραδιά, ήταν η Μαρίκα Κοτοπούλη, η μεγαλύτερη ηθοποιός, η μεγαλύτερη τραγωδός, που έβγαλε, ποτέ, το ελληνικό θέατρο!

Καταγόταν από τα Ζαγόρια, Ηπειρώτισσα, καί αυτή, καί είχε πάει να γιορτάσει την νέα χρονιά, με τούς συντοπίτες της. Όταν άκουσε τον μικρό Αλέκο, «τρελλάθηκε», καί πηγαίνει στα παρασκήνια, καί τού λέει: «- Παιδί μου, είσαι φαινόμενο…!».

Η Μαρίκα Κοτοπούλη ήταν, την περίοδο εκείνη, θερμή υποστηρίκτρια τού Βασιλιά. Είχε μεγάλη σχέση με το Παλάτι. Στο «Θέατρο Ρεξ», σε μιά φιλανθρωπική γιορτή, που είχε οργανώσει η Κοτοπούλη, θα τον ακούσει η πριγκίπισσα, τότε, Φρειδερίκη.

Ενθουσιασμένη, τον πήρε μαζί της, στο Παλάτι, αφού είχε ακούσει γιά το προσωπικό δράμα τού ορφανού, καί θα τον κρατήσει, εκεί, γιά, μικρό, χρονικό διάστημα.

Εκεί, ο Αλέκος, θα γνωρίσει ένα, εντελώς διαφορετικό, περιβάλλον! Με αυτόν τον τρόπο, τού δίνεται μιά ευκαιρία να αλλάξει την ζωή του, με έναν τρόπο παραμυθένιο! Η Φρειδερίκη, τον πήρε μαζί της, στα θερινά ανάκτορα τής βασιλικής οικογενείας, στο Αχίλλειο, στην Κέρκυρα.

Όταν ήταν υπό την προστασία τού Παλατιού, φοιτούσε σε ένα σχολείο, ιδιωτικό, στη Φιλοθέη. Όμως, λόγω τού αστάτου χαρακτήρα του, που δεν άρμοζε σε ένα, τέτοιο, σχολείο, η Φρειδερίκη φρόντισε να τον στείλει σε ένα ορφανοτροφείο, προκειμένου να βγάλει το Δημοτικό.

Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στο «Οικοτροφείο Κέρκυρας» («Αχίλλειο Ίδρυμα»), όπου έκανε καί τον πρόσκοπο, καί τραγουδούσε σε διάφορες εκδηλώσεις.

Φεύγει από την Κέρκυρα, καί, τον Σεπτέμβριο τού 1949, στάλθηκε στη «Μέση Γεωπονική Σχολή Πατρών» («Σκαγιοπούλειο Ορφανοτροφείο»), όπου, με την βοήθεια τού καθηγητή του, Παντελή Μαγγίνα, που ήταν σπουδαίος ψάλτης, έψελνε, κάθε Κυριακή, στην εκκλησία τής Σχολής. Ακόμη καί ως ψάλτης, γνώρισε την αγάπη τού κόσμου, που ερχόταν στην εκκλησία, γιά να τον ακούσει. Οι καθηγητές του, αναγνώρισαν το ταλέντο του, καί αποφάσισαν να τον στείλουν, παράλληλα, να σπουδάσει στο «Ωδείο Πατρών», προκειμένου να μπορέσει να εξελίξει το φυσικό, αυτό, χάρισμα.

Την ίδια εποχή, τραγουδούσε στην «Ώρα τού Αγρότη», που ήταν εκπομπή τού καθηγητή του, Μαγγίνα. Όλη η Πάτρα, τον άκουγε!

Με την επιστροφή του στην Αθήνα, συμμετείχε σε εκπομπές τής «Ε.Ρ.Τ.», όπως είχε κάνει, άλλωστε, καί η Δόμνα Σαμίου, σε μιά εποχή που υπήρχε, πραγματικό, ενδιαφέρον, γιά την δημοτική μας μουσική.

Αλέκος_Κιτσάκης_και_Στέλιος_Καζαντζίδης_(1985)

Την ίδια περίοδο, εξασφάλισε, με την βοήθεια τού Μανόλη Καλομοίρη, υποτροφία, στο «Εθνικό Ωδείο Αθηνών». Αν καί ξεκίνησε τις σπουδές του, εκεί, δεν ετελείωσε, λόγω τής στρατιωτικής του θητείας.

Παρά το γεγονός, όμως, ότι δεν είχε ολοκληρώσει την ακαδημαϊκή του κατάρτιση, δεν τού έλλειπαν τα εφόδια, εκείνα, που θα τον έκαναν επιτυχημένο: το πάθος γιά την παράδοση, καί: η πίστη, σε αυτό που έκανε!

Αυτό, τον έκανε αναγνωρίσημο! Σε τέτοιον, μάλιστα, βαθμό, που, λίγοι, θα μπορούσαν να το έχουν καταφέρει!

Στην καριέρα του, συνεργάστηκε με πολλά, καί σπουδαία, ονόματα τού λαϊκού-ελαφρολαϊκού τραγουδιού, όπως: την Καίτη Γκραίυ, τον Στέλιο Καζαντζίδη, την Μαρινέλλα, την Ρίτα Σακελλαρίου, την Τζένη Βάνου, τον Περικλή Περράκη, τον Βασίλη Στούκα, τον Στάθη Κάβουρα, καί πολλούς άλλους, κάτι που αποδεικνύει καί το μέγεθος τής αποδοχής, που γνώρισε, από τούς συναδέλφους του.

Τον Κιτσάκη, δεν τον ενδιέφεραν τα πολιτικά θέματα, καί είναι χαρακτηριστικό ότι, στη διάρκεια τής Δικτατορίας, επειδή το ραδιόφωνο έπαιζε, συχνά, δημοτικά τραγούδια, ατυχώς, το όνομά του, συνδέθηκε με το καθεστώς. Αρνήθηκε, διπλωματικά, να τραγουδήσει στην γιορτή τής «Ε.Σ.Α.», ενώ, τον είχε πάρει τηλέφωνο, ο ίδιος, ο δικτάτορας Δημήτριος Ιωαννίδης, στέλνοντας κάποιον, άλλον, τραγουδιστή, μη επώνυμον!

Ο Αλέκος Κιτσάκης συνεργάστηκε με την εταιρεία «ODEON», τού Μίνωα Μάτσα, καί ξεκίνησε, έτσι, τη σταδιοδρομία του στην μουσική βιομηχανία. Υπολογίζεται, όπως δήλωσε ο ίδιος, ότι έχει ηχογραφήσει 2500 δημοτικά τραγούδια!

Τα χιλιάδες τραγούδια του, δικά του, καί άλλων, εξυμνούν την Ήπειρο, την φυσική ομορφιά τού τοπίου, την ποιμενική ζωή, την ξενιτιά, τον έρωτα, αλλά καί τούς αγώνες τού Ελληνικού Έθνους.

Η χροιά τής φωνής του, τον καταξίωσε ως τόν «υπ’ αριθμόν ένα» τραγουδιστή, δημοτικών τραγουδιών τού 20ου αιώνα, καί χαρακτηρίζεται ως: «Ο «Στέλιος Καζαντζίδης» τού δημοτικού τραγουδιού», κάτι που, καί ο ίδιος ο Καζαντζίδης, αποδέχτηκε, με χαρά, καθώς υπήρξε θαυμαστής τού Κιτσάκη!

Σε προσωπικό επίπεδο, το 1966, είχε έναν ατυχή γάμο, κάτι που θα αλλάξει, το 1987, όπου είχε καί τον δεύτερο γάμο του, από τον οποίο απέκτησε ένα παιδί.

Το 2005, αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Μετά την επίσκεψή του, στο Προεδρικό Μέγαρο, γιά να πεί τα Κάλαντα στον, Ηπειρώτη, φίλο του, Πρόεδρο τής Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, επιστρέφοντας στο σπίτι του, υπέστη έμφραγμα, καί εγκεφαλικό επεισόδιο! Μετά από νοσηλεία, καί εγχείρηση, επανήλθε πλήρως.

Απεβίωσε, τελικά, στα Ιωάννινα, στις 2 Φεβρουαρίου τού 2015, σε ηλικία 81 ετών.

Άφησε, πίσω του, μία, πλούσια, μουσική παρακαταθήκη, καί, σίγουρα, θα παραμείνει ένα «παράδειγμα προς μίμησιν», γιά τούς νεοτέρους ερμηνευτάς τής δημοτικής μας μουσικής.

Πάνω απ’ όλα, όμως, θα χαίρει τής εκτιμήσεώς μας, ως ένας από εκείνους που φρόντισαν γιά την διαφύλαξη, καί διάσωση, τής παραδοσιακής μας κληρονομιάς, καί τής μουσικής, δημοτικής μας, ταυτότητας.

ΤΟΜΕΑΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΩΝ ΕΟΕ

ΣΟΦΙΑ ΜΑΓΟΥΛΙΩΤΗ

Leave a Reply