WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ – ΑΜΑΛΙΑ ΠΑΠΑΣΤΕΦΑΝΟΥ

Share Button

Η, ροδίτισσα, Αμαλία Παπαστεφάνου, είναι μία από τις, αυθεντικές, γυναικείες φωνές, τής ελληνικής, παραδοσιακής, μουσικής, καί, ιδιαίτερα, τού Δωδεκανησιακού, καί Μικρασιατικού, τραγουδιού. Με την, μοναδική της, φωνή, «έδωσε ζωή» σε αναρίθμητα, παραδοσιακά, τραγούδια, που συντρόφευσαν τούς «Έλληνες τής διασποράς», αλλά, καί τούς ντόπιους κατοίκους, σε όλη την επικράτεια. Δεν είναι τυχαίο ότι, η «μεγάλη κυρία» τής ελληνικής, παραδοσιακής, μουσικής μας, η Δόμνα Σαμίου, την πήρε υπό την προστασία της, αναγνωρίζοντας το αστείρευτο ταλέντο της, αλλά, καί ένα «κομμάτι», τού ιδίου της τού εαυτού!

Η ιστορία της, ξεκίνησε όταν ήταν, μόλις, 12 χρόνων! Τότε, οι γείτονες, καί οι φίλοι της, στην Ρόδο, άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι θα έπρεπε να βοηθήσουν, αυτό το κορίτσι, με την, εξαιρετικά, γλυκιά φωνή, καί την, τόσο, εκφραστική, να κερδίσει την προσοχή που τής άξιζε!

Στην δεκαετία τού ’40, καί στις αρχές τής δεκαετίας τού ’50, το επαγγελματικό τραγούδι, ήταν, ακόμη, «απαγορευτικό», καί με μεγάλη προκατάληψη, γιά τις γυναίκες, στην Ελλάδα, ειδικά, γιά εκείνες που έκαναν «σόλο καριέρα». Υπήρχε, ακόμη, η αντίληψη ότι, οι γυναίκες αυτές, ήταν «ελαφρών ηθών», όπως πίστευαν καί γιά τις θεατρίνες. Έτσι, ο πατέρας τής Αμαλίας, ο Χρήστος Χριστοδουλάκης, βρήκε μιά λύση, προκειμένου να προφυλάξει, την κόρη του, από την «κοινωνική προκατάληψη», καί αποφάσισε να προσκαλέσει κάποιους, επιλεγμένους, ανθρώπους, στο σπίτι του, προκειμένου να την συστήσει, με αυτόν τον τρόπο, σε ένα, ευρύτερο, κοινό. Στο σπίτι, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του, ο κόσμος θα μπορούσε να ακούσει την κόρη του, καί να γνωρίσει καί την υπόλοιπη οικογένεια. Με αυτόν τον τρόπο, οι τοπικοί μουσικοί, μαζί με τον, πιό φημισμένο, βιολιστή τού νησιού, τον Ηλία Βασιλακάκη, γνώρισαν το μουσικό ταλέντο τής Αμαλίας! Με την έγκριση τών γονιών της, την προσκάλεσαν να τραγουδήσει σε μιά, ιδιωτική, κοινωνική, εκδήλωση, σε γάμο, ή, σε, κάποια, ονομαστική εορτή.

Τελικά, οι μουσικοί που βρέθηκαν, εκείνη την ημέρα, στο σπίτι τού Χριστοδουλάκη, κανόνισαν, η Αμαλία, να ταξιδέψει, με την συνοδεία τής μητέρας της, μέχρι τον «Κρατικό Ραδιοφωνικό Σταθμό», τής Ρόδου, ο οποίος ξεκίνησε, την λειτουργία του, το 1954. Ήταν από τις πρώτες φωνές, που ακούστηκαν, από την συχνότητα τού σταθμού! Εκεί, στο πρόγραμμα που μεταδιδόταν, μία φορά την εβδομάδα, γιά δύο χρόνια, μέχρι το 1957, η Αμαλία, τραγούδησε τα παραδοσιακά τραγούδια, που είχε μάθει από την οικογένειά της, καί από το χωριό της. Τραγούδια: γάμου, αγάπης, έρωτα, τραγούδια τής ξενιτιάς, συντροφιά με, γνωστούς, μουσικούς τού τόπου, οι οποίοι ήσαν εξοικειωμένοι, με τούς ρυθμούς αυτούς. Επιπλέον, η Αμαλία, ηχογράφησε μιά σειρά από αυτές, τις ραδιοφωνικές εκπομπές, οι οποίες διασώζονται, μέχρι σήμερα, καί αποτελούν μιά «εθνική κληρονομιά», θα λέγαμε, από εκείνες τις, τόσο σημαντικές, γιά τον «ορισμό» τής παραδοσιακής μας ταυτότητας.

Πολύ σύντομα, μετά την πρώτη της παρουσία, στο ραδιόφωνο τής Ρόδου, το μεγαλύτερο ραδιόφωνο τής κεντρικής Ελλάδος, αλλά, καί το μεγαλύτερο «Εθνικό Ραδιόφωνο», αυτό τής Αθήνας, μετέδωσαν τραγούδια της, κάνοντάς την γνωστή, σε όλη την χώρα. Εκείνη την εποχή, υπήρχε μιά επιτροπή, η οποία εξέταζε τούς καλλιτέχνες, καί αποφάσιζε αν θά ήσαν κατάλληλοι, γιά να παιχτούν, τα τραγούδια τους, στον «Εθνικό Ραδιοφωνικό Σταθμό». Από μιά, τέτοια, ακρόαση, πέρασε καί η Αμαλία, η οποία, βλέποντας την επιτροπή, αρχικά, σάστισε, καθώς ήταν, ακόμη, μικρή κοπέλλα, αλλά, σύντομα, ξεπέρασε το άγχος της. Η επιτροπή, άκουσε τα τραγούδια της, καί ενθουσιάστηκε με την φωνή της, καί, αμέσως, αποφάσισαν γιά την μετάδοσή τους! Μέσα σε έναν χρόνο, η Αμαλία, γνώρισε την καταξίωση!

Το, αυθεντικό της, ταλέντο, το αναγνώρισε καί η, τότε, ήδη φημισμένη, Δόμνα Σαμίου, η οποία εργαζόταν στον «Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών», όπου καί την άκουσε, καί τής ζήτησε να συνεργαστούν, καί να την πάρει «υπό την προστασία της». Ηχογράφησαν, μαζί, ένα άλμπουμ, το 1958. Εκείνη, ανέλαβε να την παρουσιάσει στο «Phillips Fidelity», studio ηχογραφήσεων, στην Αθήνα, όπου, η Αμαλία, θα ηχογραφούσε το πρώτο της άλμπουμ, με 12 τραγούδια – επιλογές, από το πρόγραμμα που είχε παρουσιάσει στο «Ραδιόφωνο τής Ρόδου». Μέσα σε, αυτά, τα τραγούδια, περιλαμβάνεται το, γνωστό σε όλους, «Τζιβαέρι», καί το παραδοσιακό, ροδίτικο: «Μέρα μέρωσε».

Όπως η μητέρα της, καί η γιαγιά της, έτσι, καί η Αμαλία, βρήκε την μουσική της «ταυτότητα», μέσα από παραδοσιακά τραγούδια τής Σμύρνης, τραγούδια τού διωγμού, που έφεραν οι πρόγονοί της, από την Μικρά Ασία, το 1920, καί που έγιναν γνωστά, αργότερα, μέσα από ηχογραφήσεις, κατά την δεκαετία τού ’30, καθώς καί σε νησιώτικα, χαρακτηριστικά, χορευτικά, τραγούδια, που έγιναν δημοφιλή, λόγω τού χορευτικού τους ρυθμού. Τα πρώτα της, μουσικά, πρότυπα, τα βρήκε στα πρόσωπα τής μητέρας της, τής γιαγιάς της, αλλά καί άλλων προσώπων, που ήρθαν στην Ελλάδα, ως πρόσφυγες, από την Μικρά Ασία. Δεν θα μπορούσε, εξ άλλου, να γίνει αλλιώς. Η οικογένειά της, ήταν μία από εκείνες τις οικογένειες, που έφτασαν στην Ελλάδα, μετά τον διωγμό τους, από την Μ. Ασία, το 1922. Είχαν ανατραφεί με τα ήθη, καί έθιμα, μιάς περιοχής, που φημιζόταν γιά τον πολιτιστικό της «πλούτο». Αυτόν, τον «πολιτιστικό πλούτο», τον έφεραν, μαζί τους, «φωλιασμένο», μέσα στην καρδιά τους, καί φρόντισαν να τον διασώσουν.

Η μητέρα της, καί η γιαγιά της, μπορούσαν να δημιουργήσουν, προφορικά, καί αυθόρμητα, τραγούδια, τα οποία «περιείχαν», μέσα τους, όλον τον ελληνικό πολιτισμό, τής Μικράς Ασίας, έτσι όπως τον είχαν βιώσει, τις φράσεις, τις εικόνες, τις σκηνές μιάς «άλλης» ζωής. Οι σμυρναίϊκοι στίχοι, είναι, κατά βάσιν, λυπητεροί ` θρήνοι, με έναν, μελισματικό, τόνο, εμπνευσμένοι από τούς τουρκο-αραβικούς μουσικούς τρόπους, γνωστούς καί ως: «μακάμ».

Η επίδραση τής νησιωτικής μουσικής, στην Αμαλία, προήλθε καί από τούς μουσικούς, καί τραγουδιστές, τού νησιού της, αλλά, καί από, κάποιες άλλες, μεγάλες ερμηνεύτριες τού νησιωτικού τραγουδιού, όπως είναι: η Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη, η Άννα, καί Μαρία, Χατζηδάκη, καί: η Άννα Καραμπεσίνη. Η Αμαλία, έλεγε ότι, ποτέ δεν ήταν τόσο ταλαντούχα, όσο η μητέρα της, στα, αυθόρμητα, παραδοσιακά τραγούδια, αλλά, υποστήριζε, κιόλας, ότι μπορούσε να απομνημονεύσει ένα τραγούδι, μόνο ακούγοντάς το μιά φορά! «Κληρονόμησε» ένα ρεπερτόριο τραγουδιών, τόσο μεγάλο, που δεν μπορεί, καί η ίδια, να υπολογίσει, πόσον καιρό θα τής έπαιρνε, αν τραγουδούσε, μόνον αυτά, τα τραγούδια!

Η πρώτη της, δισκογραφική, δουλειά, περιελάμβανε δώδεκα τραγούδια, από εκείνα τα πρώτα, που είχε πρωτοπαρουσιάσει στην Ρόδο. Η καριέρα τής Αμαλίας, ξεκίνησε, επίσημα, με αυτήν την ηχογράφηση, όμως, δεν έμελλε να συνεχιστεί! Οι συνθήκες τής ζωής ήσαν σκληρές, καί ο αγώνας, γιά επιβίωση, συνεχόμενος. Έτσι, παντρεμένη, πλέον, με τον Παναγιώτη Παπαστεφάνου, η Αμαλία απέκτησε τούς γιους της: Κώστα καί: Χρήστο, μέχρι το 1967, την χρονιά που θα μετανάστευε, γιά να ζήσει, με την οικογένεια τού συζύγου της, στην Αμερική. Ο Γιάννης, ο μικρότερος γιος της, ο οποίος έγινε επαγγελματίας τραγουδιστής, γεννήθηκε το 1970, στην νέα τους πατρίδα. Έτσι, το 1967, η δισκογραφική της καριέρα, τελείωσε, με την μετανάστευσή της στην Αμερική, αλλά όχι καί η αγάπη της γιά το τραγούδι. Όπως στο πατρικό της, έτσι καί στο δικό της σπιτικό, η μητέρα τραγουδάει, καί τα παιδιά ακολουθούν. Τα πρώτα χρόνια, στην Αμερική, ήσαν πολύ δύσκολα! Η Αμαλία δεν γνώριζε την γλώσσα, δεν είχε φίλους, την «πονούσε» το ότι ήταν μακριά από την Ελλάδα, καθώς καί τό ότι παράτησε μιά καριέρα. Όμως, δεν σταμάτησε να τραγουδάει, καί όταν, τελικά, κατάφερε να μάθει την γλώσσα, καί να κάνει φίλους, τότε, τούς έλεγε τραγούδια τής πατρίδας της, έτσι όπως τα γνώριζαν, από τότε που τα άκουγε, από την μάνα της, καί την γιαγιά της. Κάποιοι, από τού Έλληνες, εκείνους, την γνώριζαν, ήδη, από τις εκπομπές, που άκουγαν στο ελληνικό ραδιόφωνο. Τελικά, με τα χρόνια, η Αμαλία βρέθηκε να τραγουδάει, σε, διάφορες, κοινωνικές εκδηλώσεις τής ελληνικής κοινότητας, δίνοντας «χρώμα», καί ρυθμό, ελληνικό!

Η ιστορία τής Αμαλίας Παπαστεφάνου είναι ένα, εξαιρετικό, παραδείγμα, γιά το πώς μπορεί να παραχθεί, καί να διασωθεί, η ελληνική, παραδοσιακή, μουσική, μέσα από την οικογένεια! Κατάφερε να «μεταλαμπαδεύσει» την αγάπη της, γιά την ελληνική μουσική, στα παιδιά της, καί, οι δύο γιοι της, «κληρονόμησαν» το μουσικό της ταλέντο, καί ακολούθησαν τα βήματά της, συνεχίζοντας να ερμηνεύουν, αυθεντικά, ελληνικά, παραδοσιακά, τραγούδια. Στην ίδια, χρωστάμε την διάσωση, πάρα πολλών, παραδοσιακών τραγουδιών!

Leave a Reply