WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΜΥΘΟΙ ΑΠ’ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Share Button

Σε προηγούμενο άρθρο, είχαμε παραθέσει μύθους απ’ όλον τον κόσμο, αλλά, όπως είναι λογικό, τέλος δεν έχουν. Αυτοί, που θα γραφούν σήμερα, δεν είναι τόσο τρομακτικοί, όσο περίεργοι, καί άγνωστοι, σε αρκετούς αναγνώστες. Γιά να δούμε, λοιπόν, τι «ανεξερεύνητο» υπάρχει στον κόσμο μας, καί πόσο «λογικό» είναι, τέλος πάντων;

persefonimithos-460x286

Ο μύθος τής Περσεφόνης.

Ο πρώτος μύθος, λαμβάνει χώραν στην Ελλάδα, την πατρίδα μας, καί είναι ο γνωστός, σε όλους μας: μύθος τής Περσεφόνης. Πρόκειται γιά την απαγωγή της από τον Άδη, τον θεό τού Κάτω Κόσμου, καί τον μαρασμό τής μητέρας της: Δήμητρας, θεάς τής Γης. Η Δήμητρα έσπευσε να πει στον Δία να διατάξει τον Άδη να επιστραφεί η κόρη της, καθώς ήταν κόρη καί τού Διός. Ο Δίας, όμως, αρνήθηκε να επέμβει καί, γι’ αυτόν τον λόγο, η Δήμητρα σταμάτησε να ευνοεί την Γη, με αποτέλεσμα: να «μαραζώσει» όλος ο κόσμος, καθώς οι καλλιέργειες ήσαν «πηγή ζωής», γιά όλους τούς κατοίκους. Ο Δίας, τότε, αναγκάστηκε να μιλήσει στον Άδη, καί, έτσι, η Περσεφόνη επέστρεψε στη μητέρα της. Βαθιά συγκινημένη, η Δήμητρα, μόλις είδε το «σπλάχνο» της, την ρώτησε αν είχε φάει κάτι, στον Κάτω Κόσμο καί, αυτή, αποκρίθηκε πως είχε φάει ένα ρόδι. Αυτό, είχε ως συνέπεια να περνάει, το ένα τρίτο τής ζωής της, στον Κάτω Κόσμο.

images

Ο μύθος γιά το: «Πώς το παγώνι απέκτησε τα φτερά του.».

Μιά τρυφερή, καί συνάμα, συγκινητική ιστορία, που μάς έρχεται από τα βάθη τής Ινδίας. Τρείς αδελφές, ενώ περπατούσαν, είδαν, μπροστά τους, ένα γκριζόφτερο πουλί, στα «τελευταία του», ‘πάνω σε ένα άλλο, σε παρόμοια κατάσταση! Καθόντουσαν ‘πάνω στην χαλασμένη τους φωλιά. Οι αδελφές, χωρίς να διστάσουν, πήραν στην αγκαλιά τους τα δύο πληγωμένα πτηνά, καί αναρωτήθηκαν: γιατί τούς συνέβη αυτό το κακό? Απευθύνθηκαν στον Κύριό τους καί, με παράπονο, τού είπαν να μην αφήσει, αυτά τα πουλιά, να πεθάνουν έτσι! Ένα φίδι είχε δηλητηριάσει το θηλυκό πουλί, ενώ, το αρσενικό, βρισκόταν σε αναζήτηση τροφής. Αργότερα, το πονηρό φίδι έφαγε τα αυγά, καί κατέστρεψε τη φωλιά, ολοσχερώς. Το αρσενικό παγώνι, μόλις είδε το μακελειό που συνέβη στη φωλιά του, τα έβαλε με το φίδι, αλλά, μάταια, καθώς το φίδι, με το δηλητήριό του, πλήγωσε, θανάσιμα, το πτηνό. Αυτά τα γεγονότα εξιστορήθηκαν, από τον Κύριο, στις τρεις αδελφές, καί, τότε, αυτές είπαν: «- Κύριε πώς αφήνεις, αυτό το γενναίο πουλί, να ξεψυχήσει, δι’ αυτού τού τρόπου; Αυτό το πουλί, που πολέμησε, με αυταπάρνηση, γιά να σώσει την οικογένειά του, καί ας ήξερε ότι θα χάσει την μάχη;!» Τότε, η κάθε αδελφή, πρόσθεσε καί από ένα χάρισμα, που θα ήταν αναγκαίο να δοθεί στο πτηνό. Η μία, είπε: την ομορφιά, η άλλη: την γενναιότητα, καί όταν έφτασε η σειρά τής τρίτης, είπε: «- Κύριε, η ομορφιά, καί η γενναιότητα, μπορούν, κάλλιστα, να φέρουν ματαιοδοξία, καί έπαρση! Γι’ αυτό, χρειάζεται η Σοφία, γιά να θυμόμαστε, πάντα, ότι είμαστε δημιούργημά σου!». Τα πουλιά αναστήθηκαν, διά μαγείας, καί είχαν απαράμιλλη ομορφιά, θάρρος, καί σοφία, όπως, ακριβώς, καί άλλα δημιουργήματα τού Θεού. Το θαυμαστό, είναι ότι, τα παγώνια, τρέφονται με φίδια, καί, ακόμη καί σήμερα, αποτελούν σύμβολα: γαλήνης, ομορφιάς, καί: ειρήνης!

shutterstock_large_651016270812_b

Ο μύθος γιά τα ψάρια «Κόϊ».

Ήταν αδύνατον να λείπει η Κίνα, από την λίστα τών χωρών, καί απ’ τούς παράξενους μύθους! Ένας μύθος, αρκετά διδακτικός, έρχεται να «ξετυλιχτεί», μπροστά μας, καί, σίγουρα, δεν θα μάς αφήσει ασυγκίνητους! Κάποτε, σ’ ένα ποτάμι, κολύμπουσαν χιλιάδες «Κόϊ», καί λόγω τού υπερόχου χρώματός τους, αλλά καί λόγω τού ηλίου, που ακτινοβολούσε ‘πάνω τους, τα έκανε να μοιάζουν με πολύτιμες πέτρες! Η διαδρομή τους διακόπηκε από έναν καταρράκτη, ο οποίος ήταν τόσο ψηλός, που ήταν αδύνατον να τον ξεπεράσει κανείς! Τα περισσότερα «Κόϊ» απομακρύνθηκαν, όμως, μία ομάδα τών 350, έμειναν γιά να προσπαθήσουν να ανέβουν τον καταρράκτη. Προσπαθούσαν, αλλά μάταια! Ήταν τόσο υψηλά, που έμοιαζε ακατόρθωτο! Όταν τα είδαν οι «δαίμονες» τής λίμνης, αποφάσισαν να τά περιπαίξουν, ανεβάζοντας, ακόμη περισσότερο, το ύψος τού καταρράκτη! Γιά εκατό χρόνια, προσπαθούσαν, αδιάκοπα, μέχρι που, ένα από αυτά, έκανε το ηρωϊκό πήδημα, καί πέρασε τον καταρράκτη! Ο Θεός, γιά να το αποζημιώσει, το μεταμόρφωσε σ’ έναν όμορφο, μεγάλο, δράκο, ο οποίος, τώρα που μιλάμε, κυνηγάει «μαργαριτάρια σοφίας» στον ουρανό! Όποιο «Κόϊ» τα καταφέρει, έχει την ίδια ανταμοιβή, κάτι που σημαίνει πως: ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάμε, καί, κάποτε, θα γίνουμε, κι’ εμείς: «ξέγνοιαστοι κυνηγοί μαργαριταριών σοφίας»!

shutterstock_large__291572500845_b

Ο μύθος γιά τον λαγό στο Φεγγάρι.

Αν, η προηγούμενη ιστορία, σάς άφησε ασυγκίνητους, σίγουρα, αυτή, θα σάς κάνει να «λυγίσετε». Ήταν, κάποτε, στην Ιαπωνία, τρείς φίλοι: ο λαγός, η αλεπού, καί: η μαϊμού. Η φιλία τους ήταν πολύ γερή, καί, καθημερινά, ήσαν αχώριστοι. Ο Κύριος τού Παραδείσου άκουσε γι’ αυτήν την, ομολογουμένως, αναπάντεχη φιλία, καί, έτσι, μεταμφιέστηκε σέ γέροντα, γιά να τούς επισκεφτεί. Καθώς τούς συνάντησε, τούς παραπονέθηκε ότι πεινάει, καί, τότε, η μαϊμού, έσπευσε να τού φέρει καρπούς, η αλεπού τού έφερε ψάρια, αλλά, ο λαγός, γύρισε με «άδεια χέρια». Άρχισαν να τον χλευάζουν οι φίλοι του, καί, τότε, βαθιά απογοητευμένος, ο λαγός, είπε στη μαϊμού να ανάψει φωτιά, με τα ξύλα τής αλεπούς. Αφού δυνάμωσε η φωτιά, ο λαγός είπε στον «γέροντα»: «- Συγγνώμη που δεν σού έφερα κάτι να φας! Φάε εμένα…!». Καί πήδηξε στη φωτιά! Συγκλονισμένος ο «γέροντας», από την πράξη τού λαγού, καί το μεγαλείο τής ψυχής του, τον πήρε μαζί του, στον Παράδεισο, γιά να ζήσει εκεί!

Για τον ΕΟΕ

Αθηνά Χρηστίδου  δημοσιογράφος

Leave a Reply