WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ «ΓΚΕΪΣΣΑ»

Share Button

Στην χώρα τού «ανατέλλοντος ηλίου», εκεί όπου η βιομηχανία, καί η τεχνολογία, υπάρχουν, πλέον, σε κάθε συνοικία, κάπου, κάποιοι, πασχίζουν να κρατήσουν, ακόμη, «ζωντανή» την παράδοσή τους!

Ο λόγος γιά τις «γκέϊσσα», τις όμορφες γυναίκες, με το περίτεχνο χτένισμα, καί μακιγιάζ, καί τα μεταξωτά «κιμονό», χωρίς εσώρρουχα, γιά να μην διαγράφουν. Ο πληθυσμός αυτών τών γυναικών, τών «γυναικών-σύμβολο» γιά την Ιαπωνία, ολοένα καί μειώνεται. Ποιά θ’ απαρνηθεί, στις μέρες μας, την ελεύθερη ζωή, που, με πολλούς αγώνες, κέρδισαν οι γυναίκες, τον έρωτα, ή, την δημιουργία οικογενείας; Ίσως, μόνον, οι «γκέϊσσα»…

Με τον όρο: «γκέϊσσα», εννοούμε τις «γυναίκες – ψυχαγωγούς». Οι «γκέϊσσα», διαμένοντας σε σπίτια, ειδικά γι’ αυτόν τον σκοπό, εκπαιδεύονταν, από μικρή ηλικία, ώστε να μεταβούν, κάποια μέρα, από το στάδιο τής «μαθητευομένης», στο στάδιο τής «αληθινής» «γκέϊσσα».

Η λέξη είναι σύνθετη: «gei», σημαίνει: «τέχνη», καί: «sha», σημαίνει: «άτομο», καί μεταφράζεται ως: «ο άνθρωπος που ασχολείται με τις τέχνες».

Οι «γκέϊσσα» ασχολούνταν με την ποίηση, την λογοτεχνία, την μουσική, καί τον χορό. Έπρεπε να έχουν ωραίο λόγο, «λεπτούς» τρόπους, να παίζουν μουσικά όργανα, καί να χορεύουν, έτσι ώστε να διασκεδάζουν τούς άντρες που τις πλήρωναν. Η εκπαίδευσή τους απαιτούσε απόλυτη πειθαρχία. Έτσι, μεταξύ άλλων, μάθαιναν πώς να μένουν ακίνητες, επί ώρες, ή, να μην χασμουριούνται, μπροστά στούς άνδρες, κάτι το οποίο αποτελούσε δείγμα «καλής ανατροφής».

Περί το 1600, «γκέϊσσα», ονομάζονταν οι άνδρες – ψυχαγωγοί τών οίκων ανοχής.

Ο μύθος λέει ότι: μία απελπισμένη πόρνη, ακολούθησε το επάγγελμα τού ψυχαγωγού, καί, το παράδειγμά της, ακολούθησαν καί άλλες. Έτσι, το 1779, η κυβέρνηση τού κράτους αναγνωρίζει, επισήμως, αυτό το επάγγελμα, καί απαγορεύει στις «γκέϊσσα» να εκδίδονται, ώσπου, από τις αρχές τού 1900, κι’ έπειτα, ο πληθυσμός τους συνεχώς αυξάνεται, αγγίζοντας, ακόμη, καί τις 80.000!

Βασική προϋπόθεση γιά να γίνει, μία κοπέλλα, «γκέϊσσα», ήταν η απομάκρυνση από την οικογένεια! Ως «γκέϊσσα», όφειλες να «κόψεις», κάθε δεσμό, με την οικογένειά σου, καί να θεωρείς, στο εξής, «οικογένεια», τα μέλη τής «οκιγιά», τού σπιτιού, δηλαδή, που διέμενες! Μάλιστα, πολλές οικογένειες, πωλούσαν τα μικρά κορίτσια σε οίκους «γκέϊσσα»!

geisha-make-up

Η εκπαίδευση χωριζόταν σε τρία, βασικά, στάδια:

Το πρώτο στάδιο, ονομάζεται: «σικόμι». Σ’ αυτό, οι υποψήφιες «γκέϊσσα» εκτελούσαν καί χρέη υπηρετριών, ενώ, παράλληλα, πήγαιναν σε σχολείο γιά «γκέϊσσα».

Στο επόμενο στάδιο, που ονομαζόταν: «μιναράϊ», απαλλάσσονταν από τις δουλειές τού σπιτιού, καί διοχέτευαν, όλη την προσοχή τους, στην εκπαίδευσή τους.

Το τρίτο στάδιο, λεγόταν: «μάϊκο», καί μπορούσε να διαρκέσει έως καί πέντε χρόνια! Σ’ αυτό, η μαθητευoμένη, ακολουθούσε μία, «πραγματική», «γκέϊσσα», στις εξόδους της. Την αποκαλούσε: «μεγάλη αδελφή» («ονέσαν»), καί, εκείνη, τής μάθαινε να σερβίρει τσάϊ, να συμμετέχει σε συζητήσεις, καί την βοηθούσε να επιλέξει το καλλιτεχνικό της όνομα. Εν τέλει, η «μάϊκο», προάγεται σε «γκέϊσσα», καί αρχίζει να χρεώνει τις υπηρεσίες της.

Τόσο στον Δυτικό Κόσμο, όσο καί στην Ιαπωνία, υπάρχει μία «σύγχυση» τής «γκέϊσσα», με τις ιερόδουλες. Η σύγχυση, αυτή, πιθανόν προκλήθηκε το 1945, μετά την παράδοση τής Ιαπωνίας στις ΗΠΑ. Τότε, ορισμένες ιερόδουλες, ντυμένες «γκέϊσσα», εκδίδονταν σε αμερικανούς στρατιώτες. Έτσι, μεταφέρθηκε αυτή, η εσφαλμένη, εικόνα. Βασική διαφορά, μιάς πραγματικής «γκέϊσσα», από τις ιερόδουλες, είναι η «ζώνη» («όμπι»). Οι «γκέϊσσα» την φορούν, σφιχτά δεμένη, πίσω, ενώ, οι πόρνες, έχουν την «όμπι» μπροστά, γιά «ευελιξία κινήσεων». Ωστόσο, οι «γκέϊσσα», ΔΕΝ είναι ιερόδουλες, απαγορεύεται, σ’ αυτές, να εκδίδονται, καί, μάλιστα, πρέπει να τηρούν «αγαμία», καί να μην ερωτεύονται! Αν, κάποια εξ’ αυτών, θελήσει να κάνει οικογένεια, καί να παντρευτεί, είναι υποχρεωμένη να εγκαταλείψει το επάγγελμα. Φυσικά, μπορεί, εάν το θέλει, να αποκτήσει «ντάνα», δηλαδή, έναν «πατρώνο», ο οποίος θα πληρώσει γιά τα έξοδά της, καί ενδέχεται να γίνει εραστής της. Πολλές φορές, συνέβαινε, οι «γκέϊσσα», να πλειοδοτούν την «μιζουάγκε» τους, την «παρθενία» τους, δηλαδή, καί, τελικά, την αποκτούσε εκείνος που θα πλήρωνε το μεγαλύτερο ποσό.

Από τα μέσα τού 1900, κι’ έπειτα, οι «γκέϊσσα» άρχισαν να εξαφανίζονται, τόσο γιατί, η «δυτική κουλτούρα», αλλοίωσε την παράδοση τής Ιαπωνίας, όσο καί διότι, το κόστος, γιά να απολαύσεις την συντροφιά μιάς «γκέϊσσα», είναι τεράστιο. Ωστόσο, αν ταξιδέψεις, κάποτε, σ’ αυτή την χώρα, θα συναντήσεις κοπέλλες που κρατούν, ακόμη, «ζωντανή» την παράδοσή τους. Αν περπατήσεις στις συνοικίες τού Κιότο, θα τις δεις να κάνουν μικρά βήματα προς τα σπίτια τους, μεγάλα βήματα προς την συνέχιση τού πολιτισμού τους.

Για τον ΕΟΕ

Κατερίνα Τόλια, δημοσιογράφος

Leave a Reply