WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΜΠΛΟΚΟ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ

Share Button

Κοκκινιά. Πέμπτη, 17 Αυγούστου 1944.

Κοντά στις 2:30’, το πρωί, ξεκινά το δράμα τής ομαδικής σφαγής, που θα ακολουθήσει όταν ανέβει ο ήλιος ψηλά.

Δεκάδες γερμανικά καμιόνια, περικυκλώνουν τις γύρω περιοχές, που περικλείουν την Κοκκινιά: από: Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί, και: Ρέντη μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και: Πειραιά, «ο κλοιός σφίγγει»!

Μαζί με τούς Ναζί κατακτητές, καταφθάνει στην προσφυγούπολη τού Πειραιά, την «Μικρή Μόσχα», όπως είχαν «βαπτίσει» την Κοκκινιά, και το μηχανοκίνητο τμήμα τού δοσιλόγου Ν. Μπουραντά. Περί τούς 3.000 βαριά οπλισμένους, με: πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα, Γερμανούς και Έλληνες ταγματασφαλίτες, «κυκλώνουν» την πόλη που, εκείνη την ώρα, κοιμάται.

Επικεφαλής τής κτηνωδίας που θα εξελιχθεί, σε λίγες ώρες: ο συνταγματάρχης Ιωάννης Πλυντζανόπουλος, ο ταγματάρχης Γιώργος Σγουρός, και: ο διοικητής τού μηχανοκίνητου τμήματος τής Αστυνομίας: Νίκος Μπουραντάς.

Μετά τις 6:00’ π.μ., ακούγονται τα χωνιά, στους δρόμους τής Κοκκινιάς.

Όχι τα χωνιά τής «ΕΠΟΝ», και τού «ΕΛΑΣ», που καλούσαν, κάθε τόσο, τον Κοκκινιώτικο λαό σε αντίσταση, και τού έδιναν κουράγιο, μα τα χωνιά τών ταγματασφαλιτών:

«- Προσοχή! Προσοχή! Σάς μιλάνε τα Τάγματα Ασφαλείας! Όλοι οι άνδρες, από: 14 έως 60 ετών, να πάνε στην πλατεία τής «Οσίας Ξένης», γιά έλεγχο ταυτοτήτων! Όσοι πιαστούν, στα σπίτια τους, θα τουφεκίζονται επί τόπου!».

Πανικός σε κάθε σπίτι, και σε κάθε δρόμο τής πόλης! Μερικοί κρύβονται, όπως-όπως, σε: στέγες, καταπακτές, πηγάδια… Όπου βρουν! Με υποκοπάνους, γκρεμίζονται οι πόρτες τών φτωχών παραγκόσπιτων, και, με βρισιές και κλωτσιές, σέρνονται, κυριολεκτικά, προς τον «τόπο τού μαρτυρίου», εκατοντάδες συμπολίτες μας, αγωνιστές!

Αρκετοί, ήσαν εκείνοι που δεν υπάκουσαν στην εντολή, και εκτελέστηκαν, επί τόπου, στα σπίτια τους!

Οι γυναίκες, με τα παιδιά, κλαίνε, και οδύρονται, ακολουθώντας, με αγωνία, τούς δικούς τους ανθρώπους! Οι Γερμανοί αρχίζουν να καίνε τα σπίτια! Οι ταγματασφαλίτες μπαίνουν στα σπίτια, και αρπάζουν ό,τι βρουν, καταστρέφουν, καίνε, βρίζουν, και χτυπούν τα γυναικόπαιδα! Η μικρή αντίσταση, που πρόλαβαν να δεχτούν, από ομάδες ΕΛΑΣιτών, «πνίγεται στο αίμα»! Οι πρώτοι νεκροί, πέφτουν σε διαφόρους δρόμους!

Γύρω στις 8.00’ π.μ., η πλατεία τής «Οσίας Ξένης», αλλά, και οι γύρω δρόμοι, έχουν γεμίσει από κόσμο. Περίπου 25.000 άτομα! Χωρίζονται κατά ομάδες, σε πεντάδες, με κενά μεταξύ τους, γιά να μπορούν, οι «δήμιοι», να υποδεικνύουν όποιον θέλουν. Η εντολή είναι: να κάθονται γονατιστοί, με ψηλά το κεφάλι. Η ζέστη, αφόρητη, και αρκετοί, είναι αυτοί που λιποθυμούν, και ζητούν, εναγωνίως, λίγες σταγόνες νερό! Όσες γυναίκες προσπαθούν να πλησιάσουν τούς κρατουμένους, προσφέροντάς τους, από τις πήλινες στάμνες τους, λίγο νερό, κακοποιούνται μπροστά σε όλους!

Ο ήλιος «ανεβαίνει» ψηλά, τα παλλικάρια γονατισμένα, και με τα πρόσωπά τους γυρισμένα προς την Μάντρα, περιμένουν με αγωνία! Οι γερμανοτσολιάδες «πιάνουν δουλειά». Ο συνταγματάρχης τών ταγματασφαλιτών: Ι. Πλυτζανόπουλος, που φοράει κάσκα, και κρατά μαστίγιο, δίνει το γενικό πρόσταγμα. Ο ταγματάρχης Γ. Σγούρος, με τον γιό του «μπέμπη» (Θεόδωρο Σγούρο), που είναι ντυμένος «τσολιάς», και οπλισμένος με αραβίδα, παίρνουν θέσεις.

Στην πλατεία, εμφανίζονται ελάχιστοι Κοκκινιώτες, που φορούν μαύρες κουκούλες, και έχουν καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Ο ρόλος τους είναι συγκεκριμένος: ως γνήσιοι προδότες, υποδεικνύουν ποιούς να εκτελέσουν!(…) Ο γνωστός χαφιές τής Κοκκινιάς: Μπατράνης, διακρίνει, μέσα στο πλήθος, τον λοχαγό τού ΕΛΑΣ: Αποστόλη Χατζηβασιλείου, και, με ειρωνεία, τον χαιρετά: «- Τα σέβη μου, λοχαγέ…!», και δίνει το σύνθημα. Αφού, με την ξιφολόγχη, τού βγάζουν το μάτι, και τού σχίζουν τα μάγουλα, τον περιφέρουν ανάμεσα στο πλήθος, ζητώντας του να προδώσει. Η απάντηση τού ΕΛΑΣίτη λοχαγού ήταν: «- Πατριώτες, σηκώστε το κεφάλι! Μη φοβάστε! Δεν πρόκειται να προδώσω κανέναν…!». Σέρνεται, γιά να κρεμαστεί αναίσθητος. Λίγο πριν το τέλος του, ψέλλισε: «- ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ, ΕΚΔΙΚΗΣΗ…!!!».

Ακολουθεί ο γραμματέας τής «ΚΟΒ Κιλικιανών», τού ΚΚΕ: Παναγιώτης Ασμάνης, που τον κομματιάζουν, στην κυριολεξία, καθώς τον σέρνουν γιά εκτέλεση! Τον σκότωσε ο ίδιος ο Πλυντζανόπουλος! Οι δοσίλογοι: Βακαλόπουλος, Παρθενίου, Τσιμπιδάρος, Τσανακαλιώτης, Τηλέμαχος, Μόρφης (τής «Ειδικής Ασφαλείας»), Μητρόπουλος, Γκίνος, μαζί με: τον λοχαγό Παπαγεωργίου, και: τον διερμηνέα Ανθόπουλο, συνεχίζουν, με το δάχτυλο τεντωμένο: «- Εσύ, εκεί…! Και, εσύ…!, Εμπρός! Σήκω! Εσύ…, ο κομμουνιστής!».

Οι κουκουλοφόροι, σαν τα φίδια, «σέρνονται» μέσα στο πλήθος, και διαλέγουν… Και, ο «δήμιος», εκτελεί! Μέχρι να τούς πάνε στον τόπο τής εκτέλεσης, τούς βασανίζουν, απάνθρωπα, γιά να προδώσουν! Χαρακτηριστικό τής ανδρείας, και τού υψηλού φρονήματος τών εκτελεσθέντων, είναι ότι, λίγο πριν τον θάνατο, και με αντάλλαγμα την ίδια τους την ζωή, κανείς δεν πρόδωσε άλλον συναγωνιστή του! Ενώ, πολλοί ήσαν αυτοί που, πριν πέσουν νεκροί, έδιναν θάρρος στούς υπολοίπους, προτρέποντάς τους να αγωνιστούν ενάντια στον Φασισμό!

Ο «τόπος εκτέλεσης» είναι κοντά στην πλατεία τής «Οσίας Ξένης», στη μάντρα ενός ταπητουργείου, στην συμβολή τών οδών: «Κιλικίας» και: «Θειρών». Η μάντρα τού υφαντουργείου «Παγιασλή» γεμίζει με παλλικάρια. Ο γερμανός «δήμιος», που βρίσκεται στο πόστο του, μέσα στην μάντρα, πίνει, συνέχεια, ούζο, και, με το όπλο του, συνεχώς εκτελεί! Πίνει, βρίζει, εκτελεί, και, συνεχώς, αναφωνεί: «- Άλες κόμουνιστ καπούτ…!» («- Όλοι οι κομμουνιστές θα πεθάνουν…!»).

Την ώρα τών ομαδικών εκτελέσεων, μία ομάδα ανταρτών, με επικεφαλής την ξακουστή αντάρτισσα: Διαμάντω Κουμπάκη, κρύβονται στο βόρειο τμήμα τής πόλης, σε σπίτια συναγωνιστών τους.

Ξαφνικά, γερμανικά καμιόνια «ζώνουν» την περιοχή, και αρχίζουν να καίνε τα σπίτια! Από τα 90 σπίτια τής περιοχής, καίγονται τα 80! Γιά τον λόγο αυτό, η συνοικία τού «4ου Καραβά» ονομάστηκε: «Καμμένα»!

Γύρω στις 11:00’ π.μ., οι Γερμανοί πληροφορούνται ότι, στη Νεάπολη, προδόθηκε το κρησφύγετο μιάς ομάδας τού εφεδρικού «ΕΛΑΣ», στην οποία συμμετείχε η Διαμάντω Κουμπάκη. Η χαρά τών Γερμανών ήταν μεγάλη, διότι κατάφεραν να την συλλάβουν! Καθώς την χτυπούσαν, κατευθυνόμενοι προς την Μάντρα, η Διαμάντω τούς έβριζε, και τούς απαντούσε: «- Σαν κι’ εσάς, προδότες, εγώ, έφαγα 65!».

Παρά τον άγριο ξυλοδαρμό της, με τούς υποκοπάνους τών όπλων, φθάνοντας στην «Μάντρα τού μαρτυρίου», και λίγο πριν την εκτελέσουν, βρήκε το κουράγιο να φωνάξει: «- Μιά ζωή, την χρωστάμε…! Ας μην την πάρουν, οι προδότες! Υπάρχουν χιλιάδες λεβέντες! Θα τούς εκδικηθούν…!».

Παρόμοια κατάληξη, θα έχει και μία άλλη αντάρτισσα: η Αθηνά Μαύρου. Καθώς την έσερναν, βίαια, στην «Οσία Ξένη», γιά να μαρτυρήσει όσους γνώριζε, φώναξε: «- Αδέλφια, το κεφάλι ψηλά! Δεν γνωρίζω κανέναν, και ας με «φάει» το βόλι τού Γερμανού!».

Την ώρα που η Κουμπάκη, και η Μαύρου, έπεφταν στα χέρια τών Γερμανών, γιά να βρούν τραγικόν θάνατο, στην ίδια περιοχή, μιά ομάδα ΕΛΑΣιτών, με επικεφαλής: τον Θεόδωρο Μακρή, συνεχίζει να δίνει γενναία μάχη! Κάποιοι, από αυτούς, κατάφεραν να διαφύγουν από τον γερμανικό «κλοιό». Νεκροί, πέφτουν: ο Θεόδωρος Μακρής, και: ο ιταλός αντιφασίστας, που είχε προσχωρήσει στον «ΕΛΑΣ»: Νίνο, ή, Πέτρος.

Στην πλατεία τής «Οσίας Ξένης», συνεχίζεται η τραγωδία…

Εκατοντάδες γυναίκες προσπαθούν να ανακουφίσουν τον πόνο τών αγωνιστών, και, με στάμνες, κουβαλούν λίγο νερό, και λίγο ψωμί. Οι «δήμιοι» σπάνε τις στάμνες, κλωτσάνε τις γυναίκες, και βρίζουν…! Τα παιδιά κλαίνε, και σπαράζουν! Η ζέστη, η δίψα, ο φόβος, έχει «σκεπάσει» τα πρόσωπα, και τις ψυχές, όλων! Οι Γερμανοί, και οι «Έλληνες» συνεργάτες τους, χαμογελούν σαρκαστικά. Η αγωνία τής «διαλογής» συνεχίζεται… Οι ριπές, στην Μάντρα, συνεχίζονται… Το μαρτύριο, τελειωμό δεν έχει!

Την στιγμή αυτή, ξεχωρίζει ο ηρωϊσμός τού αγωνιστή: Κώστα Περιβόλα, ο οποίος, την ώρα που τον «διαλέγουν» γιά εκτέλεση, ορμά ‘πάνω στον χαφιέ: Ι. Πλυντζανόπουλο, τον πιάνει απ’ τον λαιμό, και τού βγάζει την κουκούλα! Ο «δήμιος» προλαβαίνει, και τον εκτελεί «επί τόπου»!

135970-kokkinias

Λίγο μετά το μεσημέρι, σταματούν οι εκτελέσεις.

Έχουν προηγηθεί και άλλες ομαδικές εκτελέσεις, στα «Καμμένα», στην συμβολή τών οδών: «Ακροπόλεως», και: «Αρτέμιδος». Εκεί, εκτελούνται 46, οι οποίοι μεταφέρθηκαν, στην περιοχή, με καμιόνια, από την «Οσία Ξένη».

Στον χώρο τής Μάντρας, η εικόνα είναι αποτρόπαια! «Σωρός» τα πτώματα, τσουβαλιασμένα, το ένα ‘πάνω στο άλλο! Το αίμα, δύο πήχες, «έγλυφε» το πάτωμα! Οι Γερμανοί δίνουν διαταγή, στούς κουκουλοφόρους, να «σκυλέψουν» τούς νεκρούς! Τα «κτήνη», ορμούν ‘πάνω στα κουφάρια τών ηρώων, και αρχίζουν να τούς παίρνουν ό,τι αντικείμενα αξίας είχαν ‘πάνω τους: ρολόγια, δαχτυλίδια, βέρες, κ.ά.! Δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν το, αποτρόπαιο, ανοσιούργημά τους, και, οι ίδιοι οι Γερμανοί, εκτέλεσαν κάποιους απ’ αυτούς, «επί τόπου»! Ανάμεσά τους, και οι προδότες: Μπατράνης, και: Μπεμπέκογλου.

Ο υπαστυνόμος Λευτέρης Παπανάγνου (σ.σ.: σύμφωνα με την σημείωση τού συγγραφέα, ο υπαστυνόμος Λευτέρης Παπανάγνου, ήταν μέλος τού «ΕΑΜ») λαμβάνει εντολή, από τον διοικητή τού «5ου Αστυνομικού Τμήματος», να επιβλέψει την μεταφορά τών εκτελεσμένων, από τον χώρο τής Μάντρας, στο «Γ’ Νεκροταφείο». Ο ίδιος, χαρακτηριστικά, αναφέρει:

«- Πήρα ανάλογη «δύναμη», και πήγα στην Μάντρα. Όλοι, οι γύρω χώροι, ήσαν γιομάτοι από γυναίκες. Τις απομάκρυνα λίγα μέτρα. Έβαλα σκοπούς, στις δύο γωνίες, και στις δύο εισόδους, και πήδησα τον μαντρότοιχο. Προχώρησα προς το κύριο οικοδόμημα. Την αίθουσα που στεγάζονταν οι αργαλειοί, όταν λειτουργούσε το υφαντουργείο. Το θέαμα, με συγκλόνισε! Ρίγος ένιωσα σε όλο μου το σώμα! Δεν περίμενα να βρω τόσα θύματα! Πραγματικό σφαγείο! Όλο το δάπεδο τού υφαντουργείου ήταν «σκεπασμένο» από τα κορμιά τών εκτελεσμένων! Μόνον έναν διάδρομο είχαν αφήσει, στην μέση, σ’ όλο το μήκος τής αίθουσας. Τα κορμιά τών εκτελεσμένων ήσαν πεσμένα, μπρούμυτα, το ένα δίπλα στο άλλο, σε δύο σειρές, και με το κεφάλι προς την ανατολική, και δυτική, πλευρά τής αίθουσας. Στην νοτιοανατολική γωνιά τής αίθουσας, και ‘πάνω στα κορμιά τών ανδρών, βρισκόταν, μπρούμυτα, το σώμα τής Διαμάντως. Στην νοτιοδυτική γωνιά τής αίθουσας, και ‘πάνω απ’ τα σώματα τών ανδρών, βρισκόταν, μπρούμυτα, επίσης, το σώμα τής Αθηνάς Μαύρου. Συνήλθα γρήγορα. Σκέφτηκα λίγο: τούς δράστες, τούς ξέρουμε… Τις αιτίες, επίσης… Εκείνο που δεν ξέρουμε, είναι η ταυτότητα τών θυμάτων. Προέχει η διάσωση τών στοιχείων τής ταυτότητάς τους, και η μεταφορά τους στο Νεκροταφείο. Άρχισα, αμέσως, την έρευνα τών εκτελεσθέντων. Ό,τι έβρισκα: ταυτότητα, αλυσίδα, κέρματα, φυλαχτά, κ.λπ., τα τύλιγα σ’ ένα μαντήλι, και με ένα κομμάτι από φανέλλα, και πουκάμισο τού θύματος. Ωρολόγια, χρυσά δαχτυλίδια, και άλλα αντικείμενα αξίας, δεν βρέθηκαν. Προφανώς, οι νεκροί είχαν «σκυλευθεί» από τούς Γερμανούς, και τούς «τσολιάδες». Το συνήθιζαν, άλλωστε. Ερεύνησα όλα τα θύματα, και συγκέντρωσα τα δεματάκια, και τα τύλιξα σ’ ένα σακκάκι ενός θύματος. «Αγκάλιασα», γιά μιά, ακόμη, και τελευταία, φορά, με το βλέμμα μου, τα θύματα, και, με βουρκωμένα μάτια, άνοιξα την σιδερένια πόρτα τού υφαντουργείου. Έδωσα εντολή στούς εργάτες τού Δήμου, που είχαν έλθει, στο μεταξύ, να αρχίσουν την φόρτωση, και, στούς αστυφύλακες, να κρατήσουν, μακριά, τίς γυναίκες. Όταν η φόρτωση τελείωσε, και τα κάρρα, με συνοδεία αστυνομικών, έφυγαν γιά το «Γ’ Νεκροταφείο», εγώ, με το σακκάκι, το γιομάτο μικρά δεματάκια, στην αγκαλιά μου, πήρα τον δρόμο γιά το «Ε’ Αστυνομικό Τμήμα», όπου και παρέδωσα το πολύτιμο, γιά εμένα, φορτίο, στον υπάλληλο τού γραφείου τού «Ε.Ε.Σ.», που στεγαζόταν σε γραφείο τού οικήματος τού «Ε΄ Αστυνομικού Τμήματος». Απολογισμός: Εκτελεσμένοι στην Μάντρα τής «Οσίας Ξένης»: 72 άντρες, νέοι, στην απόλυτη πλειοψηφία τους, και 2 νέες γυναίκες: η Διαμάντω, και: η Αθηνά. Χώρια τα θύματα, στα «Αρμένικα»».

Κατόπιν διαταγής, οι εργάτες τού Δήμου θάβουν τούς εκτελεσμένους τής Μάντρας στο «Γ’ Νεκροταφείο», και τούς εκτελεσμένους τών «Καμμένων» στο «Νεκροταφείο τής Ανάληψης».

Η «αυλαία», αυτής τής τραγωδίας, «έκλεισε» γύρω στις 6:00’ μ.μ., με ένα «ξεδιάλεγμα», περίπου 8.000 Κοκκινιωτών ομήρων! Ένα, τεράστιο, ανθρώπινο «ποτάμι», ξεκίνησε, από την Κοκκινιά, γιά το στρατόπεδο τού Χαϊδαρίου. Οι όμηροι οδηγούνται, σε φάλαγγα ανά τέσσερις, και, σ΄ αυτή την απόσταση, περίπου 7 χιλιομέτρων, όσοι πέφτουν κάτω, απ’ την εξάντληση, την δίψα, ή, την ζέστη, βασανίζονται αμέσως! Σε όλους τούς δρόμους τής Κοκκινιάς, ακούς μόνον κλάμματα μανάδων, συζύγων, και παιδιών, ενώ, από παντού, ρέει αίμα, και η πόλη «μυρίζει θάνατο»!

Όπως αναφέρει ο μαχητής τού «ΕΛΑΣ» Αγ. Σοφίας Πειραιά: Μιχάλης Γρηγοράκης, ο οποίος συμμετείχε σ΄ αυτήν την πορεία, ένας από τούς ταγματασφαλίτες, που τούς συνόδευαν, καθ΄ όλη την διαδρομή, φώναζε: «- Η Κοκκινιά, δεν είναι εδώ! Η Γερμανία, είναι εδώ! Πάρτε το χαμπάρι, και θα πεθάνετε όλοι σας!».

Από το Χαϊδάρι, γύρω στα 1.800 άτομα, «σέρνονται» στα «κολαστήρια» τής Γερμανίας! Κοκκινιώτες κλείστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης: στο Μανχάϊμ, Νταχάου, Μπούνχεβαλντ, Μπίπλις, Άουσβιτς, και αλλού. (…)

Για τον ΕΟΕ

Leave a Reply