WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΡΟΖΑ ΠΑΡΚΣ: ΤΟ «ΑΙΩΝΙΟ ΣΥΜΒΟΛΟ» ΤΩΝ ΦΥΛΕΤΙΚΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

Share Button

Αν, σήμερα, ο Μπαράκ Ομπάμα είναι στην προεδρία τών Η.Π.Α., και μπορεί να χαρακτηρίζεται ως: «ο ισχυρότερος άνδρας τού πλανήτη», το οφείλει στη Ρόζα Παρκς.

Ίσως αρκετά υπερβολική άποψη, όμως, αν, εκείνη, δεν είχε αντισταθεί στις φυλετικές διακρίσεις, και στην καταπάτηση τών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκείνο το βράδυ τής 1ης Δεκεμβρίου τού 1955, ίσως η αντιμετώπιση τών μαύρων, ως ανθρώπων, να ήταν, ακόμη, ένα όνειρο τού Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ.

Δεν ήταν πλούσια. Δεν ήταν πολιτικός. Ούτε, καν, ηγέτης κάποιας οργάνωσης. Ήταν, απλώς, μιά μοδίστρα! Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1913. Μεγάλωσε φτωχικά, κι’ έζησε απαξιωμένα, όπως, άλλωστε, και κάθε μαύρος, εκείνη την εποχή. «Κάτι», όμως, δεν τής επέτρεπε να συμβιβαστεί με όσα, οι «νόμοι Τζιμ Κρόου», επέβαλαν, γιά την συμπεριφορά τών μαύρων.

Έγινε μέλος τού «Εθνικού Συνδέσμου γιά την Πρόοδο τών Εγχρώμων Ανθρώπων» (NAACP), και δραστηριοποιήθηκε στούς αγώνες κατά τών διακρίσεων, που υφίσταντο. Τίποτα, όμως, δεν άλλαζε!

Rosa Parks: an introvert who changed the world.

Οι «δημοκρατικότατοι» «νόμοι Τζιμ Κρόου» υπεδείκνυαν, στούς μαύρους, «τρόπους καλής συμπεριφοράς» απέναντι στούς λευκούς, που ήσαν, φυσικά, ανώτεροι. Διαχώριζαν λευκούς και μαύρους, τόσον όσον αφορά κατοικίες και σχολεία, αλλά και δημόσιους χώρους, γενικότερα. Ανάμεσα στούς πολλούς, ήταν κι’ ένας νόμος, ο οποίος προέβλεπε ότι, στα λεωφορεία αστικών συγκοινωνιών, οι λευκοί κάθονται στις μπροστινές θέσεις, οι μαύροι στις τελευταίες και, οι θέσεις τους, θα διαχωρίζονται από μία σειρά θέσεων, η οποία θα μένει κενή!

Τήν 1η Δεκεμβρίου 1955, η Ρόζα Πάρκς, μετά το πέρας τής εργασίας της, στο Μοντγκόμερυ τής Αλαμπάμα, επιβιβάζεται σ’ ένα λεωφορείο, και κάθεται στην πρώτη σειρά τών θέσεων, γιά τούς μαύρους. Στη συνέχεια, στο λεωφορείο επιβιβάζονται τέσσερεις λευκοί, οι οποίοι μένουν όρθιοι, καθ’ ότι ήταν γεμάτο. Ο οδηγός του: Τζέϊμς Μπλέϊκ, απαιτεί να αδειάσει η πρώτη σειρά τών θέσεων τών μαύρων! Συμμορφώνονται όλοι, όσοι κάθονταν στις θέσεις αυτές, εκτός από τη Ρόζα Πάρκς! Ο οδηγός την απειλεί ότι θα καλέσει την αστυνομία, αλλά, εκείνη, επιμένει να μην παραχωρεί την θέση της! Ο Τζέϊμς Μπλέϊκ πραγματοποιεί την απειλή του, και η Πάρκς συλλαμβάνεται!

Η αφροαμερικανίδα Ρόζα Παρκς δεν ήταν η μόνη που είχε αντιδράσει, σε τέτοιες πρακτικές, ωστόσο, τα γεγονότα που ακολούθησαν τής αποφυλακίσεώς της, «άνοιξαν τον δρόμο» γιά τις νίκες τών «κινημάτων κατά τού ρατσισμού».

gty_rosa_parks_mug_kb_ss_130203_ssh

Μετά την αποφυλάκισή της, στις 5 Δεκεμβρίου, σύσσωμη, η μαύρη κοινότητα, απεφάσισε να εφαρμόσει «μποϊκοτάζ», σε όλα τα λεωφορεία τού Μοντγκόμερυ. Με την βοήθεια τού Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, μιάς από τις, σημαντικότερες, πολιτικές φυσιογνωμίες τών Η.Π.Α., που, τότε, ήταν, ακόμη, πάστορας, οργανώθηκε η «εκστρατεία-μποϊκοτάζ». Επί 381 συνεχόμενες ημέρες, κανείς μαύρος δεν επιβιβάστηκε σε λεωφορείο! Χρειάστηκε να περπατούν πολλά χιλιόμετρα, κάθε μέρα, ή, να χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητά τους, όλοι μαζί, αλλά, κανείς, δεν «υπέκυψε»! Το γεγονός, αυτό, κόστισε πάρα πολύ, στην «επιχείρηση αστικών συγκοινωνιών», τής οποίας τα κέρδη μειώθηκαν πρωτοφανώς!

Η στάση, αυτή, τών μαύρων, απέδειξε, περίτρανα, ότι η φράση: «η ισχύς εν τη ενώσει», αληθεύει, κι’ έτσι, το 1956, το Ανώτατο Δικαστήριο χαρακτήρισε τούς «νόμους Τζιμ Κρόου» αντισυνταγματικούς και, το 1965, καταργήθηκαν. Φυσικά, δεν σταμάτησαν οι ρατσιστικές εκδηλώσεις (και ούτε, πιστεύω, θα σταματήσουν ποτέ, γιατί, ποτέ, κανείς άνθρωπος δεν θα δεχτεί, τόσο εύκολα, ότι δεν είναι, σε τίποτα, καλύτερος, ή, ανώτερος, τού διπλανού του), εν τούτοις, η Ρόζα Πάρκς, χωρίς, ενδεχομένως, να το ξέρει, είχε κάνει κάτι πολύ μεγάλο!

Ή, μήπως το ήξερε;

Αργότερα, έγραψε στην αυτοβιογραφία της: «Ο κόσμος, λέει ότι δεν παραχώρησα την θέση μου, γιατί ήμουν κουρασμένη, αλλά, αυτό, δεν είναι αλήθεια! Δεν ήμουν σωματικά κουρασμένη, ούτε περισσότερο κουρασμένη, απ’ όσο ήμουν, συνήθως, στο τέλος μιάς ημέρας, στη δουλειά. Όχι! Η μόνη κούραση που είχα, ήταν αυτή «τού να υποχωρώ»».

rosa-parks1

Γιά την «κίνησή» της, αυτή, και τα «επακόλουθά» της, κέρδισε το «μετάλλιο ελευθερίας», το 1966, και το «χρυσό μετάλλιο», από το Κογκρέσσο, το 1999. Πέθανε το 2005, και η σορός της τέθηκε σε «λαϊκό προσκύνημα», κάνοντάς την τήν πρώτη γυναίκα τής οποίας, η σορός, τέθηκε σε προσκύνημα!

Δεν είναι, όμως, αυτό, που χαρακτηρίζει την Ρόζα Πάρκς. Αυτό που την χαρακτηρίζει, είναι ο αγώνας της γιά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μία γυναίκα, χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, στάθηκε αφορμή γιά να ξεκινήσει μία ολόκληρη εκστρατεία γιά «ίσα δικαιώματα»!

Γιατί, τελικά, δεν έχει καμμία σημασία: η μόρφωση, η οικονομική κατάσταση, ή: το κοινωνικό περιβάλλον, αν, τον ρατσισμό, δεν τον «μεγαλώνεις», ο ίδιος, μέσα σου!

Για τον Τομέα Βιογραφιών & Κουλτούρας Πολιτισμών

Κατερίνα Τόλια, δημοσιογράφος

Leave a Reply