WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΟΤΑΝ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ “ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙ” ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Share Button

«Όταν η ζωή εφορμά, η λογοτεχνία σωπαίνει. Ας κλείσει επιτέλους το στόμα της, να δούμε τι έχουν να πουν οι λέξεις, όταν μένουν μόνες τους. Τι έχουν να πουν, όταν έχουν απέναντί τους έναν άνθρωπο που νοσεί και πάσχει. Αν έχουν τα κότσια να παρηγορήσουν. Κι αν έχουν τη δύναμη να πουν τα πράγματα με το όνομά τους… Καρκίνος, πες το, και μετά θα δούμε τι θα κάνουμε», τα λόγια της Σοφίας Νικολαίδου, συγγραφέας του βιβλίου ” Καλά και σήμερα”, στο οποίο απεικονίζει τα βιώματα της, από την μαστεκτομή μέχρι την χημειοθεραπεία, όσα κέρδιζε και όσα έχανε μέσα σ’αυτό το διάστημα, ανθρώπους, στιγμές.

 

Απο την αρχή θέλησε να μοιραστεί το κακό νέο, δεν την ήθελε τη σιωπή και τη μιζέρια.Δεν παραιτήθηκε, αποδέχτηκε τη κατάσταση της και χρησιμοποίησε αυτό που ήξερε να κάνει καλύτερα ως είδος ψυχοθεραπείας.

«Δευτέρα 13 Οκτωβρίου 2014. Δεν μπορώ να καθίσω στο σπίτι. Βγαίνω έξω στη θάλασσα. Κρατάω σημειώσεις για την αρρώστια πάνω στο σώμα μου. Δε μου αρκεί. Αρχίζω πια να γράφω κανονικά. Επιτέλους. Το γράψιμο είναι  ο τρόπος μου να ζω τη ζωή μου. Μια φράση που ανέκαθεν πίστευα, όμως δεν την έχω νιώσει ποτέ τόσο βαθιά, σχεδόν στον πυρήνα της ύπαρξης, όσο τώρα. Η συγγραφή έκανε την αρρώστια λιγότερο φοβερή –τολμώ να πω πιό ανάλαφρη. Μου έδωσε τον τρόπο να κρατήσω το μυαλό μου και να οργανώσω τη μέρα μου. Είναι φάρμακο και παρηγοριά. Δύναμη. Δεν ξέρω τι έχουν οι άλλοι να κρατηθούν. Εγώ έχω τους ανθρώπους και τις λέξεις».

Μπορείς να νιώσεις τον πραγματικό πόνο του άλλου αν δεν βρεθείς εσύ ή κάποιος δικός σου άνθρωπος σε ανάλογη θέση;

Αν σταθούμε στις αντιδράσεις που αντιμετώπισε η συγγραφέας, κάποιοι συμπάσχουν, άλλοι στέλνουν ένα απλό κρύο μήνυμα προσπαθώντας να δείξουν πως νοιάζονται πραγματικά, όπως λέει η ίδια : «στέλνουν κρύα διεκπεραιωτικά μηνύματα σαν να στέλνουν γλαδιόλες. Λένε μισή φράση και βγαίνουν από την υποχρέωση». Πέρα από τους αδιάφορους αλλά και τους κακούς –γιατί υπάρχουν κι αυτοί –  η ίδια αναφέρεται και σε μια κατηγορία ακόμα, τους ήδη καρκινοπαθείς που, καλοπροαίρετα και με αυτοπεποίθηση, δασκαλεύουν τους καινούριους. Ωστόσο, «η ζωή διδάσκει ότι οι συμβουλές δεν πιάνουν τόπο και η ανθρώπινη εμπειρία δεν μεταδίδεται. Την ακούς με συμπάθεια, παριστάνεις ότι τη συμμερίζεσαι και στο τέλος κάνεις του κεφαλιού σου. (…) Άγνοια κινδύνου. Αυτή είναι η αρρώστια που θέλω. Αρνούμαι ν’ ακούσω την προσωπική ιστορία οποιουδήποτε. Οι ιστορίες είναι καλές όταν έχουν κρυώσει. Τότε μπορούμε να μοιραζόμαστε τη φρίκη και τον πόνο «την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν», που θα έλεγε ο σοφότερος όλων, ο Αριστοτέλης. Τώρα δεν βλέπω, δεν ακούω τίποτε. Μυαλό και σώμα σε επιφυλακή, έτοιμα για μάχη».

Μέσα από το δικό της ντοκουμέντο, μια κατάθεση εν θερμώ, μας κάνει να καταλάβουμε πως μέσα από το βάσανο του άλλου, βλέπουμε και τα δικά μας ζόρια.

Στο βιβλίο της αποτυπώνετε ο δικός της τρόπος να μείνει όρθια, να αντιμετωπίσει κατάματα τους φόβους της. Ένα βιβλίο που αντικατοπτρίζει τη γενναιότητα και τη δύναμη που έχει μέσα του ο άνθρωπος.

Ναι, ο άνθρωπος αντέχει, αντέχει περισσότερο απ’ όσο μπορεί να φανταστεί. Το τι βιώνει, όμως, και το πώς επεξεργάζεται την εμπειρία του, είναι ατομική του υπόθεση, δε χωράνε συγκρίσεις.

 

 

Για τον Τομέα Βιβλιοθήκης

Εύη Λαζάρου, Δημοσιογράφος

 

 

 

 

Leave a Reply