WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΡΟΚ ΜΟΥΣΙΚΗ

Share Button

Οι ρίζες της ροκ χάνονται στις ζούγκλες του Αμαζονίου και της Αφρικής. Το 1619 οι πρώτοι σκλάβοι μεταφέρονται στην Αμερική. Φέρνουν μαζί τους τις παραδόσεις, τα έθιμα και φυσικά την μουσική τους. Κλιμακωτά με την ανάμιξη αφρικανικής και ευρωπαϊκής μουσικής δημιουργείται η μητέρα της ροκ η τζαζ. Η γέννηση του ροκ συνέβαλε επίσης, στη γέννηση του ριθμ εντ μπλουζ και των γκόσπελ που είναι αφροαμερικάνικο ιδίωμα και η κάντρι είδος φολκλορικής μουσικής που εμφανίστηκε στην Ιρλανδία. Η ροκ είναι ένα προϊόν της αμερικάνικης κουλτούρας το οποίο το οποίο αργότερα εξελήχθηκε στην Βρετανία. Πήρε διαστάσεις κοινωνικοπολιτικές και έγινε ο Δούρειος Ίππος της κοινωνικής διαμαρτυρίας των νέων της εποχής ενάντια σε κάθε λανθασμένη πολιτική του κρατικού αυταρχισμού.

Το πρώτο ροκ χιτ ήταν το Rock Around The Clock του Billy Haley και His Comets το 1954 που ήταν στο σαουντρακ της ταινίας «Η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα» μιας ταινίας θρύλου και μέσα από τις περιοδείες τους άρχισε η διάδοση του ροκ ως νέας μουσικής στην Αμερική. Σε αυτό βέβαια συνέβαλαν και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που σε συνδυασμό με την τηλεόραση μετέδιδαν συνεχώς κομμάτια ροκ.

Το ροκ ήρθε για να αντικαταστήσει μουσικά είδη όπως το μάμπο, το σουίνγκ ή το τζίτερμπανγκ. Το ροκ εν ρολ όπως ονομάζονταν αρχικά το μουσικό κίνημα, υπήρξε μία μουσική που εξέφραζε τη νέα «τρέλα» των νέων χωρίς να απευθύνεται αποκλειστικά σε αυτούς. Το 1964 είναι χρονιά ορόσημο, τότε ένα άγνωστο συγκρότημα στην Μ. Βρετανία κυκλοφορεί το πρώτο του τραγούδι το «She loves you yeah yeah” φυσικά ήταν οι Beatls. Ακολούθησαν οι Rolling Stones, Kinks, και οι Animals. Εκτός από την μουσική επανάσταση έφεραν επανάσταση και στην εμφάνιση των καθώς πρέπει νέων.

Η εμφάνιση του και η εκπληκτική επιτυχία που γνώρισε ενίσχυσαν τις φοβίες όσων ασπάζονταν απόψεις περί ανωτερότητας της λευκής φυλής καθώς η γνωριμία των λευκών νέων με τους «πρωτόγονους» ήχους των μαύρων μουσικών αποτελούσε μία διαφορετική, αλλά εξίσου σημαντική, όψη εκείνης της διαδικασίας που είναι γνωστή στην αμερικάνικη βιβλιογραφία ως «intergration» και που υπονοεί όχι απλώς την άρση των φυλετικών διακρίσεων, αλλά τη σταδιακή σύγκλιση λευκών και μαύρων σε κοινά πολιτισμικά πρότυπα και συμπεριφορές. Το ροκ εν ρολ συνδέθηκε με την σεξουαλική δραστηριότητα των νέων, αυτό που διαφοροποιούσε το μουσικό αυτό σχήμα ήταν το κοινωνικό περιεχόμενο το οποίο ήδη από τη γέννηση του εξέφραζε και το όποιο το καθιστούσε στα μάτια των οπαδών του ως ένα σχήμα σεξουαλικής έκφρασης, ενώ οι εχθροί του το αντιμετώπιζαν ως μια μουσική που καταστρέφει τα ήθη.

Οι νέοι που αγαπούσαν το ροκ αδιαφορούσαν για την επικριτική στάση των συντηρητικών είτε ανήκαν στον χώρο της Εκκλησίας είτε στην τάξη των αυστηρών καθηγητών, δικηγόρων, δικαστικών και άλλων μεγαλοαστών που ήθελαν η κοινωνία να μείνει καθαρή από τα μιάσματα. Οι παρέες των παιδιών του ροκ εν ρολ συνωστίζονταν γύρω από τα τζουκμποξ που έπαιζαν τα 45άρια με τις τελευταίες επιτυχίες, δημιουργούσαν τις ατομικές τους συλλογές δίσκων γύρω από τα μικροσκοπικά «Γκάραρντ» ή οργάνωναν χορευτικές συγκεντρώσεις. Την ίδια ακριβώς στιγμή η αντίδραση στο ροκ εν ρολ υποκινούσε «σταυροφορίες» με στόχο τον τερματισμό της «ηθικής σήψης» που χαρακτήριζε την ελληνική νεολαία. Στο πλαίσιο αυτό, η συζήτηση για την «απειλή» του ροκ εν ρολ ξέφευγε εντελώς από τον απλό χαρακτηρισμό ως μουσικής και χορευτικής μόδας, λάμβανε, ωστόσο, τις πραγματικές της διαστάσεις και εγγραφόταν σε ένα ευρύτερο κύκλο συζητήσεων που αφορούσαν τη συλλογική πορεία της ελληνικής νεολαίας, τις επιρροές της και το μέλλον της. Στην Ελλάδα τα πράγματα δεν ήταν πολύ διαφορετικά από ό,τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο. Φαίνεται πως η απέχθεια απέναντι στον δυτικό τρόπο ζωής υπήρξε άλλο ένα σημείο επαφής που στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου συσπείρωσε δυνάμεις και φωτιές με διαφορετικές αφετηρίες και διαφορετικές στοχεύσεις.

Όμως πως έφτασε να γίνει γνωστό το ροκ στην Ελλάδα; Το φθινόπωρο του 1956 με τη συναυλία της ορχήστρας του «Coral Sea» στο Ζάππειο, η ελληνική κοινωνία υποδεχόταν τη μουσική που στο εξωτερικό ήδη αποτελούσε την κύρια πηγή εξάπλωσης του «πρωτοφανούς κύματος» νεανικής βίας. Το κλίμα ήταν ιδιαίτερα πρόσφορο για την εμπέδωση μιας τέτοιας άποψης δεδομένου ότι οι φήμες ήδη έδιναν και έπαιρναν για τον τρόπο με τον οποίο κάποιος μπορούσε να φτάσει ακόμη και στο έγκλημα παρακολουθώντας τους καλλιτέχνες του ροκ εν ρολ ή έστω ακούγοντας τραγούδια στο πικάπ του σπιτιού του.

Στην Ελλάδα ο όρος «τεντιμποϊσμός» που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για να χαρακτηρίσει όσους νέους όχι απλώς υπήρξαν «περιθωριοποιημένοι και παραβάτες», αλλά επιπλέον, έτειναν να διαμορφώνουν τη συμπεριφορά τους με βάση πρότυπα τα οποία έρχονταν από το εξωτερικό. Η εκτεταμένη χρήση του όρου εμφανίζει τρία διαφορετικά είδη «τεντιμποϊσμού»: ο «πραγματικός» τεντιμποϊσμός με την έννοια ότι οι πρωταγωνιστές προσδιορίζονταν με βάση συγκεκριμένα αισθητικά και ενδυματολογικά δεδομένα, ο τεντιμποϊσμός τον οποίο συγκροτούσε ένα σύνολο παραβατικών πράξεων μικρής συνήθως σημασίας, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων υπήρξε η έλλειψη «προφανούς κινήτρου» και τέλος, ο τεντιμποϊσμός που δεν είχε καμία σχέση με παραβατικές συμπεριφορές, οι πρωταγωνιστές του, όμως, καταργώντας με τον τρόπο ζωής τους τα πρότυπα της ελληνικής κοινωνίας, κινούνταν ακριβώς σε μία γκρίζα ζώνη, ανάμεσα στο ηθικό και το ποινικά παραβατικό.

Ήδη από το καλοκαίρι του 1956 ο Τύπος στην Ελλάδα είχε καταγράψει με έκπληξη το ότι η προβολή της ταινίας Rock Around the Clock σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες είχε προκαλέσει την εμφάνιση μιας πραγματικά πρωτοφανούς συμπεριφοράς των νεαρών θεατών της, δεδομένου ότι προέβαιναν σε «αντικοινωνικές εκδηλώσεις», σηκώνονταν από τα καθίσματα τους, χόρευαν στους διαδρόμους και τραγουδούσαν, ανέβαιναν στη σκηνή του κινηματογράφου, πολλές φορές κατέστρεφαν τα καθίσματα του.

Λίγο νωρίτερα την ίδια χρονιά την άνοιξη δηλαδή του ’56 στην Ελλάδα το όνομα του Πρίσλεϋ άρχισε να γίνεται γνωστό με αφορμή την τεράστια επιτυχία που γνώρισε το τραγούδι του Heartbreak Hotel. Στο περιοδικό Ραδιοπρόγραμμα ο συντάκτης της στήλης «Ενήμερος» παρουσιάζει με έναν χαριτωμένο τρόπο στους αναγνώστες του τον Πρίσλεϋ ως έναν «επικίνδυνο νέο» 21 ετών που όταν τραγουδάει και παίζει κιθάρα «οι κοπελίτσες των 17 χρόνων λιποθυμούν καθ’ ομάδας». Η δημόσια συζήτηση με τα νέα ήθη που έφερνε ο Έλβις στην νεολαία διασταυρώθηκε με τις φοβίες και τις ανησυχίες σχετικά με την υποτιθέμενη ανεξέλεγκτη σεξουαλικότητα των νέων, την εισαγωγή του «αχαλίνωτου ερωτισμού» των νέγρων στη ζωή και την καθημερινότητα των λευκών Αμερικανών και, φυσικά, την ανάδυση του «αισχρού» ροκ εν ρολ.

Στα τέλη του 1956 πάνω στο φαινόμενο Πρίσλεϋ είχε ήδη στηθεί μια ολόκληρη επιχείρηση εμπορίας του ονόματος του, η οποία, θα απέφερε κέρδη της τάξεως των 20 εκατομμυρίων δολαρίων.

 

Φαίνεται ότι το ροκ εν ρολ υπήρξε μια αφορμή τη δεκαετία του ’50 για ψυχαγωγία σε πάρτι και εκδρομές που γνώρισε τεράστια επιτυχία. Στην Αθήνα πολλοί ήταν οι νέοι οι οποίοι γνώρισαν το ροκ εν ρολ σε πάρτι ή αίθουσες χορού αγάπησαν το είδος ως κάτι καινούργιο και μοντέρνο.

 

Ένας από τους νέους όρους που γεννήθηκε εκείνη την εποχή είναι ο όρος «γιεγιές», μια νέα γενιά παιδιών που συνειδητοποιεί τη μοναδικότητα της και στρέφεται εναντίον εκείνης της γενιάς των προγόνων τους. Τα οργισμένα νιάτα είναι εκείνο το τμήμα της ελληνικής νεολαίας από 15 μέχρι 25 χρόνων που δείχνει μια συμπεριφορά διαφορετική από αυτή των προηγούμενων γενεών, έχοντας ως πολιτισμικό σύμβολο τη μουσική των Μπητλς ως το βασικό χαρακτηριστικό τους. Δεν κουρεύονται, δεν πλένονται, δεν κόβουν τα νύχια τους, οι κοπέλες φορούν μίνι φούστες, οδηγούν με μεγάλες ταχύτητες, δεν διαβάζουν, δεν εργάζονται, δεν ΄χουν κανέναν ηθικό φραγμό, δεν έχουν άλλα ενδιαφέροντα εκτός από τους Μπητλς, το σεξ και τις νέες μάρκες αυτοκινήτων, τέλος, αφήνουν το μέλλον τους στη τύχη.

 

Η Ελλάδα γράφει την δική της ιστορία στην ροκ μουσική σκηνή. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 την χρυσή εποχή της ροκ εμφανίζονται πολλά γκρουπ, κυρίως στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Οι πρώτοι του είδους είναι οι Formix και Charms οι οποίοι αποτέλεσαν την έμπνευση για να δημιουργηθούν πολλά άλλα. Η ηρωίνη και η δύσκολη εποχή δεν έδινε την οικονομική δυνατότητα στα γκρουπ αυτά να πάρουν μουσικά όργανα και ενισχυτές καθώς και η έλλειψη επαγγελματικής οργάνωσης τους έκανε να κινούνταν πάντα σε ερασιτεχνικά πλαίσια. Τα μόνα τους ουσιαστικά εφόδια ήταν τα όνειρα τους και το πάθος τους για την μουσική.  Ένα μεγάλο μέρος των συγκροτημάτων αυτής της εποχής εξαναγκάζονται από την δισκογραφική τους εταιρία να διασκευάσουν ξένες επιτυχίες είτε αυτούσιες είτε με την προσθήκη ελληνικών στίχων- ιταλικά, γαλλικά τραγούδια και φυσικά τα αγγλικά όπου οι έλληνες δημιουργοί αντέγραφαν του στίχους της Βρετανικής Σκηνής με πρώτο θέμα τον έρωτα, τραγούδια που θα γνωρίσουν την μεγάλη αποδοχή του κόσμου και που και αυτά μαζί με τις αυθεντικές δημιουργίες θα αφήσουν το στίγμα τους σε αυτό που λέγεται ελληνικό ροκ. Η λίστα μεγάλη, πολλά ονόματα καλλιτεχνών που έγιναν γνωστοί αργότερα από την σόλο καριέρα τους ξεπήδησαν μέσα από αυτά τα συγκροτήματα. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την μεγάλη τους αξία για την σύγχρονη ελληνική μουσική.

Το πρώτο ελληνικό συγκρότημα οι Άνταμς Μπόις  (1959) σχηματίστηκαν στην Αθήνα ακολουθούν οι Φόρμινξ με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και αργότερα με τον Ντέμη Ρούσοκαι αφήνουν εποχή με το Τζερόνυμο Γιάνκα και λανσάρουν τον αντίστοιχο χορό. Οι Τζούνιορς την ίδια εποχή το 1962.

Οι Aphrodite’s Child (1967) το κορυφαίο σύνολο της δεκαετίας και το μοναδικό που αναγνωρίστηκε διεθνώς, Aris + Alba and the olympics (1965), Αρίωνες (1965), Blow up (1968 Θεσσαλονίκη), Blue Birds (1964) από τα πρωτοπόρα και μακροβιώτερα σχήματα του Πειραιά, οι BMW, οι Βόρειοι , οι Brightness εμφανίζονται το 1965 στην Θεσσαλονίκη , οι Γαλαξίες(Αθήνα 1963),οι  Charms (1963) το πρώτο συγκρότημα που κυκλοφόρησε lp,  οι Stormies, οι Idols. Οι Olympians από την Θεσσαλονίκη θα ταράξουν τα νερά το 1966 με την πρώτη τους μεγάλη επιτυχία ο «Τρόπος» (Πασχάλης) άνοιξαν τον δρόμο παίζοντας μια ξενόφερτη μουσική με ελληνικό στίχο και έκαναν το ροκ ελληνόφωνο. Τεράστια λίστα ακόμη περισσότερες επιτυχίες που ακόμη και οι μετέπειτα γενιές τα ξέρουν και μπορούν να τα αναγνωρίσουν εύκολα.

Το 1964 κυκλοφορεί το πρώτο μουσικό περιοδικό για την ροκ οι «Μοντέρνοι Ρυθμοί» ενώ στα επόμενα χρόνια δημιουργούνται σπουδαίες μπάντες οι Juniors, οι IDOLS οι MGC που αργότερα θα είναι η πιο καθαρόαιμη ροκ μπάντα. Το ελληνικό ροκ είναι ακόμη στα πρώτα του βήματα και ακόμη αναζητά τον τρόπο να φτιάξει κάτι πέρα από τις διασκευές – αντιγραφές.

 

 

Η δεκαετία του ’60 τελειώνει για την Ελλάδα με μια σειρά συνταρακτικών γεγονότων που αλλάζουν την πορεία της μέχρι τότε πολιτικής της κατάστασης. Η επιβολή της δικτατορίας τον Απρίλιο του ’67 σχεδόν συνέπεσε με την κορυφαία συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα τέσσερις μόλις μέρες πριν την επιβολή της. Η αυστηρή λογοκρισία της χούντας αποτελεί την θηλιά στον λαιμό των καλλιτεχνών που συχνά αναγκάζονται να αλλάζουν τους στίχους στα τραγούδια τους. Οι αστυνομικοί συχνά εισβάλλουν στις μπουάτ, απαγορεύονται τα μακριά μαλλιά στις φωτογραφίες καλλιτεχνών, κυκλοφορεί ένα μόνο μουσικό έντυπο οι «μοντέρνοι Ρυθμοί» και οι συντάκτες του αναγκάζονται να γράφουν άρθρα που εξυμνούν το στρατιωτικό καθεστώς.

Η δεκαετία του ’70 για την ροκ είναι η εποχή που αποκτά μια πιο συνειδητοποιημένη ταυτότητα. Είναι εξάλλου η εποχή του τιήμερου φεστιβάλ Γούντστοκ απ’ όπου ξεκίνησαν νέες σκέψεις και θεωρίες. Η αμερικάνικη νεολαία έχει ξεσηκωθεί ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, στην Ελλάδα η νεολαία εναντιόνεται του χουντικού καθεστώτος. Τα παντελόνια καμπάνα, οι φαβορίτες και τα μακριά μαλλιά, τα τζην και τα πολύχρωμα πουκάμισα είναι οι ενδείξεις της αμφισβήτησης στο παλιό. Είναι μια νέα εποχή για την ροκ, με νέα ενδιαφέροντα και μέσα σε αυτήν την δεκαετία πολλά αξιόλογα γκρουπ θα γεννηθούν: οι Socrates drank the Conioum, οι Εξαδάκτυλος, οι Πελόμα Μπεκιού, οι Poll, οι Νοστράδαμος και άλλοι. Σόλο καριέρα κάνουν οι  Διονύσης Σαββόπουλος, Νίκος Ζιώγαλας, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, Παύλος Σιδηρόπουλος, Νικόλας Άσιμος, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Κώστας Τουρνάς και η λίστα με τα ονόματα φαίνεται να μην έχει τέλος όσο και οι μεγάλες επιτυχίες.

Αυτήν  την νέα εποχή που βίωναν οι έφηβοι έρχεται να την ανακόψει η μεταπολίτευση το 1974 που έφερε θεαματικές αλλαγές σε μουσικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Το απαγορευμένο πολιτικό τραγούδι γίνεται ξαφνικά μανία Έτσι πήγαινε το πράγμα, με τη Rock μουσική σκηνή στην Ελλάδα να βρίσκεται σε χειμερία νάρκη, μέχρι το 1976 που απετέλεσε για το χώρο, μία δισκογραφική όαση. Κυκλοφόρησε το προσωπικό άλμπουμ του Πουλικάκου “Μεταφοραί-Εκδρομαί ο Μήτσος”, το αριστουργηματικό αλλά αγνοημένο άλμπουμ του Ηρακλή Τριανταφυλλίδη “Σ’ άλλους Κόσμους” και το πιο ώριμο άλμπουμ των Socrates “Phos”, ηχογραφημένο στο Λονδίνο με τη συνεργασία του Βαγγέλη Παπαθανασίου.
Προς τα τέλη της δεκαετίας (1978), τα πράγματα έγιναν πιο αισιόδοξα. Ο ενθουσιασμός για το πολιτικό τραγούδι είχε κοπάσει και ο Γιάννης Πετρίδης άρχισε μία σειρά υποδειγματικών ραδιοφωνικών εκπομπών ενώ ταυτόχρονα, κυκλοφόρησαν δύο έγκυρα μουσικά έντυπα (“Μουσική”, “Ποπ & Ροκ”), που ενίσχυσαν τη Rock σκηνή.
Επίσης, δύο άλλα πολύ σημαντικά γεγονότα (1979), που αφύπνισαν και αναζωπύρωσαν την Ελληνική Σκηνή και έβαλαν τον Έφηβο “με τα τσαρούχια” στην επόμενη δεκαετία, ήταν η έκδοση του “Μουσικού Εξπρές” και η κυκλοφορία του συγκλονιστικού “Φλου”, από τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τους “Σπυριδούλα”.

 

Η δεκαετία του ’80 φτάνει και ο άνεμος της ανανέωσης φυσάει για τα καλά στη νεανική μουσική εξαιτίας της έκρηξης του punk και new wave που φτιάχνουν ένα ξεχωριστό μουσικό ιδίωμα την ανεξάρτητη ροκ σκηνή. Αρχικά στις παρυφές του συστήματος της μουσικής βιομηχανίας και του πολιτισμού στη χώρα, η ροκ σκηνή προωθεί την πολυχρωμία, την πειραματική διάθεση και τη σύνδεση με τις νέες πολιτικές και κινήματα. Καθοριστική για τη συγκρότηση της σκηνής υπήρξε η δέσμη αντιλήψεων που προέκυψε από την επιβολή του Punk στα εγχώρια πράγματα, η οποία ξέφυγε από τα συνηθισμένα όρια και διαχύθηκε σε ομάδες που ασφυκτιούν από τον κυρίαρχο πολιτικό λόγο, την κομματική καθοδήγηση και το συντηρητισμό της ελληνικής κοινωνίας. Η νέα σκηνή που δημιουργήθηκε αντιτιθέμενη στις κυρίαρχες βεβαιότητες: το μικροαστισμό, τον επιδεικτικό καταναλωτισμό, τα δογματικά στερεότυπα και τον κορεσμό που περιέβαλλαν το πολιτικό, το λαϊκό και το ρεμπέτικο τραγούδι. Την εποχή εκείνη τα κοινωνικό πολιτικά πράγματα έδειχναν να αλλάζουν. Το ίδιο και οι μουσικές αντιλήψεις. Το κοινό ήταν κορεσμένο από το πολιτικό τραγούδι και οι αφίσες του Μάο και του Τσε, έδιναν τη θέση τους στις αφίσες του Μόρισον της Τζόπλιν και του Χέντριξ. Σε λίγο θα ξεπεταχτεί σε ολόκληρη την χώρα μια νέα φουρνιά από συγκροτήματα αποφασισμένα να προχωρήσουν με οργάνωση, ενότητα και σοβαρή δουλειά. Υποτίθεται ότι έχουν στις αποσκευές τους τις εμπειρίες του παρελθόντος. Υποτίθεται ότι τα λάθη έγιναν μάθημα. Οι δισκογραφικές εταιρείες όμως είναι διστακτικές.

Οι Μουσικές Ταξιαρχίες με αρχηγό τον Τζίμη Πανούση αφήνουν εποχή για την σκληρή τους γλώσσα κάτι που θα πληρώσουν βέβαια με την ποινική του δίωξη και την φυλάκιση τους.

Ο Σιδηρόπουλος κυκλοφορεί με τους “Απροσάρμοστους” το “Εν Λευκώ” του οποίου οι στίχοι αγγίζουν το πρόβλημα των ναρκωτικών και απαγορεύεται η μετάδοση του δίσκου από το ραδιόφωνο. Ταυτόχρονα όμως με όλα αυτά, το Υπουργείο Νέας Γενιάς, αρχίζει να χρηματοδοτεί και να διοργανώνει συναυλίες ροκ συγκροτημάτων υπό την αιγίδα του. Σε τρεις από αυτές, έπαιξα και εγώ. Στο “Rodeo” και στην Πανεπιστημιούπολη του Ζωγράφου το 1986 με τους “Nepal” και το 1989 στη Μύκονο με τους “Anaconda Snake Band”. Το 1985, η Αθήνα ανακηρύχθηκε Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης και οργανώθηκε το διήμερο “Rock in Athens ‘85 Festival” με συμμετοχές όπως οι Stranglers, οι Depeche Mode, οι Cure και οι Clash.  Ένα άλλο γεγονός που σημάδεψε αυτή τη δεκαετία αλλά και τον χώρο, είναι και η νομιμοποίηση της ελεύθερης ραδιοφωνίας.

Η δεκαετία του ’80 σημαδεύτηκε από τον σχηματισμό αρκετών new wave και punk συγκροτημάτων στο κλίμα της εποχής, όπως οι Sharpe Ties, T.V.C., Apocalypsis που είχαν το δικό τους κοινό. Κάποιες φορές δεν ήταν αποδεκτοί από το σκληροπυρηνικό ροκ των ΄70ς που είχε μπολιαστεί με τον ήχο της προηγούμενης δεκαετίας.

Μερικά από τα τρανταχτά ονόματα της εποχής είναι ο Βαγγέλης Γερμανός, ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ, Γιάννης Γιοκαρίνης, Νίκος Ζιώγαλας, Νίκος Πορτοκάλογλου (Φατμέ)

Τη δεκαετία του ’80 έως το 2000 έγραψαν τη δική τους ιστορία συγκροτήματα στο χώρο του new wave, punk rock και hard. Τα ονόματα που ξεχώρισαν για τους δικούς τους λόγους το καθένα και την πρωτοπορία τους μερικά από αυτά μόνο είναι Stress, Soldiers of Anarchy, οι Χωρίς Περιδέραιο, Γκρόβερ, Blue Light, Σκιές, Magic de Spell, Cosmic Teds, Στέρεο Νόβα και πολλοί άλλοι.

Στην δεκαετία του ’90 η ελληνική ροκ σκηνή έχει σημαία τις Τρύπες του Γιάννη Αγγέλακα που είχαν ήδη δισκογραφική δουλειά από την προηγούμενη δεκαετία. Οι θεσσαλονικείς  Ξύλινα Σπαθιά εμφανίζονται το 1993 με τον δίσκο «Ξεσσαλονίκη» που όμως με το επόμενο άλμπουμ τους θα γίνου ευρύτερα γνωστοί.

Πρώτοι και καλύτεροι όμως στην λίστα οι Πυξ Λαξ που χωρίς να είναι αμοιγώς ροκ συγκρότημα είναι αναμφίβολα κομμάτι της έκρηξης των συγκροτημάτων της δεκαετίας του ’90, περισσότερο ήταν ένα μάλλον εναλλακτικό συγκρότημα

Για τον Τομέα Βιογραφιών και Κουλτούρας Πολιτισμών

Σοφία Χρήστου, Δημοσιογράφος

Leave a Reply