WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΕΛΛΑΔΑ – ΑΥΞΗΣΗ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ

Share Button

Σχεδόν από την πρώτη μέρα του νέου έτους, ακούμε για θανάτους και εξαφανίσεις. Όχι ότι αυτό δεν συνέβαινε και τις παλαιότερες χρονιές, αλλά στην χρονιά που διανύουμε θεωρώ πως αν υπάρχουν κάποια όρια, ε τότε έχουν ξεπεραστεί.

Ας εστιάσουμε όμως στην παιδική θνησιμότητα που μαστίζει στην χώρα μας και τις περισσότερες φορές για ”αδιευκρίνιστους” λόγους.

– Παιδικοί θάνατοι που οφείλονται σε ασθένειες αλλά και όχι μόνο.-

Σχεδόν όλοι χρησιμοποιούμε πλέον στην καθημερινότητα μας την έκφραση ” δεν πάει καλά ο κόσμος” και δυστυχώς είναι από τις λίγες φορές που εννοούμε την κάθε λέξη.

Δεν θα πάω πολύ πίσω, το 2014 το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας στην Ελλάδα ήταν το χαμηλότερο σαν χώρα, πλέον όμως έχει αγγίξει ποσοστό περίπου του 40 – 50% (ειδικά αν υποθέσουμε ότι βρισκόμασταν γύρω στο 10 -15%), κάτι τρομερό για τα δεδομένα της χώρας μας. Καθημερινά ακούμε για εξαφανίσεις και οι περισσότερες αφορούν παιδιά νεαρής ηλικίας, έως 20 χρόνων. Για κάποιες δεν μαθαίνουμε ποτέ την εξέλιξη, ενώ για κάποιες άλλες εξαφανίσεις δεν δίνεται αίσιο τέλος.

Το κύριο φαινόμενο για την χώρα μας, στα θέματα τέτοιων εξαφανίσεων, οφείλεται σε κάποιο είδος παιδικού ή σχολικού εκφοβισμού κυρίως από άτομα ίδιας ή λίγο μεγαλύτερης ηλικίας και στην συνέχεια από κάποιο μέλος της οικογένειας.

590_71382e6ef80a06db4c451f8a8fa3e793

Τι γίνεται όμως για να αντιμετωπιστεί όλο αυτό; Τίποτα.

Σε ότι αφορά το φαινόμενο του εκφοβισμού το οποίο δεν μένει μόνο στην λεκτική βία, αλλά γίνεται και πρακτική, το συναντάμε όλο και περισσότερο. Πως όμως ένα παιδί φτάνει τόσο εύκολα σε σημείο να μπορεί να σκοτώσει κάποιο άλλο; Τον κατευθύνουν; Έχει κάποιο πρόβλημα; Τι συμβαίνει; Το κακό είναι ότι συνήθως δεν μπορεί ένα παιδί μόνο του να το καταφέρει, και εκεί δημιουργούνται πιο έντονα τα ερωτήματα. Είναι κλίκες παιδιών; Μας πως γίνεται τόσα παιδιά πλέον να έχουν τόσο εύκολα την πράξη της δολοφονίας; Και η συνέχεια; Πως γίνεται να μην βλέπει κανένας τα ”σημάδια” αυτών των παιδιών; Και αν τα βλέπουν, τα αγνοούν;

Νομίζω ότι όλοι έχουν όλα αυτά τα ερωτήματα και ειδικά όταν ακούμε σχεδόν καθημερινά για τέτοιες περιπτώσεις οι οποίες δεν ελαττώνονται.

Συνεχίζω με το ακόμη πιο τρομακτικό, κατ εμέ, κομμάτι, της ενδοοικογενειακής βίας. Πως γίνεται ένας γονιός να φτάσει στο σημείο να χειροδικήσει και πόσο μάλλον να σκοτώσει το ίδιο του το αίμα; Μιλάμε πάντα για ιστορίες αληθινές που συνέβησαν εδώ, στην Ελλάδα του 2016.  Τα περιστατικά που είναι καταγεγραμμένα στους φακέλους του εγκληματολογικού και πολλά από αυτά δεν θα δουν ποτέ το φως της δημοσιότητας, μιλούν για ιστορίες που ούτε για ταινίες ψυχολογικών θρίλερ δεν κάνουν.

Δεν θα μείνω καθόλου στις θανατηφόρες ασθένειες γιατί εκεί είναι κάτι στο οποίο δεν μπορεί κανένας να επέμβει.

Τέλος οι αυτοκτονίες λόγω πίεσης κάποιων εφήβων, οι οποίοι νοιώθουν πως δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε κάποιες καταστάσεις, είναι ένα ακόμη δείγμα το πόσο μακριά νοιώθουν από τα άτομα που έχουν γύρω τους ή το πόσο εύθραυστοι και κλειστοί χαρακτήρες είναι.

Κανείς δεν πρέπει να αγνοεί τα σημάδια. Ακόμη και ένα βλέμμα θα χει πάντα κάτι να πει.

Για τον Τομέα Έρευνας

Σουζάνα Μπάκα, Υπεύθυνη Τομέα Έρευνας

Leave a Reply