WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΑΝΔΡΙΣΜΟΣ, ANIMATION ΚΑΙ ΒΙΑ

Share Button

Είναι οι καθημερινές ειδήσεις, το περιεχόμενο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών ή τα πρότυπα ενδοοικογενειακής συμπεριφοράς, που ωθούν τα παιδιά στη βία; Είναι η αφορμή, η αιτία ή κάτι αδιάφορο; Αν αναλογιστούμε τα ερεθίσματα ενός 8χρονου αγοριού, ίσως η απάντηση είναι ξεκάθαρη τελικά. Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό της άγριας δολοφονίας του 14χρονου μαθητή στο χωριό Γέφυρα, έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης, είναι ευκαιρία όχι να δικάσουμε τον δράστη (αυτό, άλλωστε, το έχουν αναλάβει τα δικαστήρια), αλλά να σκεφτούμε τα αίτια της πράξης.

Η καθημερινότητα των ανηλίκων καταλαμβάνεται από τη βία, ξεκινώντας από τα animation – που σχεδόν σε κάθε επεισόδιο μάχονται οι καλοί με τους κακούς, με σπαθιά και φωτιές – ενώ σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία ξεκινούν να απασχολούνται με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια – ξύλο και αίματα, zombies και όπλα – και παράλληλα με όλα αυτά γίνονται καθημερινοί μάρτυρες ενδοοικογενειακών καυγάδων ανάμεσα στους γονείς, με φωνές και αισχρολογίες. Σε περίπτωση όμως που τα ίδια τα παιδιά κάνουν κάποια αταξία, η “επιμορφωτική” μέθοδος των γονιών περιλαμβάνει υψηλούς τόνους και σε μερικές περιπτώσεις χειρονομίες. Ποιά είναι τα πρότυπα, λοιπόν, μέσα στα οποία μεγαλώνει ένα ανήλικο αγόρι; Ο μιμητισμός είναι βασικό χαρακτηριστικό των παιδιών. Μιμούνται συμπεριφορές οικείες, που μέσα στο παιδικό μυαλό φαίνονται σωστές. Αφού με τις φωνές λύνει το θέμα ο πατέρας και με τη βοήθεια του όπλου σκοτώνει τον εχθρό και περνάει στην επόμενη πίστα, προφανώς είναι η λύση που μπορεί και ο ίδιος να δώσει σε κάποια διαφωνία ή δύσκολη στιγμή.

Επιπλέον, μέσα στα πλαίσια μιας κοινωνίας, που εξισώνει τον ανδρισμό με τη βία, τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία δέχονται μαθήματα σχετικά με το αν θα πρέπει να χτυπούν, για να μην “κάθονται να τις τρώνε” στο σχολείο, ώστε να μη θεωρούνται αδύναμοι. Και είναι η οικογένεια αυτή που δείχνει το δρόμο, καθηλώντας το παιδί σε μια οθόνη τηλεόρασης ή υπολογιστή για ώρες και αφήνοντάς το να γίνεται δέκτης βίαιων συμπεριφορών. Και μόλις σηκωθεί από την οθόνη, φυσικά αναπαριστά τις κινήσεις που είδε, με κλωτσιές και μπουνιές στον αέρα, με κραυγές πολέμου και γκριμάτσες νίκης και θριάμβου απέναντι στον εχθρό.

Την στιγμή που το μικρό αγόρι, όμως, βρεθεί στη θέση να πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό του στην πραγματική ζωή, μέσα σε έναν έντονο διάλογο και καυγά στο σχολείο τι γίνεται; Πώς μπορείς να σβήσεις από το μυαλό του τις πολυάριθμες εικόνες βίας, που έχουν αποτυπωθεί και αποδείχθηκαν τόσο αποτελεσματικές στο animation και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια; Κανείς δεν γεννιέται εγκληματίας, είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θρέφεται η ψυχή του που κάποια στιγμή, εν βρασμώ, τον ωθεί στο έγκλημα. Το αποτρόπαιο περιστατικό στη Γέφυρα έχει σημαδέψει, πλέον, την τοπική κοινωνία και ολόκληρη τη χώρα. Συρρέουν οι παιδοψυχολόγοι στο σχολείο του άτυχου μαθητή, για να πραγματοποιήσουν συνεδρίες με τα υπόλοιπα παιδιά. Κάνουν δηλαδή, αυτό που έπρεπε να έχει μεριμνήσει η πολιτεία να κάνει εδώ και πολλά χρόνια σε κάθε σχολείο.

Η ένταξη σχετικού μαθήματος είναι εξίσου απαραίτητη όσο η Ιστορία και τα Μαθηματικά. Ο δράστης-μαθητής της συγκεκριμένης περίπτωσης υποστηρίζει λόγους bullying, που τον ώθησαν να δολοφονήσει τον φίλο του και αυτός ο ισχυρισμός από μόνος του έχει να μας πει πολλά. Ο αδικοχαμένος μαθητής έκανε ένα σχόλιο για την οικονομική κατάσταση της οικογένειας του δράστη και ο ίδιος θόλωσε και τον μαχαίρωσε. Οι ψυχολόγοι στο σύνολό τους υποστηρίζουν πως πρώτα η οικογένεια φέρει ευθύνες για το χαρακτήρα του παιδιού, όμως, η εξέλιξη της συμπεριφοράς είναι κάτι που βαραίνει εξίσου το σχολείο και την κοινωνία μέσα στην οποία καλείται να επιβιώσει και είναι αυτοί οι δύο παράγοντες που εν τέλει μπορούν να προλάβουν και να διορθώσουν “τα κακώς κείμενα”.

Για τον Τομέα Έρευνας

Χάιντι Μπαλιάτσου, Δημοσιογράφος

 

Leave a Reply