WEB TV-ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
  • ΔΕΣ ΤΟ WEB TV ΜΑΣ

  • ΔΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΓΝΑΤΙΑ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ
  • ΔΕΣ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΜΑΙΚΛ ΤΣΙΜΙΝΟ (1939-2016)

Share Button

Ο Michael Cimino υπήρξε αμερικάνος σκηνοθέτης, παραγωγός και σκηνοθέτης, βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθεσίας για την ταινία του «Ο Ελαφοκυνηγός»(The Deer Hunter, 1978). Με αυτή την ταινία έγραψε το δικό του κομμάτι ιστορίας σε ένα σινεμά που στην δεκαετία του ’70 άλλαζε ραγδαία και που ανέδειξε στην συνέχεια σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Μάρτιν Σκορτσέζε και ο Φράνσις Φορντ Κόπολα. Ο Τσιμίνο υπήρξε για τον αμερικάνικο κινηματογράφο μία από εκείνες τις δυνάμεις που συνέβαλαν στην κινηματογραφική επανάσταση την δεκαετία του ’70.

Ο Τσιμίνο γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη στις 3 Φεβρουαρίου του 1939 από Ιταλούς μετανάστες γονείς. Από πολύ μικρή ηλικία αγαπούσε τις τέχνες και μελέτησε γλυπτική, αρχιτεκτονική, μουσική και λογοτεχνία. Το 1962 μπαίνει στο πανεπιστήμιο του Γέιλ για να σπουδάσει γλυπτική και ταυτόχρονα άρχισε να δημιουργεί ντοκιμαντέρ και διαφημιστικά σποτ για την τηλεόραση. Μετά τις σπουδές του στην γλυπτική σπούδασε υποκριτική στο Actor’s Studio.

Το 1971 μετακομίζει στο Λος Άντζελες όπου ξεκινάει να γράφει σενάρια για ταινίες. Τότε δημιούργησε το σενάριο για την δραματική ταινία επιστημονικής φαντασίας Περιπέτεια στο Διάστημα (Silent Running) και την δεύτερη ταινία της σειράς με τον Κλιντ Ίστγουντ Ο Βρώμικος Χάρι με τίτλο Ένα Μάγκνουμ 44 για τον Επιθεωρητή Κάλαχαν (Marnum Force. 1973). Σενάριο του αγόρασε ο Κλιντ Ίστγουντ αναγνωρίζοντας το ταλέντο του στην συγγραφή ήταν το Thunderbolt and Lightfoot. Στην συνέχεια ο Τσιμίνο θα σκηνοθετήσει τον Ίστγουντ και τον νεαρό τότε Τζεφ Μπρίτζες στο ομότιτλο έργο. Το έργο κυκλοφόρησε με τίτλο Η Μεγάλη ληστεία στην Μοντάνα το 1974 κάνοντας τεράστια εισπρακτική επιτυχία 25 εκ. δολαρίων με προϋπολογισμό μόλις 4 εκ. δολαρίων.

Μετά από αυτήν την επιτυχία ο Τσιμίνο δέχτηκε πολλές προτάσεις για δημιουργία νέων ταινιών, αλλά δίσταζε να κάνει το επόμενο βήμα. Η επόμενη ταινία του τελικά ήταν Ο Ελαφοκυνηγός και παραμένει μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη επιτυχία του και στην οποία εκτός από την σκηνοθεσία έγραψε μέρος του σεναρίου καθώς ανέλαβε και μέρος της παραγωγής. Σε αυτή την ταινία ο Τσιμίνο έδειξε ότι ξέρει από κινηματογραφικούς χώρους και χρόνους, οπότε του έδωσαν μια ιστορία με «Ρώσικη ρουλέτα», του είπαν βάλε και βετεράνο του Βιετνάμ, κι ήρθε ο Ελαφοκυνηγός. Ο συνδυασμός του Ρόμπερτ Ντε Νίρο με την Μέρυλ Στρυπ και τον Κλιντ Ίστγουντ με τις καταπληκτικές ερμηνείες τους δημιούργησαν το δυναμικό καστ της ταινίας, ένας συνδυασμός που σίγουρα και σε αυτόν οφείλει την μεγάλη της επιτυχία. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την μεγαλειώδη ικανότητα του Τσιμίνο να φιλμάρει σκηνές καθημερινής ζωής και τελετουργίες όπως αυτές της εργατικής τάξης. Όπως επίσης, ότι ήταν από τις πρώτες ταινίες που τόσο όμορφα τοποθέτησε στο επίκεντρο του πολέμου τον άνθρωπο πολεμιστή και την φρίκη που νιώθει. Τον Τσιμίνο δεν τον ενδιέφερε καθόλου αυτός ο πόλεμος. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως το αμφιλεγόμενο «God bless America» στο τέλος του έργου είναι ένα αμφίσημο μήνυμα έτοιμο να προκαλέσει συζητήσεις ειδικά για την απεικόνιση των Βιετκόνγκ. Οι αντιδράσεις στην προβολή της ταινίας ήταν πολλές: στο φεστιβάλ Βερολίνου αποχωρούν πολλές χώρες, όπως και η αποχώρηση της Τζούλι Κρίστι από την κριτική επιτροπή και άλλα παρόμοια σκηνικά. Παρά τις αντιδράσεις που προκάλεσε ο τρόπος με τον οποίο παρουσίαζε τους Ασιάτες, η ταινία κέρδισε 5 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας. Η ιδεολογία της ταινίας παραμένει θέμα διαφωνιών.

michael-cimino

Η επόμενη ταινία του Οι Πύλες της Δύσεως(Heaven’s Gate) ένα υπερφιλόδοξο φιλμ δεν είχε την ίδια τύχη αντίθετα κατέστρεψε την φήμη του Τσιμίνο όπως και οι επόμενες ταινίες του που πάντα διαπραγματεύονταν αμφιλεγόμενα θέματα.

 

Επόμενες ταινίες του ήταν η συνέχεια του Heaven’s gate, το Footloose ως μιούζικαλ εκδοχή των Σταφυλιών της Οργής. Μετά έκανε το Year of the Dragon, Mίκυ Ρουρκ εναντίον Tζων Λον στο σενάριο δούλεψε ο Όλιβερ Στόουν με τον όρο να του χρηματοδοτήσουν το επόμενο σενάριο του, ένα που λεγόταν Platoon… To Υear of the Dragon δεν πήγε καλά εμπορικά, άρχισαν και νέες διαδηλώσεις περί ρατσισμού, ήταν τελειωμένος πια ο Τσιμίνο, στην Ευρώπη όμως διαφωνούσαν κι έτσι ήρθε το The Sicilian, ό,τι πιο καυτό Ευρωπαϊκό υπήρχε τότε του το έδωσαν, το πρόβλημα ήταν πως αυτό το καυτό ήταν ο Κριστόφ Λαμπέρ και η άγουρη τότε Μπάρμπαρα Σούκοβα. Έπειτα ο Γκορ Βιντάλ  έφτιαξε το σενάριο από το βιβλίο του Mario Puzo του Νονού, μετά τα γυρίσματα σκοτώθηκαν επί μήνες στο μοντάζ και τα δικαστήρια, μια πεθαμένη ταινία βγήκε. Μετά από όλα αυτά γύρισε το Desperate Hours το 1990. Τεράστια αποτυχία κι αυτό, εμπορικά και με τους κριτικούς, οριστικό τέλος για την καριέρα του Τσιμίνο. Έκανε μόνο ένα Sunchaser με τον Γούντι Χάρελσον το 1996.

Το χαρακτήρισαν μεγαλομανή όπως ο Κόπολα, υπερ-ταλαντούχος όπως ίσως ο Κόπολα, αλλά Ναπολέων στην συμπεριφορά του. Ο Πήτερ Μπίσκιντ, ένας από τους σκληρότερους επικριτές του, τον χαρακτήρισε Λένι Ρίφενσταλ της Αμερικής, άκρα υπερβολή αλλά ενδεικτική του διχασμού μιας εποχής.

Πέθανε στις 3 Ιουλίου του 2016 στο σπίτι του στο Λος Άντζελες και μέχρι αυτήν την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές τα αίτια του θανάτου του μένουν αδιευκρίνιστα.

Για τον Τομέα Βιογραφιών και Κουλτούρας Πολιτισμών

Σοφία Μαγουλιώτη, Υπεύθυνη Τομέα Βιογραφιών και Κουλτούρας Πολιτισμών

Leave a Reply