pinovo-main-image

Στην βόρεια πλευρά της εύφορης μακεδονικής πεδιάδας, στα βορειοδυτικά του νομού Πέλλας, ανάμεσα στα όρη Βόρας (Καϊμακτσαλάν) και Τζένα δεσπόζει σαν ακοίμητος φρουρός και πλούσιος αρωγός του αγροτικού βίου ο επιβλητικός ορεινός όγκος του Πινόβου, με κορυφή που αγγίζει το ύψος των 2.156 μέτρων. Επί χρόνια παρέχει στους αγρότες που ζουν στα πεδινά νερό για να ξεδιψούν, τροφή από το κυνήγι, και ξυλεία για να ζεσταθούν. Μερικές φορές, τους προξενεί φόβο με την ποσότητα του χιονιού που έχει τη δύναμη να σκεπάσει τα πάντα, με τα αγρίμια-αρκούδες,λύκους, αρπακτικά πουλιά-που ζούν στα δάση του και δεν διστάζουν να αρπάξουν τα ζωντανά των αγροτών για να επιβιώσουν. Άλλοτε πάλι, δείχνει τη μανία του ή την αδυναμία του μπροστά στους πολεμοχαρείς όπως έγινε στα χρόνια του εμφυλίου, ή μπροστά στους εισβολείς όπως στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο, αφού η κεντρική κορυφογραμμή του αποτελεί μέρος των φυσικών συνόρων της Ελλάδος και των Σκοπίων.

pinovo-1

Ως ταξιδιώτης οφείλει κανείς να είναι προετοιμασμένος για τις συγκινήσεις που θα βιώσει. Απόλυτη ενεργοποίηση όλων των αισθήσεων από την αρχή μέχρι το τέλος της διαδρομής…Η εκκίνηση, ορίζεται στο άλλοτε ζωντανό προπολεμικά οικισμό του Αετοχωρίου. Έκει οι κάτοικοι λιγοστοί πλέον, σε κοιτάνε με βλέμμα καθαρό και αποζητούν την κουβέντα μαζί σου..Με εξομολογητική διάθεση θα σου πούν για τη φρίκη στα χρόνια του Εμφυλίου, όταν ακόμα και οικογένειες είχαν χωριστεί σε αντίπαλα στρατόπεδα.»Πως θα μπορούσα να σηκώσω τουφέκι εναντίον των ανταρτών,όταν ήξερα ότι η σφαίρα που θα έριχνα μπορεί να πετύχαινε τον αδερφό μου?» ήταν τα λόγια ενός ηλικιωμένου. Φεύγοντας, θα σου ζητήσει να ανάψεις ένα κεράκι στη μνήμη των νεκρών αγωνιστών στην παλιά εκκλησία του χωριού, τον Άγιο Δημήτριο, με το ψηλό τετραώροφο πυργοειδές καμπαναριό. Η εκκλησία χτίστηκε το 1842,όπως τεκμηριώνεται από τη σκαλισμένη σε πέτρα χρονολογία. Ο ναός μέσα επιβλητικός μυρίζει ώριμο ξύλο και λιβάνι ένω τα χρώματα από τις αγιογραφίες κάνουν τα πρόσωπα των Αγίων πιο ζωηρά, σαν να ζωντανεύουν θαρρείς και σου μιλάνε, σου δίνουν την ευχή τους για το ανέβασμα μέχρι την κορυφή του βουνού.

pinovo-2

Η ώρα περνάει διαβάτη και πρέπει να βιαστείς ,ειδικά εάν είναι χειμώνας, γιατί η μέρα διαρκεί λίγο και οι ακτίνες του ήλιου μετά βίας διαπερνούν τις πυκνές φυλλωσιές από τα πανήψηλα δέντρα. Έχεις μπει στο δάσος της οξυάς,ώστόσο τη διαδρομή χαιρετίζουν και έλατα, καστανιές και βελανιδιές, αρχαίοι κορμοί αγέραστοι και καταπράσινοι που ριζώνουν σε χώμα υγρό και βαρύ. Σύντομα το δάσος αραιώνει και μια ανοικτή πλαγιά κατάσπαρτη από μικρούς βράχους και πολλά μικρά ρέματα εμφανίζεται μπροστά σου. Είναι η «Κοιλάδα των Βράχων», μεταιχμιακό σημείο για το πέρασμα στο αλπικό πεδίο, συνιστά μία αναρριχητική πρόκληση. Το τοπίο αλλάζει σιγά σιγά γίνεται απότομο και τραχύ και ο βασιλιάς άνεμος σε καλωσορίζει με το βουητό του, προτρέποντάς σε να προσέχεις. Έχουμε φτάσει άλλωστε τα 1800 μ. και εδώ κυριαρχεί μια αλπική βλάστηση με πλήθος λουλουδιών. Όσο ψηλά όμως και αν βρίσκεσαι νιώθεις ανήμπορος στους αιθέρες εάν σηκώσεις το βλέμμα σου και αντικρύσεις τον πρίγκιπα του ουρανού του Πινόβου. Εκεί κυρίαρχος είναι ο χρυσαετός που αν είσαι τυχερός και έχει βγει για κυνήγι θα μπορέσεις να απαθανατίσεις την ορμητικότητά του καθώς διασχίζει με τα ατσάλινα φτερά του τους αιθέρες.

pinovo-3

Η συνέχεια προς την κορυφή όμως επιφυλάσσει την πραγματική ανταμοιβή σου. Μπροστά σου απλώνεται η αληθινή γη των πολεμιστών, άγρια και δύσβατη πληγωμένη από αστροπελέκια. Τα χαλάσματα και τα λιγοστά πυρομαχικά στην κορυφογραμμή και στις πλαγιές υπενθυμίζουν ότι το όρος μετατράπηκε σε σκληρό πεδίο μάχης κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τα ελληνικά, γαλλικά και σερβικά στρατεύματα μαζί με αποικιακά συγκρούστηκαν με βουλγαρικά και γερμανικά. Έπειτα από 5 ώρες περίπου φτάνεις στην »Κορφούλα» (2.156μ.), την ψηλότερη κορυφή του Πινόβου.Ιδού η ανταμοιβή σου! Στα πόδια σου όλος ο μακεδονικός κάμπος, ανατολικά η Τζένα και δυτικά ο Βόρας που οι κορυφογραμμές τους συνδέονται μ’ αυτήν του Πινόβου και συνεχίζουν, νότια, τα Πιέρια όρη, ο Όλυμπος και το Πήλιο σαν ραχοκοκαλιά, που όλα τους μαζί με την Πίνδο αποτελούν τον ορεινό πυρήνα της ηπειρωτικής Ελλάδος. Στα βόρεια περισσότερα βουνά και κορυφογραμμές χαράζουν το τοπίο και πολύ πίσω απ’ αυτά η πόλη των Σκοπίων.

pinovo-4

Δικαιωμένος από τη θέα και τα μυστικά του βουνού μπορείς να κατηφορίσεις ακολουθώντας τη σήμανση από ένα όχι τόσο πολυσύχναστο μονοπάτι που καταλήγει στο γειτονικό χωριό της Θηριόπετρας. Η γνώριμη μυρωδιά καπνού από τις καμινάδες των σπιτιών σε συνδιασμό με τον καθαρό αέρα σου υπενθυμίζει ότι η διαδρομή σου έχει φτάσει στο τέλος της.Μην παραλείψεις να γεμίσεις τις μπαταρίες σου με ένα καλό γεύμα από κρέας που εκτρέφεται από τους ίδιους τους κατοίκους συνοδευόμενο από την »πιπερόσαλτσα», τοπική συνταγή που παρασκευάζεται από ένα είδος πιπεριάς της περιοχής.Έπειτα από 5 ώρες περίπου φτάνουμε στην «Κορφούλα» (2154μ), την ψηλότερη κορυφή του Πινόβου.

Για τον Τομέα Περιηγήσων:

Χρυσάνθη Τάσιου, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου