Η δουλεία στην αρχαία Ρώμη, ήταν ευρύτατα διαδεδομένη. Σε αντίθεση όμως με την Αρχαία Ελλάδα, οι Ρωμαίοι, υποδούλωναν άλλα έθνη για να έχουνε φτηνά εργατικά χέρια, ενώ, βάση της βάρβαρης νομοθεσίας της, οι σκλάβοι, οριζόντουσαν ως Res, δηλαδή αντικείμενα και δεν είχανε κανένα δικαίωμα.

Η κατάσταση αυτή, άλλαξε άρδην το 73 π.Χ. χάρη στην επανάσταση του Σπάρτακου. Ο γενναίος αυτός άνδρας, καταγότανε απο την Θράκη. Ξεχώριζε για το παράστημα του και την μυική δύναμη. Αυτά τα προσόντα, έκαναν τους Ρωμαίους να τον προσλάβου ως μισθοφόρο.

Δεν άργησε όμως, ο Σπάρτακος, να φύγει απηυδισμένος απο τις κτηνωδίες των λεγεώνων στους αμάχους. Με λίγους πιστούς συντρόφους, ξεκίνησε ανταρτοπόλεμο κατά των κατακτητών.

Αιχμαλωτίστηκε όμως σε μία μάχη και στάλθηκε σκλάβος. Τον αγόρασε ένας μονομαχοτρόφος απο την Καπύη. Μια μέρα όμως ο Σπάρτακος και οι σύντροφοι του, χειροδύναμοι καθώς ήσαν, σπάσανε τις πόρτες των κελιών τους και το έσκασαν στα κοντινά βουνά. Στον δρόμο, βρήκανε μια πομπή που μετέφερε όπλα μονομάχων. Τα άρπαξαν και όπλισαν και άλλους σκλάβους που προσέτρεξαν κοντά τους μόλις μάθανε για την ανταρσία.

Οι εξεγερμένοι, ανακήρυξαν αρχηγό τους τον Σπάρτακο και υπαρχηγούς, έναν συμπατριώτη του, τον Οινόμαο και ένα Κέλτη, τον Κρίξο. Χωρίς να χάσει χρόνο, η σύγκλητος, έστειλε τον Πραίτωρα Ουαρίνο με δύο στρατηγούς, τον Φούριο και τον Κασσιανό. Το πρώτο βράδυ όμως, ο Σπάρτακος, με σκοινιά, κατέβηκε με τον στρατό του απο την αντίθετη μεριά, επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στα νώτα των ρωμαϊκών λεγεώνων και τις τσάκισε. Οι δύο στρατηγοί, αιχμαλωτίστηκαν, ο δε πραίτωρας, μόλις σώθηκε.

Με στράτευμα 70.000 ανδρών, άριστα γυμνασμένων και εξασκημένων στην τακτική των λεγεώνων που τόσο καλά γνώριζε ο γενναίος Θραξ απο την θητεία του σε αυτές, επεχείρησε να φτάσει στις Άλπεις. Για να γίνει αυτό, χρειάστηκε να δώσει μάχη με τις λεγεώνες του Λέντουλου και αργότερα, στην κοιλάδα του Πάδου, του Λογγίνου.

Φτάνοντας στον γιγάντιο ορεινό όγκο, διεπίστωσε πως, ελλείψει μέσων, ήτανε αδύνατον να τον διαβεί. Έτσι,με στράτευμα 120.000 ανδρών, άρχισε να κατηφορίζει. Συμφώνησε με τους Κίλικες πειρατές, να αναταμωθούνε στο Βρινδήσιο (σημερινό Μπρίντεζι) για να τον διεκπεραιώσουνε στην Ελλάδα.

Η Ρωμαϊκή σύγκλητος όμως, δωροδόκησε γρήγορα τους πειρατές. Αυτοί, αφού πήρανε τον μισό ναύλο απο τους εκπροσώπους του Σπάρτακου και έχοντας και το ρωμαϊκό χρυσάφι, πούλησαν τους σκλάβους, αφήνοντας τους περικυκλωμένους απο τις λεγεώνες του Κράσσου στα βόρεια και του Λούκουλου στα νότια.

Μην έχοντας τον στρατό να αντιμετωπίσει και τους δύο, ο Σπάρτακος, επεχείρησε να αιφνιδιάσει τον Κράσσο. Η μάχη, δόθηκε στον ποταμό Σιλάρο, στην Λευκανία. Παρά την γενναιότητα τους, οι εξεγερμένοι, ηττήθηκαν. Ο Σπάρτακος, γυρεύοντας τον Κράσσο, έσπειρε τον θάνατο στο διάβα του, σκοτώνοντας και δύο εκατόνταρχους, ώσπου έπεσε ηρωικά μαχόμενος απο πολλαπλά χτυπήματα των αντιπάλων του, σε βαθμό που δεν αναγνωριζόταν πλέον.

Μετά την μάχη, ο Κράσσος σταύρωσε τους 6.000 αιχμαλώτους κατά μήκος της Αππίας οδού.

Η επανάσταση αυτή όμως, ανάγκασε την σύγκλητο, να θεσπίσει νέο νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο, αναγνώριζε πλέον δικαιώματα στους σκλάβους, μια πρωτοβουλία, η οποία σαφώς αποσκοπούσε στην μείωση ενδεχομένου νέων εξεγέρσεων και όχι επειδή αφύπνισε τον ανθρωπισμό των ρωμαίων.

Επιμέλεια Βασίλης Δεληβέρης

Leave a Reply