Ο στρατηγός Βελισσάριος ήταν ένας απο τους επιφανέστερους στρατιωτικούς του Βυζαντίου επι αυτοκράτορος Ιουστινιανού. Εμφανίστηκε στο προσκήνιο το 532 μ.Χ με την καταστολή της στάσεως του ΝΙΚΑ, γεγονός που τον καταξίωσε στα μάτια του αυτοκρατορικού ζεύγους.

Ο αυτοκράτορας, ονειρευότανε να κάνει την Μεσόγειο Βυζαντινή λίμνη, έτσι έστειλε τον Βελισσάριο εναντίων των Βανδάλων, λαού πειρατικού που βρισκότανε στα βόρεια παράλια της Αφρικής, στην σημερινή Λιβύη.

Αξιοποιώντας πληροφορίες απο την αποτυχημένη εκστρατεία του Βασιλίσκου πριν 60 χρόνια αναφορικά με την τοποθεσία, ο Βελισσάριος τσάκισε τις 6πλάσιες δυνάμεις του βασιλιά Γελίμερου σε δύο αποφασίστικες μάχες: Του Δέκιμου και του Τρικάμαρου με σοφή τακτική και επέστρεψε θριαμβευτής στην Κων/πολη.

Εντυπωσιασμένος ο αυτοκράτορας, του ανέθεσε την εκστρατεία κατά των Οστρογότθων, στην Ιταλία. Με μειωμένο στρατό, ο Βελισσάριος, ανέπτυξε στο έπακρο την τακτική των καταδρομών, η οποία του επέτρεψε να καταλάβει την Νεάπολη και την Ραβέννα αφού οι βάρβαροι είχανε πάθει απανωτά πλήγματα που τους είχανε εξαντλήσει. Σύντομα όμως αναγκάστηκε να  αναχωρήσει στα ανατολικά σύνορα για να οργανώσει την άμυνα έναντι των Περσών, αποστολή στην οποία ο στρατηγός, ανταποκρίθηκε εντυπωσιακά.

Όλα αυτά τα κατορθώματα του, κάνανε πολλούς αυλικούς να τον φθονήσουν και τους οδήγησαν σε συνομωσία κατά του στρατηγού. Συκοφάντησαν λοιπόν στον Ιουστινιανό τον Βελισσάριο πως σχεδίαζε να τον ανατρέψει. Ο αυτοκράτορας το πίστεψε και τιμώρησε τον γενναίο στρατηγό με ισόβιο περιορισμό στο σπίτι του.

Λίγο καιρό μετά όμως και βλέποντας πως οι Γότθοι είχανε αναδιοργανωθεί, ανακάλεσε τον Βελισσάριο για να υπερασπιστεί την Ρώμη, πράγμα που έγινε. Παρά τις εκκλήσεις όμως του Βελισσαρίου, δεν ήλθαν ποτέ ενισχύσεις, πιθανότατα με ραδιουργίες των εχθρών του, με αποτέλεσμα ο Τωτίλας, να γίνει κυρίαρχος της Ιταλίας.

Απο την όλη κατάσταση, επωφελήθηκαν οι Κουτριγούροι, οι οποίοι πολιόρκησαν την Βασιλεύουσσα. Βάζοντας τον ίδιο του τον εαυτό στην πρώτη γραμμή, ο στρατηγός, αποτέλεσε την έμπνευση του στρατού για την απόκρουση των εχθρικών ορδών.

Παρά τις πελώριες αυτές υπηρεσίες και σε μια απίστευτη πράξη αχαριστίας, ο αυτοκράτωρ-ο οποίος είχε χάσει εν τω μεταξύ την Θεοδώρα, η οποία συμπαθούσε τον στρατηγό-επανέφερε την παλαιά ποινή, πιστεύοντας στις συκοφαντίες.

Έτσι, ο αγνός αυτός στρατιωτικός, έφυγε πικραμένος το 565 μ.Χ, λίγο πριν τον θάνατο του Ιουστινιανού, τον οποίο τόσο ανιδιοτελώς είχε υπηρετήσει.

Επιμέλεια Βασίλης Δεληβέρης

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου