Μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Σταυροφόρους το 1204, η Βενετία, αναδείχθηκε ως η κυρίαρχη δύναμη στο σύνολο της Μεσογείου, ενέπνεε δε τόση σιγουριά η ισχύς της για τους κατοίκους της που την είχαν ονομάσει Γαληνοτάτη δημοκρατία.

Για να διαφυλάξει την κυριαρχία της, η Βενετία ίδρυσε πολλές βάσεις ανά την Μεσόγειο, μεταξύ αυτών και στην Κύπρο.

Το έτος 1570, ο Σουλτάνος Σελίμ ο δεύτερος ανέθεσε στον αρχιστράτηγο του Καρά Μουσταφά την κατάληψη της Μεγαλονήσου.

Αρχικώς οι Τούρκοι, επιτέθηκαν στην Λευκωσία την οποία και κατέλαβαν δύο μήνες μετά, στις 9 Σεπτεμβρίου 1570.

Ακολούθως με 130000 άνδρες, στράφηκαν κατά της Αμμοχώστου, το ισχυρότερο οχυρό των Βενετών.

Η Αμμόχωστος, εκείνα τα χρόνια εθεωρείτο ως υπόδειγμα οχυρωματικών έργων. Τα τείχη της ήσανε μακρόστενα ενώ, στα πιο ευάλωτα σημεία, η τείχιση ήτανε διπλή και ενισχυμένη με κονίαμα για αντοχή στις βολές κανονιών.

Διοικητής της φρουράς, ήτανε ο γενναίος Αντόνιο Μαρτινένγκο, υπαρχηγός του, ο Μπαλιόνι, η φρουρά όμως, εξαιρετικά περιορισμένη(περίπου 3000 άνδρες)

Τέτοια ήτανε η φήμη των δύο ανδρών που ο Σουλτάνος (γνωστός και ως μέθυσος), είχε υποσχεθεί στον Καρά Μουσταφά, την διοίκηση της νήσου.

Αρχικώς, οι Τούρκοι επεχείρησαν να καταλάβουν την πόλη με έφοδο τα ιταλικά στρατεύματα όμως, τους απώθησαν χάρη στην άριστη βολή τους.

Αυτό ανάγκασε τους Οθωμανούς να κάνουν συνδυασμένη επίθεση πεζικού, ιππικού, με την υποστήριξη του πυροβολικού.

Με αυτόν τον τρόπο μπόρεσαν προσωρινά να υποσκελίσουν το εξωτερικό τείχος, έπεσαν όμως στην παγίδα του δεύτερου και τσακίστηκαν.

Αυτή όμως η έφοδος, τους έδωσε την ευκαιρία, να κατανοήσουν καλύτερα την ιταλική αμυντική τακτική, έτσι οργάνωσαν μια εκτεταμένη υπονόμευση των τειχών.

Το χτύπημα αυτό ήτανε φοβερό, επειδή, αφ’ενός αποδεκάτισε τους υπερασπιστές των επάλξεων, αφ’ετέρου δημιούργησε μεγάλα ρήγματα στο τείχος.

Κατόπιν αυτού,έγινε γενική έφοδος,με ηρωική όμως άμυνα οι εναπομείναντες,κράτησαν τις θέσεις τους,όπως ανέφερε δε ο Τούρκος στρατηγός στον Σουλτάνο «πολεμούσαν σαν γίγαντες και όχι σαν άνθρωποι».

Μετά την απίθανη αυτή ήττα, οι Τούρκοι ζήτησαν την παράδοση της πόλης με όρους εξαιρετικά ευνοϊκούς για τους αμυνόμενους.

Ο Μαρτινένγκο πάντα ήλπιζε στην εμφάνιση του Βενετσιάνικου στόλου και ήταν έτοιμος να αρνηθεί. Ο Μπαλιόνι όμως, τον προειδοποίησε πως τα πυρομαχικά, μετά βίας θα αρκούσαν για μια εβδομάδα και πως μόνο 800 άνδρες, ήσαν πιά ζωντανοί, ακόμα λιγότεροι οι μάχιμοι.

Έτσι, έληξε η πολιορκία, οι Τούρκοι όμως παρασπόνδησαν, σκοτώνοντας όλους τους υπερασπιστές ενώ είχαν βγεί από το φρούριο και σφαγιάζοντας τους αμάχους.

Τον Μαρτινένγκο, όπως και τον Μπαλιόνι, τους θανάτωσαν γδέρνοντας τους ζωντανούς και στέλνοντας τα δέρματα τους ως τρόπαια στην Κωνσταντινούπολη.

Αυτό, το τελευταίο τάραξε τους Χριστιανούς, έτσι στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου, ρίχτηκαν κατά των Οθομανών φωνάζοντας: Θυμηθείτε την Αμμόχωστο!

Λίγο καιρό μετά, ένας Χριστιανός μπόρεσε να κλέψει τα δέρματα των δύο στρατηγών. Σήμερα, αναπαύονται στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου.

Επιμέλεια: Βασίλης Δεληβέρης.

Leave a Reply