Billie Holiday, μία γυναίκα που τραγούδησε τα μπλουζ με έναν ιδιαίτερο τρόπο και άφησε το στίγμα της μέσα στην ιστορία της μουσικής. Μία γυναίκα που έζησε και ερωτεύτηκε έντονα, κυνηγήθηκε από τον νόμο. Μέσα στην εγκληματική Αμερική του πρώτου μισού του 20ου αιώνα,  αυτή κατάφερε να ξεχωρίσει.

 

Τα πρώτα χρόνια

 

Η Billie γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1915 στη Βαλτιμόρη. Τα παιδικά της χρόνια χαρακτηρίζονται δύσκολα και πολυτάραχα. Η μητέρα της ήταν η Σάρα Τζούλια Φάγκαν και ο πατέρας της ο Κλάρενς Χολιντέι, ο οποίος εγκατέλειψε την οικογένειά του για να κάνει καριέρα στο χώρο της τζαζ ως τραγουδιστής. Ο ίδιος αρνήθηκε να αναγνωρίσει την πατρότητα της Billie, κάτι που τελικά έκανε μετά την πρώτη του επαγγελματική επιτυχία. Μετά την εγκατάλειψη του πατέρα της, η μητέρα της εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη κι έτσι η τραγουδίστρια αναγκάζεται να μείνει με συγγενείς της. Όμως, πολλές φορές πέφτει θύμα κακοποίησης, όπως περιγράφει στην αυτοβιογραφία της, κυρίως από την ξαδέρφη της Άιντα, που την χτυπούσε ενώ στα 11 της χρόνια πέφτει θύμα βιασμού. Όταν ήταν έφηβη ακόμα, πιάνει την πρώτη της δουλειά σε οίκο ανοχής όντας το παιδί για τα θελήματα. Όσο απογοητευτική κι αν ήταν αυτή η δουλειά, της επέτρεψε να έρθει σε επαφή για πρώτη φορά με τη τζαζ και τον Λούι Άρμστρονγκ, την μουσική του οποίου άκουγε στο γραμμόφωνο του οίκου ανοχής. Βέβαια και η ίδια τραγουδούσε από μικρή, με μαγευτικό μάλιστα τρόπο.

Η ίδια είναι γνωστή με πολλά διαφορετικά ονόματα. Συγκεκριμένα, παρότι εμείς την γνωρίζουμε ως Billie Holiday, στα επίσημα έγγραφα αναγράφεται είτε ως Eleonora Fagan ή Eleanor Harris ή Eleanor Gough. Από την άλλη ο πατέρας της, της έδωσε το όνομα Billie, το οποίο η ίδια αρχίζει να χρησιμοποιεί συστηματικά κατά την εφηβική της ηλικία, καθώς δεν την ευχαριστούσε το Eleanor. Αργότερα υιοθέτησε και το επίθετο του πατέρα της, ελαφρώς παραλλαγμένο. Ένα άλλο όνομα με το οποίο είναι γνωστή είναι το Lady Day, που της έδωσε ο τζαζ μουσικός Λέστερ Γιανγκ.

Το 1928, σε ηλικία 12 ετών, πηγαίνει στη μητέρα της στη Νέα Υόρκη, όπου εκεί αναγκάζονται να δουλέψουν ως ιερόδουλες. Η δουλειά αυτή οδηγεί την Billie στη φυλακή. Όταν βγαίνει από εκεί, πιάνει δουλειά στο κλαμπ Log Cabin ως τραγουδίστρια. Τότε είναι που αρχίζει να γίνεται γνωστή για το ταλέντο της. Η Billie είχε έρθει για να μείνει.

 

Η ζωή της ως τραγουδίστρια

 

Στις αρχές της δεκαετίας των 1930 ο μουσικός παραγωγός και κυνηγός ταλέντων Μπένι Γκούντμαν μαγεύεται από τη φωνή της Holiday. Έτσι στα 1933 ηχογραφεί το πρώτο της τραγούδι. Από εκεί κι έπειτα ακολουθεί μία περίοδος πολλών ηχογραφήσεων και επιτυχιών. Από την αρχή μάλιστα της καριέρας της συνεργάζεται με γνωστά ονόματα της τζαζ, όπως τον Άρτι Σο αλλά και τον ίδιο τον Γκούντμαν. Συμμετέχει σε ορχήστρα λευκών, κίνηση που είχε γίνει από ελάχιστες Αφροαμερικανίδες τραγουδίστριες έως τότε. Η Billie Holiday έως το τέλος της δεκαετίας του 1940 είχε γίνει μία από τις δημοφιλέστερες τραγουδίστριες.

Παρά την επαγγελματικής της επιτυχία, την περίοδο αυτή η προσωπική της ζωή πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Ξεκίνησε την χρήση ουσιών, κάτι που την οδήγησε ξανά στη φυλακή το 1947. Εντωμεταξύ συνδέθηκε με πολλούς συντρόφους που την κακομεταχειρίστηκαν και τη κακοποίησαν. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την εξάρτηση της από το αλκοόλ την οδήγησαν στην επιδείνωση της υγείας της. Παρόλα αυτά συνέχισε να τραγουδά και να περιοδεύει έως τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Μέσα από όλες αυτές τις καταχρήσεις η μαγευτική της φωνή χάθηκε και τραχύνθηκε. Τον Ιούλιο του 1959, σε ηλικία 44 ετών, η Billie πεθαίνει από κίρρωση του ήπατος βρισκόμενη μάλιστα και σε δεινή οικονομική κατάσταση αφήνοντας πίσω της ένα θησαυρό τραγουδιών και μία αυτοβιογραφία. Αξίζει να επισημάνουμε κάποια σημεία από την αυτοβιογραφία της.

«Μου ‘χουνε πει πως κανείς δεν λέει την λέξη «πείνα» σε τραγούδι όπως εγώ. Ούτε τη λέξη «αγάπη». Ίσως και να ‘ναι γιατί θυμάμαι τί σημαίνουν τούτες οι λέξεις. Ίσως γιατί είμαι τόσο περήφανη ώστε να θέλω να θυμάμαι τη Βαλτιμόρη και το Ουέλφερ Άιλαντ, το Ίδρυμα Καθολικών και το δικαστήριο Τζέφερσον Μάρκετ, τον σερίφη μπροστά απ’ το σπίτι μας στο Χάρλεμ και τις πόλεις απ’ τη μια άκρη της χώρας στην άλλη όπου γέμισα χτυπήματα και ουλές, στη Φιλαδέλφεια και στο Ώλντερσον, στο Χόλιγουντ και στο Σαν Φρανσίσκο – κάθε γωνιά, πανάθεμά την».

«Δεν επιτρέπεται να ‘χω πονόδοντο, δεν επιτρέπεται να ‘χω τρακ, δεν μπορώ να ξεράσω, να με πιάσει αναγούλα, δεν επιτρέπεται να ‘χω γρίπη ή πονόλαιμο. Οφείλω να βγαίνω και να ‘μαι στις ομορφιές μου, να τραγουδάω καλά και να χαμογελάω, γιατί αλλιώς αλίμονό μου. Γιατί; Είμαι η Μπίλι Χολιντέι και έχω περάσει πολλά»

 

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου