Ένας είναι ο Φάραγγας… της Σαμαριάς! Τα άλλα, είναι φαράγγια. Με αυτό το ρητό οι κάτοικοι των Σφακιών θέλουν να τονίσουν την σημαντικότητα και διαφορετικότητα του φαραγγιού σε σχέση με τα υπόλοιπα. Το χωριό της Σαμαριάς βρίσκεται ακριβώς μέσα στο φαράγγι, έρημο πλέον, καθώς εγκαταλείφθηκε οριστικά το 1962, ώστε να δημιουργηθεί εθνικός δρυμός. Το όνομα του χωριού όπως και του ίδιου του φαραγγιού πάρθηκε από την αρχαία εκκλησία του χωριού, την Οσία Μαρία.

Η περιοχή αποτελεί εθνικό δρυμό, λοιπόν, από το 1962, αποτελώντας έναν από τους πρώτους στη χώρα, με κύριο σκοπό της ίδρυσής του να προστατευθούν τα σημαντικά και ιδιόμορφα στοιχεία που συνθέτουν την άγρια και παράλληλα πανέμορφη φυσιογνωμία της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής. Βασικός στόχος υπήρξε και το να αποτελέσει καταφύγιο για τον απειλούμενο Κρητικό αίγαγρο (Capra aegagrus cretica), το αγρίμι όπως είναι γνωστό στους ντόπιους ή αλλιώς κρι-κρι όπως είναι πιο διαδεδομένο.

Πέρα από τον αίγαγρο, που είναι το σημαντικότερο, στην περιοχή του φαραγγιού μπορούμε να συναντήσουμε πληθώρα ενδημικών πουλιών και ζώων, με ορισμένα εξ αυτών να είναι τόσο μοναδικά που να προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις. Ακόμη, τα είδη των φυτών φτάνουν τα 450, ενώ έχει θεσπιστεί και νόμος, σύμφωνα με τον οποίο δεν επιτρέπεται να αφαιρεθεί ούτε ένα λουλούδι, ώστε να προστατευθεί το ευαίσθητο οικοσύστημα της περιοχής.

Το φαράγγι φιλοξενεί 32 είδη θηλαστικών, 3 αμφιβίων, 11 ερπετών και πάνω από 200 είδη ορνιθοπανίδας. Κάποια από τα πιο σημαντικά εξ αυτών είναι: η κρητική μυγαλή (Crocidura zimmermani), ένα σπάνιο και ελάχιστα μελετημένο είδος θηλαστικού, που αποτελεί και το μόνο ενδημικό θηλαστικό στην Ελλάδα και συναντάται σε πάνω από 1150 μέτρα. Ο αγριόγατος (Felis sylvestris cretensis), ο οποίος μέχρι το 1996 θεωρούνταν εξαφανισμένο είδος, μέχρι που ανακαλύφθηκε ένα μοναδικό άτομο. Ο γυπαετός (Gypaetus barbatus), ένα από τα σπανιότερα πουλιά όλης της Ευρώπης με άνοιγμα φτερών στα 2,80 μέτρα και το όρνιο ή κανναβός (Gyps fulvus), το πιο κοινό είδος γύπα με άνοιγμα φτερών στα 2,60 μέτρα.

Επίσης, τα δάση με θεόρατα πεύκα και κυπαρίσσια αποτελούν σημαντική ατραξιόν για τους επισκέπτες. Από εκεί και πέρα, 97 είδη ενδημικών φυτών, δηλαδή περίπου τα μισά είδη από αυτά που έχει όλη η Κρήτη, βρίσκονται στην περιοχή των Λευκών Όρεων. Μερικά από τα πιο σημαντικά και γνωστά είναι: η μαντζουράνα (Origanum microphyllum), φρύγανο με χαρακτηριστική μυρωδιά λεβάντας, το δίκταμο (Origanum dictamus), το οποίο από την αρχαιότητα ακόμη, αποτελεί φαρμακευτικό για πλήθος παθήσεων, αλλά και η γαλατσίδα (Rechinger euphorbia rechingeri), ένα νανώδες ενδημικό είδος, το οποίο φύεται μόνο σε μεγάλα υψόμετρα, πετρώδη εδάφη και σχισμές.

Μεγάλο κίνητρο για τους επισκέπτες και τους τουρίστες, πέρα από τις φυσικές ομορφιές και την πλούσια πανίδα, αποτελεί και η πεζοπορία που έχουν τη δυνατότητα να κάνουν οι λάτρεις του “σπόρ”. Το βασικό μονοπάτι του φαραγγιού καλύπτει σχεδόν 13 χιλιόμετρα ως τη νότια είσοδο και περίπου 16 μέχρι την ακτή. Αυτό το τοποθετεί στην δεύτερη θέση σε μήκος σε όλη την Ευρώπη, με πρώτο το φαράγγι του Βερντόν στη Γαλλία.

 

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου