Η κλασική μουσική λέγεται κλασική για κάποιον πολύ σημαντικό λόγο: γιατί είναι εξαιρετική. Αυτό προκύπτει από το επίθετο «κλασικός» που προέρχεται από την λατινική λέξη classicus. Αν ένα μουσικό κομμάτι της δυτικοευρωπαϊκής μουσικής παραγωγής έχει επιτύχει την φήμη του έχει αποδειχτεί, από ειδικούς και λάτρεις της μουσικής, μέσα στον κανόνα, η «ανώτερη» μορφή της μουσικής του σύνθεσης, τότε είναι πραγματικά κλασικό. Φυσικά υπάρχουν κυριολεκτικά χιλιάδες μουσικών κομματιών που αποτελούν μέρη αυτού του κανόνα. Αλλά ποια είναι στην κορυφή αυτής της λίστας; Μαζέψαμε παρακάτω δέκα κλασικές συνθέσεις που ξεχωρίζουν και που όλες μας είναι οικείες, είτε είμαστε λάτρεις του είδους είτε όχι. Η μουσική απόλαυση παραμένει η ίδια.

 

  1. William Tell Overture – Gioachino Rossini (1792-1868)

Η όπερα του Rossini “William Tell” (1829) ήταν η τελευταία του από τις συνολικά 39 που συνέθεσε, πριν αποσυρθεί. Η όπερα έχει διάρκεια τεσσάρων ορών που συνήθως δεν παίζονται. Όταν κάποιος είπε στον Rossini ότι την είχαν παρακολουθήσει το προηγούμενο βράδυ, απάντησε: «Τι; Ολόκληρη;» Αλλά αυτή η καταπληκτική εισαγωγή έχει χρησιμοποιηθεί στην Αμερικάνικη τηλεόραση κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα όπως, στον Bugs Bunny, τον Mickey Mouse και στο Lone Ranger.

 

  1. The Nutcracker Suite – Pyotr Ilyich Tchaikovsky (1840-1893)

Είναι ένα από τα πιο αγαπημένα έργα του μπαλετικού δραματολογίου. Μαζί με τα άλλα δύο κορυφαία έργα του Tchaikovsky, «Η Λίμνη των Κύκνων» και «Η Ωραία Κοιμωμένη», είναι επαναστατικά στο ρυθμό τους, και για το λόγο αυτό δύσκολα να χορευτούν, αλλά σύντομα και τα τρία αυτά έργα καθιερώθηκαν στο ρωσικό ρεπερτόριο.

Προοριζόταν για κονσέρτα πριν από την πρεμιέρα του μπαλέτου “The Nutcracker” (Ο Καρυοθραύστης) το 1892, ο Τσαϊκόφσκι επέλεξε οκτώ νούμερα για να συμπεριληφθούν στην ακολουθία. Το μπαλέτο ήταν μια αποτυχία αλλά το μουσικό κομμάτι του Tshaikovsky μεγάλη επιτυχία. Από την δεκαετία του 1960 το αυθεντικό μπαλέτο έχει διατηρήσει την φήμη του. Το 40% των εσόδων από τα εισιτήρια των αμερικάνικων παραστάσεων για μπαλέτο προέρχονται από τις παραστάσεις του «Καρυοθραύστη».

 

  1. Eine Kleine Nachtmusik – Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791)

Η κομψότητα και αβρότητα του Μότσαρντ διαχέεται σε αυτή τη σερενάτα για έγχορδα. Το όνομα αυτού του έργου του 1787 σημαίνει « Μικρή Νυχτερινή Μουσική». Η εκδοχή που γνωρίζουμε έχει τέσσερα μέρη, συμπαγή, οικεία, με άρτιες αναλογίες. Αρχικά υπήρχαν πέντε μέρη. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί και για ποιον γράφτηκε, καθώς ο Μότσαρντ συνήθως συνέθετε κατά παραγγελία. Αξιοπερίεργο είναι το γεγονός ότι το μουσικό κομμάτι δεν εκτελέστηκε μέχρι το 1827, πολύ μετά τον θάνατο του Μότσαρντ. Η παρτιτούρα βρέθηκε ανάμεσα σε μια δέσμη από χαρτιά που συγκεντρώθηκαν και πουλήθηκαν από την χήρα του Μότσαρντ, Κονστάντς. Όλοι στον κόσμο γνωρίζουν τώρα αυτήν την εκπληκτική μελωδία.

 

  1. Einleitung oder Sonnenaufgang – Richard Strauss (1864-1949)

Το έργο αυτό με τον τίτλο «Sunrise» είναι η εισαγωγή με τυμπανοκρουσίες για το έργο του Στράους (1896) επίσης γνωστό ως «Τάδε Έφη Ζαρατούστρα», ένα συμφωνικό ποίημα βασισμένο στο ομώνυμο φιλοσοφικό μυθιστόρημα του Νίτσε. Ο Ρίχαρντ Στράους είναι ένας από τους συνθέτες οι οποίοι εξελίσσουν αυτό το συμφωνικό ποίημα της ρομαντικής περιόδου και τάσσεται ολόψυχα στην ανάπτυξη αυτού που αποκαλούσε «το ποιητικό, το εκφραστικό στην μουσική». Το συγκεκριμένο έργο έγινε ίσως ευρύτερα γνωστό για την χρήση του στην ταινία του 1968, «2001 : Η Οδύσσεια του Διαστήματος». Το μουσικό αυτό θέμα χρησιμοποιήθηκε συστηματικά από τον Elvis Presley στην έναρξη των εμφανίσεων του έξι χρόνια πριν από τον θάνατο του.

 

  1. The Barber of Seville Overture – Gioachino Rossini (1792-1868)

Η κωμική όπερα του 1816, «Ο Κουρέας της Σεβίλλης», παραμένει διάσημο εν μέρει γι’ αυτό το μαγευτικό overture. Επιπλέον, λίγοι συνειδητοποιούν ότι ο γόνιμος Rossini, ο οποίος συνέθεσε την όπερα μόλις σε τρεις εβδομάδες, στην πραγματικότητα χρησιμοποίησε αυτή την μουσική σε δύο προγενέστερες όπερες. Γνωρίζατε ότι «Ο Κουρέας της Σεβίλλης» βασίζεται σε μια σειρά από νουβέλες, μέρος των οποίων είχαν χρησιμοποιηθεί από τον Μότσαρντ στην όπερα «Οι γάμοι του Φίγκαρο»;

 

  1. Fur Elise – Ludwig van Beethoven (1770-1827)

Παρόλο που πιθανόν συντέθηκε το 1810, αυτή η παγκοσμίου φήμης μελωδία δεν δημοσιεύτηκε μέχρι το 1867, 40 χρόνια αφού ο Μπετόβεν πέθανε. Είναι ακόμη άγνωστο ποιος είναι ο τελικός αποδέκτης της όμορφης σύνθεσης, η Ελίζ. Σε κάθε περίπτωση, ήταν ένα πολύ τυχερό κορίτσι.

 

  1. The Ride of the Valkyries- Richard Wagner (1813-1883)

Το «Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν» επικεντρώνεται στο θρύλο του χρυσού θησαυρού που βρίσκεται στα βάθη του Ρήνου και φυλάγεται από τρεις Παρθένες. Από αυτό το χρυσό έχει φτιαχτεί το δαχτυλίδι που δίνει απέραντη δύναμη στον κάτοχο του. Όμως, μια τρομερή κατάρα το συνοδεύει. Θα καταστρέψει την ψυχική γαλήνη οποιουδήποτε το αποκτήσει και τελικά θα επιφέρει τη δυστυχία και τον θάνατο. Έτσι, αρχίζει ο κύκλος των τεσσάρων δραμάτων – της Τετραλογίας, όπως είναι γνωστή – που τελειώνει με την επιστροφή του δαχτυλιδιού στις Παρθένες του Ρήνου. Ο Βάγκνερ διασκευάζει ελεύθερα την ιστορία από τους σκανδιναβικού μύθους και θρύλους που συνδέονται με το μεσαιωνικό γερμανικό έπος, το Νιμπελούνγκενληντ.

Το μουσικό αυτό κομμάτι χρησιμοποιήθηκε το 1979 στην ταινία «Αποκάλυψη τώρα».

 

  1. Symphony No 9- Ludwig van Beethoven (1770- 1827)

Η πιο γνωστή από όλες τις συμφωνίες του Μπτόβεν, η «Συμφωνία Αρ.5» σε Ντο ελάσσονα ή «Συμφωνία της Χορωδίας», θεωρείται η συμπυκνωμένη έκφραση του μπετοβενικού πνεύματος. Το 1824 ο Μπετόβετ έγραψε αυτήν την δεσποτική ερμηνεία του ποιήματος του Schiller «Ode to Joy». Παρόλο που η τελική κίνηση θεωρείτε η πιο αξιομνημόνευτο μέρος αυτής της πασίγνωστης συμφωνίας, κάποιοι την αντιπαθούν. Ο Verdi υποστήριζε ότι αυτό το Νο 9 ήταν «θαυμάσια στις τρεις πρώτες κινήσεις του, με πολύ άσχημο τέλος». Γνωρίζετε ότι στην Ιαπωνία υπάρχει μια παράδοση της εκτέλεσης της συμφωνίας στις 31 Δεκεμβρίου κάθε χρόνου;

 

  1. The Four Seasons – Antonio Vivaldi (1678-1841)

Το πιο γνωστό ίσως έργο του Vivaldi γράφτηκε γύρω στο 1723, «Οι Τέσσερις Εποχές» είναι μια ομάδα τεσσάρων κονσέρτων για βιολί που το καθένα αντιπροσωπεύει και μία εποχή του χρόνου. Το ολοκληρωμένο έργο θεωρείτε το σπουδαιότερο και πιο δημοφιλές έργο του Vivaldi. Γνωρίζατε ότι ο Vivaldi κυκλοφόρησε και ποιήματα στα ιταλικά που ταιριάζουν με το κάθε κονσέρτο; Έπρεπε να εκφράσει κάθε στίχο του ποιήματος μουσικά, κάτι το οποίο ήταν μια πολύ δύσκολη δουλειά.

 

  1. Symphony No5 – Ludwig van Beethoven (1770-1827)

Γράφτηκε το 1808, η Συμφωνία Νο5 είναι αναμφισβήτητα το σπουδαιότερο και πιο γνωστό κομμάτι κλασικής μουσικής. Το ξεχωριστό μοτίβο του έχει χρησιμοποιηθεί από αναρίθμητους μουσικούς από τότε που για πρώτη φορά ακούστηκε. Γνωρίζατε ότι αναφέρετε επίσης ως «Η Συμφωνία της Νίκης», μιας που το V είναι το ρωμαϊκό 5;

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου