Η Ευγενία Φακίνου γεννήθηκε στις 8 Ιουνίου το 1945 στην Αλεξάνδρεια. Είναι κόρη του Μιχάλη Φακίνου, δημοσιογράφου και συγγραφέα.

Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε ξεναγός, την τέχνη του κουκλοθέατρου και γραφικές τέχνες. Εργάστηκε για μερικά χρόνια σε περιοδικά με την ιδιότητα της γραφίστριας. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το παιδικό βιβλίο και το παιδικό θέατρο κάτι που της βγήκε σε καλό μιας που η «Ντενεκεδούπολη» γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία και έμεινε στην ιστορία του παιδικού θεάτρου .

Πιο συγκεκριμένα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1975, η Ευγενία Φακίνου εγκαινίασε το αντικειμενοθέατρο. Ουσιαστικά στην μορφή αυτή παιδικού θεάτρου χρησιμοποιήθηκαν κούκλες- χαρακτήρες φτιαγμένα από ντενεκεδάκια. Στις 12 Δεκεμβρίου του 1975 έκανε πρεμιέρα το πρώτο έργο που παρουσιάστηκε από το αντικειμενοθέατρο αυτό, με τίτλο «Ο Λαδένιος», που όμως τελικά δεν παρουσιάστηκε με το όνομα αυτό καθώς περιείχε ορισμένα κομμουνιστικά στοιχεία και με κίνδυνο να κοπεί από την λογοκρισία της εποχής. Τελικά, παρουσιάζεται ως «Ντενεκεδούπολη». Εκατοντάδες παιδιά από όλο το λεκανοπέδιο της Αττικής πήγαν και παρακολούθησαν εκείνη την πρώτη παράσταση. Οι εντυπώσεις των παιδιών ήταν εκπληκτικές μιας που δεν είχαν δει ποτέ στο παρελθόν κάτι ανάλογο, το ίδιο και των γονιών τους. Το αντικειμενοθέατρο δεν είχε μόνιμη στέγη. Στο Θέατρο οδού Κεφαλληνίας έμεινε μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου του 1976 και την επόμενη χρονιά βρέθηκε στο Κύτταρον στην Πλατεία Βικτωρίας μέχρι τις 16 Μαΐου του 1976, ημερομηνία της τελευταίας παράστασης του «Λαδένιου».

Την Χειμερινή περίοδο 1976-77 η «Ντενεκεδούπολη» παρουσίασε στο «Θέατρο Κάβα» στην οδό Σταδίου το έργο «Στο Κουρδιστάν».

 

 

 

Την επόμενη χειμερινή περίοδο παρουσιάζεται το έργο «Οι Καμινάδες», που για τους λόγους που ήδη αναφέραμε, παρουσιάστηκε με το όνομα «Ξύπνα Ντενεκεδούπολη».

 

 

Τότε το αντικειμενοθέατρο πηγαίνει και πάλι στο Κύτταρον. Την ημέρα της τελευταίας παράστασης στις 19 Μαρτίου του 1978, λίγο πριν το τέλος της πρωινής παράστασης, χτύπησε το τηλέφωνο στο ταμείο του θεάτρου: ήταν ο διοικητής αστυνομίας του τμήματος της Πλατείας Βάθης και είπε στον ταμία πως έπρεπε οι παραστάσεις να διακοπούν. Ο λόγος ήταν ότι ο ιδιοκτήτης της αίθουσας Κύτταρον δεν είχε πάρει την ειδική θεατρική άδεια που προέβλεπε ο Νόμος, κάτι το οποίο και τελικά έγινε.

Την Χειμερινή περίοδο 1978-1979 παρουσιάστηκε «Το Μεγάλο Ταξίδι του Μελένιου» στην νέα θεατρική στέγη της Ντενεκεδούπολης, στο Θέατρο Στοά μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου του 1979. Την επόμενη ξεκίνησαν οι παραστάσεις της «Μις Νάυλον». Την επόμενη Χειμερινή περίοδο το αντικειμενοθέατρο εγκαταστάθηκε στο κινηματοθέατρο Φίλιπ και εκεί παρουσιάστηκε το έργο «Ο κύριος Ουλτραμέρ» το οποίο ήταν και το τελευταίο έργο που έγραψε η Φακίνου για τον συγκεκριμένο κύκλο παραστάσεων.

Τα πέντε από τα έργα του αντικειμενοθεάτρου, «Ο Λαδένιος», «Οι Καμινάδες», «Το Μεγάλο Ταξίδι του Μελένιου», «Ο Κύριος Ουλτραμέρ» και η «Μις Νάυλον», τα έντυσε μουσικά ο Γιάννης Μαρκόπουλος και στις 18 Μαΐου του 1980 η μουσική των παραστάσεων κυκλοφόρησε σε δίσκο. Την μουσική στο έργο «Στο Κουρδιστάν» έγραψε ο Χρήστος Λεοντής. Σήμερα τα αντικείμενα της παράστασης εκτίθενται στο Θεατρικό Μουσείο.

 

Η Φακίνου έχει γράψει και έχει εικονογραφήσει πολλά παιδικά βιβλία, όπως, «Ελληνάκια», «Ντενεκεδούπολη», «Τυφλόμυγα», «Κουρδιστάν», «Το Μεγάλο Ταξίδι του Μελένιου», «Μια μικρή καλοκαιρινή ιστορία», κ.α.

 

 

Το 1982, με το τέλος της «Ντενεκεδούπολης» κυκλοφόρησε το πρώτο μυθιστόρημα της, την «Αστραδένη». Η ιστορία ξεκινάει από την Σύμη με πρωταγωνίστρια ένα εντεκάχρονο κορίτσι που μαζί με την οικογένεια της μετακομίζουν στην Αθήνα. Εξιστορούνται οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η οικογένεια στον νέο τόπο διαμονής. Η Αστραδένη μέσα από την παιδική της φαντασία διηγείται ιστορίες από τον τόπο της και έτσι δίνει την ευκαιρία στον αναγνώστη να γνωρίσει την Σύμη μέσα από τα δικά της μάτια. Η μικρή πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος είναι ένα κορίτσι ιδιαίτερα ώριμο και ξεχωριστό για την ηλικία του. Έχει ένα μοναδικό τρόπο να ερμηνεύει τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω της, είναι εργατικό και πρόσχαρο, έχει δυναμικό και σκληρό χαρακτήρα και προσπαθεί να νικήσει τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίσει καθημερινά.

Άλλα έργα της είναι: Το έβδομο ρούχο (μυθιστόρημα, 1983), Η Μεγάλη Πράσινη (μυθιστόρημα, 1987), Ζάχαρη στην άκρη (μυθιστόρημα, 1991), Γάτα με πέταλα (μυθιστόρημα, 1990), Η Μερόπη ήταν το πρόσχημα (μυθιστόρημα, 1994), Εκατό δρόμοι και μια νύχτα (μυθιστόρημα, 1997), Τυφλόμυγα (μυθιστόρημα, 2000), Ποιος σκότωσε το Μόμπυ Ντικ; (μυθιστόρημα, 2001), Έρως, θέρος, πόλεμος (μυθιστόρημα) {2003}, Η μέθοδος της Ορλεάνης (μυθιστόρημα, 2005), Για να δει τη θάλασσα (μυθιστόρημα, 2006), Οδυσσέας και Μπλουζ παιδικό (μυθιστόρημα, 2006), Φιλοδοξίες κήπου (μυθιστόρημα, 2007), Το τρένο των νεφών (μυθιστόρημα, 2007), Ελληνικό Πανόραμα (μυθιστόρημα), Στο αυτί της αλεπούς [e-book] (μυθιστόρημα, 2016).

Τα μυθιστορήματα της έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν σε πολλές ξένες γλώσσες, γερμανικά, αγγλικά, ρωσικά, ουγγρικά, δανέζικα, γαλλικά, ολλανδικά, ιταλικά και σερβικά. Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο Αναγνωστών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου για το μυθιστόρημα της «Η μέθοδος της Ορλεάνης». Το 2008 πήρε το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή «Φιλοδοξίες κήπου». Τα μυθιστορήματα της είναι εμπνευσμένα από την κοινωνική πραγματικότητα.

Το 2001 ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία σε θεατρική διασκευή του Δημήτρη Μουρικίου και με πρωταγωνίστρια την Αλέκα Παΐζη το έργο της «Το έβδομο ρούχο».

 

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου