Με την κήρυξη της Επαναστάσεως, ο στόλος μας, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή. Τα νησιά, Ύδρα, Σπέτσες, Ψαρά, από την συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774, είχαν φτιάξει κρυφά πολεμικά καράβια, τα οποία επιτύγχαναν να παρουσιάζουν ως εμπορικά, δωροδοκώντας τους Τούρκους επισήμους, με την πλέον χαρακτηριστική περίπτωση της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, που είχε ονομαστεί έτσι λόγω του συζύγου της, Δημητρίου Μπούμπουλη που είχε σκοτωθεί σε σύγκρουση με Αλγερινούς πειρατές, η οποία, δωροδόκησε τον Βεζύρη και έφτιαξε τον «Αγαμέμνονα», 48 πήχεων με 18 τηλεβόλα.

Διοικητής του Ελληνικού στόλου, ορίστηκε ο ατρόμητος Ανδρέας Μιαούλης και υπαρχηγός, ο Σαχτούρης. Η ισχύς του στόλου μας, ήταν 176 πλοία, 92 εκ των οποίων, Υδραίικα. Το πρώτο, σημαντικό κατόρθωμα, συνέβη στην Ερεσό της Λέσβου. Ο Ναύαρχος, Νικόλαος Αποστόλης, με 7 πλοία, κατασκόπευε τις κινήσεις των εχθρών, κοντά στα στενά των Δαρδανελλίων. Αποστολή του, ήταν να ειδοποιήσει τον κύριο όγκο του στόλου μας, αν παρατηρούσε επιχείρηση απόβασης των εχθρών στα νησιά μας ή μεταφοράς στρατευμάτων σε Μοριά και Στερεά.

Αρχές Ιουνίου, ένα δίκροτο, μια φρεγάτα και μια κορβέτα βγήκαν από τα στενά. Άμεσα, ενημερώθηκε ο στόλος. Στην σύσκεψη που έγινε, μετείχε και ένας Άγγλος Πλοίαρχος, ο οποίος, ήταν περαστικός με ένα τμήμα της αγγλικής μοίρας Μεσογείου. Γνώμη του ήταν πως θα ήταν αυτοκτονία να αναμετρηθούν με τους Τούρκους, δεδομένου πως εκείνοι, είχαν κανόνια πολύ ισχυρότερα και πρότεινε την πυρπόληση της φρεγάτας. Η γνώμη του, εισακούστηκε. Παρουσιάστηκε ο Ψαριανός, Ιωάννης Δημουλίτσας, γνωστός και ως «Πατατούκος» που είχε μάθει από τους Ρώσους πώς να φτιάχνει τα πυρπολικά.

Αμέσως, του δώσανε δύο πλοιάρια να τα μετατρέψει. Ο Έλληνας ναυτικός, τοποθέτησε στα αμπάρια των πλοιαρίων, ασκούς γεμάτους εύφλεκτες ύλες (πίσσα, νέφτι, οινόπνευμα, θειάφι). Στα πλάγια, άνοιξε τρύπες και έβαλε βαρέλια με μπαρούτι. Απ’ έξω τα άλειψε με πίσσα και νέφτι και τα πυρπολικά, ήσανε έτοιμα. Την επιχείρηση, την αναλάβανε ο Παπανικολής και ο Καλαφάτης. Το βράδυ, ο Ελληνικός στόλος, έκαμε αντιπερισπασμό και ανάγκασε την φρεγάτα, να στραφεί με κανονιοβολισμούς στην αντίθετη μεριά από αυτή που θα ερχόντουσαν τα πυρπολικά.

Έτσι, οι δύο γενναίοι Έλληνες, πλησίασαν αθέατοι. Το πυρπολικό, του Καλαφάτη, δεν γαντζώθηκε γερά, ξεκόλλησε και κάηκε άσκοπα, του Παπανικολή όμως άρπαξε γρήγορα και μετέδωσε την φωτιά στο πελώριο πολεμικό πλοίο, το οποίο και ανατινάχθηκε, παρασύροντας 1100 Τούρκους στον θάνατο. Το κατόρθωμα αυτό των Ελλήνων, κατατρόμαξε τους Τούρκους που δεν τόλμησαν να βγούνε από τα στενά για σχεδόν 1 χρόνο. Έτσι, χωρίς τις ενισχύσεις από τα Μικρασιατικά παράλια, οι εχθροί μας στην Πελοπόννησο και την Στερεά, δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν την ορμή των γενναίων μας και η επανάσταση, εδραιώθηκε.

Για τον ΕΟΕ,

Δεληβέρης Βασίλης, Συντάκτης.

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου