Εγώ είχα ένα θέμα, ήθελα όποιος χειρίζεται τις κάμερες να τις κρατάει με σεβασμό… Έτσι λοιπόν σε ένα από τα πιό δύσκολα τηλεοπτικά οδοιπορικά μας, στην Ειδομένη, συνάντησα ένα κοριτσάκι, το κοριτσάκι αυτό ήρθε κάποια στιγμή στο μέρος μου, ενώ είχαμε γύρισμα και σαν «παιχνίδι» χτύπησε την κάμερα… Εγώ θύμωσα, τρελάθηκα αλλά προσπάθησα να μην το δείξω… Όταν τελειώσαμε την σκηνή, απομακρύνθηκα και ρώτησα εάν αυτό το κοριτσάκι έχει οικογένεια… Η απάντηση ήταν, πως έφτασε μέχρι εκεί μόνο του και η οικογενειά του προφανώς ή είχε σκοτωθεί στον πόλεμο ή είχε πνιγεί… ήταν από την Συρία. Ήταν στον καταυλισμό εντελώς μόνη της και δεν ήταν πάνω από 10 χρονών… Είχε μια ατελείωτη διάθεση για παιχνίδι αλλά τα μάτια της ήταν σαν μάτια 70 άρας γιαγιάς, τα είχαν δει όλα… Είχαν δει θάνατο, είχαν δει πόλεμο αλλά είχε τόση διάθεση για ζωή η μικρή, για να ζήσει, να προσπαθήσει να έχει όνειρα… Κάπου εκεί κατάλαβα ότι η ύλη, οι κάμερες, τα τηλέφωνα και όλα ήταν τόσο ανύπαρκτα μπροστά στην υπαρκτότητα του πάντα αλλά και της στιγμής! Τότε πήγα και της έδωσα το χέρι μου… ήταν η καλύτερη χειραψία της ζωής μου… Το υπόλοιπο συνεργείο συνέχισε την δουλειά του, εγώ ευχαριστώ τον Στέλιο Φιλίππου που κατέγραψε τις στιγμές και έδωσε εικόνα στην ιστορία μου… μια ιστορία ζωής…

Υ.Γ Η ζωή δεν κοιτά, προχωρά αυτό έδειχναν τα παπούτσια της μικρής που χωρίς να το θέλει, μάλλον ήταν τα μόνα που είχε, ήταν η σημαία της χώρας που ξεκίνησε το κακό στην χώρα της… Σαν εκδίκηση ή σαν η ζωή να κλείνει το μάτι, η μικρούλα τα πατούσε…

Π.Κ

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου