Ήταν ένα κινηματογραφικό οδοιπορικό εκεί που δεν είχε πατήσει κανείς μέχρι σήμερα με κάμερα… συναντήσαμε καταστάσεις που μένουν χαραγμένες για πάντα, πόλεμος αδελφός με αδελφός… σε έκλεβαν από την μάνα και σε πήγαιναν στα Σκόπια και στην Βουλγαρία… για αυτούς είσουν αιμαβούλγαρος… Κάπου εκεί το βλέμμα μου έπεσε στην καμπάνα του πρώτου χωριού που περάσαμε, Καλή Βρύση κάτω από το θρυλικό βουνό της Αλεβίτσας, και αμέσως η κάμερα κατέγραψε… Η καμπάνα έστεκε εκεί τρυπημένη από σφαίρες, σφαίρες αδελφικές, σφαίρες που σκότωσαν… Δεν ξέρω τι ήταν χειρότερο, μια απόδειξη μιας ντροπής ή η αποκρυψή της; Αυτό με βασανίζει μέχρι και σήμερα…

Π.Κ

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου