Λένε πως το Άγιον Όρος είναι χώρος μετάνοιας και προσευχής… και αυτό ήθελα να το ανακαλύψω όχι μέσα από μια απλή επίσκεψη σε κάποιο μοναστήρι, αλλά μέσα από ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ στην Μονή της αντίστασης… Περπατήσαμε πλάϊ στο κύμα βράδυ, κουβαλήσαμε εφόδια κόντρα στο εμπάργκο και ταξιδέψαμε με ένα παλιό land rover σύριζα με το γκρεμό στο απόλυτο σκοτάδι… Αν ήταν θέλημα της Παναγίας δεν θα φτάναμε ποτέ στο Μοναστήρι, λογικά για να φτάσουμε ήταν ευλογήμενο το έργο μας. Από την πρώτη μέρα στην Γνήσια Ιερά Μονή Εσφιγμένου καταλάβαμε πως ο καιρός θα ήταν αντιπαλός μας, Φεβρουάριος βλέπεις, μιας και από το βράδυ το παράθυρο από το κελί μας άνοιξε ουκ ολίγες φορές βάζοντας το χιονόνερο μέσα. Όταν όμως θέλεις να καταγράψεις σκηνές που θα είναι ντοκουμέντα παντοτινά τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει παρά μόνο η ταπείνωση που νοιώθεις μπροστά σε μια χούφτα μοναχών που τα έχει βάλει με όλο το σύστημα…

Δεν είναι η συνήθεια, δεν είναι πίστη, δεν είναι ούτε καν η δύναμη, είναι η καθημερινή ταπείνωση που σε κάνει να νοίωθεις από το πάντα ένα τίποτα και να προσπαθείς… Το ίδιο νοιώσαμε και εμείς το ίδιο ένοιωσα και εγώ. Χωρίς ταπείνωση δεν μπορεί να υπάρξει και θέωση…

Π.Κ

 

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου