Ανομία, αναρχία, ατιμωρησία, ασυδοσία είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που δεν ταιριάζουν σε μία πόλη. Όμως, στην Kowloon Walled City (Περιτειχισμένη Πόλη), του Χονγκ Κονγκ, επικρατούσαν αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά, δημιουργώντας μια πόλη, που ήταν παράδεισος για κάθε εγκληματία. Ας δούμε τα πράγματα από την αρχή. Στο κομμάτι γης, που δημιουργήθηκε αργότερα η πόλη, χτίστηκε το 1800 ως κινέζικο στρατιωτικό φυλάκιο. Έπειτα, το 1898 με την συνθήκη για την επέκταση της επικράτειας του Χονγκ Κονγκ, οι Βρετανοί πρόσθεσαν κάποια κομμάτια στην κυριαρχία τους, εκτός από την περιτειχισμένη πόλη. Έτσι, η Κίνα συνέχιζε να την έχει στην δικαιοδοσία της. Η περιοχή εν τέλει καταστράφηκε από του Ιάπωνες κατά την διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. 

Η αρχή της δημιουργίας

Μετά το τέλος του πολέμου, πολλοί Κινέζοι πρόσφυγες κατέφυγαν σε εκείνη την περιοχή, χωρίς την παρέμβαση της Κίνας ή της Βρετανίας. Έτσι, σταδιακά άρχισε να δομείται μια νέα πόλη. Μόλις σε 28,000 τετραγωνικά μέτρα ζούσαν 33,000 άνθρωποι. Δημιουργήθηκαν 300 πολυκατοικίες, 14 ορόφων, οι οποίες συνδέονταν μεταξύ τους. Σε κάθε πολίτη αντιστοιχούσαν ουσιαστικά 3,5 τετραγωνικά!

Οι συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής  ήταν άθλιες. Δεν υπήρχε καμία αστυνόμευση και χωρίς να εντάσσεται ουσιαστικά η πόλη  σε καμία  δικαιοδοσία είτε της Κίνας είτε της Βρετανίας δεν  υπήρχαν ούτε νόμοι ούτε κάποια ελεγκτική αρχή.  

Παρ’ όλο τις αντιξοότητες που υπήρχαν, οι πολίτες της Περιτειχισμένης πόλης προσπάθησαν να ανταπεξέλθουν. Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα είχαν δημιουργήσει ένα σοβαρό μοντέλο συνεργασίας μεταξύ τους και βελτίωναν συνεχώς την πόλη και την κατάσταση τους. Λόγω όμως, της έλλειψης νομικού πλαισίου και της δικαιοδοσίας η Περιτειχισμένη πόλη έγινε πόλος έλξης των κακοποιών. Η κυριαρχία της πέρασε στην κινέζικη μαφία, που εκμεταλλεύτηκε την αδιαφορία της Βρετανικής και Κινέζικης κυβέρνησης και σε σύντομο χρονικό διάστημα ζούσαν απλοί άνθρωποί μαζί με εγκληματίες και πόρνες.

Στην πόλη δημιουργήθηκαν πολλά πορνεία, καζίνο, παράνομες επιχειρήσεις ενω η διακίνηση των ναρκωτικών μάστιζε την περιοχή και η εγκληματικότητα αυξήθηκε ραγδαία. Η κατάσταση για τους κατοίκους έγινε πολύ δύσκολή και οι βόλτες στους δρόμους της πόλης ήταν απαγορευτική, ειδικά τις βραδινές ώρες. Εκμεταλλευόμενοι τους διαδρόμους και τα περάσματα που είχαν δημιουργηθεί στις πολυκατοικίες, απέφευγαν τους επικίνδυνους δρόμους, ενώ κατά την διάρκεια της ημέρας περπατούσαν μόνο στους λίγους ασφαλείς δρόμους που γνώριζαν.

Στα μέσα τις δεκαετίας όμως, η κατάσταση της Περιτειχισμένης πόλης άρχισε να αλλάζει. Μαζικές  αστυνομικές επιδρομές οδήγησαν στην φυλάκιση χιλιάδων εγκληματιών και στον περιορισμό της διακίνησης ναρκωτικών. Μέσα σε λίγα χρόνια η αστυνομία είχε περιορίσει την εγκληματικότητα και την είχε υπό έλεγχο.  

Το τέλος μιας εποχής 

Αν και η εγκληματικότητα μειώθηκε ραγδαία, όλο και περισσότεροι κάτοικοι αποφάσισαν να μετακινηθούν σε άλλες πόλεις και σταδιακά η πόλη άρχιζε να ερημώνει. Εξάλλου, το 1987, μετά την Σινο-Βρετανική Διακήρυξη του 1984 όπου ξεκαθαρίστηκε δικαστικά το ιδιοκτησιακό καθεστώς, ξεκίνησαν να κάνουν έξωση στους κατοίκους της πόλης, ώστε να  καταστραφεί η πόλη και να δημιουργηθεί πάρκο.

Η κινέζικη κυβέρνηση δαπάνησε 350 εκατομμύρια δολάρια. Το 1992 αποζημιώθηκαν όσοι κάτοικοι και καταστηματάρχες είχαν παραμείνει και το 1993 ξεκίνησε η κατεδάφιση, η οποία ολοκληρώθηκε το 1994. Πλέον στη θέση της Περιτειχισμένης πόλης υπάρχει ένα τεράστιο πάρκο.

 

Για τον ΕΟΕ,

Αλέξανδρος Τσάλιος, Συντάκτης.

 

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου