Το δραματικό έργο ενός μεγάλου κωμικού, μία ταινία που μέχρι και σήμερα, 45 χρόνια μετά τη δημιουργία της, παραμένει ένα μυστήριο.

Πολλοί γνωρίζουν την ύπαρξή της, όμως ελάχιστοι έχουν καταφέρει να την παρακολουθήσουν, καθώς ποτέ δεν κυκλοφόρησε και ποτέ δεν προβλήθηκε στους κινηματογράφους. Ο λόγος για την ταινία “Η μέρα που έκλαψε ο κλόουν”, μια ταινία τη οποίας το σενάριο, τη σκηνοθεσία και τον πρωταγωνιστικό ρόλο ανέλαβε ο διάσημος κωμικός Τζέρι Λιούις.

Ο Τζέρι Λιούις ήταν ηθοποιός και ιδιαίτερα κωμικός, καθώς και τραγουδιστής, σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος και ανθρωπιστής. Η καριέρα του ξεκίνησε το 1946, όταν σχημάτισε κωμικό ντουέτο με τον ηθοποιό Ντιν Μάρτιν, το οποίο ονομάστηκε “Martin and Lewis”. Το ντουέτο διαλύθηκε 10 χρόνια μετά, το 1956, όπου και ξεκίνησε η σόλο καριέρα του Λιούις.

Πρωταγωνίστησε σε πολλές γνωστές κινηματογραφικές παραγωγές, όπως το “Παιδί για όλες τις δουλειές” (1960) και το “Δάσκαλος για κλάματα” (1963). Δε σταμάτησε ποτέ να ασχολείται με την ηθοποιία καθώς, μέχρι και το 2016, ένα χρόνο προτού αποβιώσει, συμμετείχε στην ταινία “Ζήτημα Εμπιστοσύνης”, με τον Nicolas Cage και τον Elijah Wood. Απεβίωσε στις 20 Αυγούστου του 2017, στην ηλικία των 91 χρόνων, στο Las Vegas.

Ανάμεσα σε όλα τα έργα του, ένα ξεχωρίζει ως το πιο μυστηριώδες. “Δε θα μιλήσουμε γι’ αυτό ακόμα και αν μάθω ότι είσαι ένας απ’ τους γιους μου,” είπε σε δημοσιογράφο του “Entertainment Weekly”, το 2009. Το 2013, όταν παρευρέθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών, είχε ξανά έτοιμη την απάντησή του “Δεν ήταν καλό και δεν ήταν καλό επειδή είχα χάσει τη μαγεία. Δε θα το δείτε, κανείς ποτέ δε θα το δει επειδή νιώθω ντροπή για την κακή ποιότητα της δουλειάς μου σ’ αυτό το έργο”.

Ο Λιούις δεν ήταν περήφανος γι’ αυτή του την ταινία. To φιλμ επικεντρώνεται σε έναν Γερμανό κλόουν που συλλαμβάνεται από τους Ναζί, επειδή χλευάζει τον Αδόλφο Χίτλερ. Αργότερα τοποθετείται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου καταφέρνει να κάνει τα εβραϊκά παιδιά να χαμογελούν. Αφού οι Ναζί τον οδηγήσουν στην απομόνωση συνειδητοποιούν ότι μπορούν να τον χρησιμοποιούν για να οδηγεί τα παιδιά στους θαλάμους αερίων. O κλόουν αντιλαμβάνεται πολύ αργά αυτό που κάνει και στο τέλος της ταινίας συνοδεύει τα παιδιά στο θάλαμο αερίων και μένει μαζί τους.

Ο κωμικός Χάρρυ Σίρερ, ένας από τους λίγους που έχουν καταφέρει να παρακολουθήσουν την ταινία, δήλωσε το 1992 στο περιοδικό “Spy” ότι η ταινία δεν ήταν ούτε καλή, ούτε αστεία και προβάλλει ότι κάποιος προσπαθεί πολύ προς τη λάθος κατεύθυνση. Στον αντίποδα, ο Jean-Michel Frodon, πρώην κριτικός κινηματογράφου, κατάφερε να παρακολουθήσει την ταινία στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας και δήλωσε σε συνέντευξή του στο περιοδικό “Vanity Fair” ότι είναι μία καλή δουλειά και ένα σημαντικό κινηματογραφικό έργο.

Παρά το ότι η ταινία δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ, ολόκληρο το σενάριό της μπορεί να βρεθεί ιδιαίτερα εύκολα, με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο. Γνωρίζουμε βέβαια με σιγουριά ότι ο Τζέρι Λιούις έχει δωρίσει ένα αντίγραφο της ταινίας (και ίσως το μοναδικό) στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, στην Ουάσιγκτον. Ο όρος υπό τον οποίο δώρισε ο Λιούις την ταινία είναι να μην προβληθεί πριν από τον Ιούνιο του 2024. Η Βιβλιοθήκη έχει σκοπό να την προβάλει, μετά τη συγκεκριμένη ημερομηνία, σε δικό τους χώρο, στη Βιρτζίνια των Η.Π.Α., καθώς δεν είναι δυνατό να δημιουργηθούν αντίγραφα και να προβληθεί σε κινηματογράφους χωρίς την έγκριση του υπεύθυνου της περιουσίας του Τζέρι Λιούις.

Jerry Lewis on set of film «The Day the Clown Cried» at the Winter Circus in Paris, march 22, 1972 © AGIP/RDA/Everett Collection (00011049)

Πάραυτα, το 2016 διέρρευσαν 30 λεπτά της ταινίας στο διαδίκτυο, σε μορφή σκηνών χωρίς συνοχή, οι οποίες συνδυάστηκαν με σκηνές από ντοκιμαντέρ για την ίδια την ταινία και διαφάνειες με γραπτό κείμενο, σε μία προσπάθεια να υπάρξει συνοχή στο βίντεο.

Ένας λόγος που υπάρχει ακόμα ενεργό ενδιαφέρον για την εύρεση και παρακολούθηση της ταινίας, ακόμα και μετά τον θάνατο του δημιουργού της, είναι το γεγονός ότι την κράτησε κρυφή για περισσότερο από 40 χρόνια, δηλώνοντας πως δεν ήθελε ποτέ κανείς να την παρακολουθήσει. Όσοι βέβαια ενδιαφέρονται γι’ αυτή την ταινία-μυστήριο, ίσως πλέον έχουν μια ευκαιρία να την παρακολουθήσουν, αρκεί να μη τους αποθαρρύνουν τα 7 ακόμα χρόνια αναμονής.

 

Νένα Πασβάντη, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου