Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, γράφτηκε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης και τα επόμενα χρόνια μελέτησε πάνω σε διαφορετικές τεχνικές, όπως το ψηφιδωτό και η νωπογραφία. Το 1880 ανέλαβε την πρώτη του παραγγελία που αφορούσε πίνακες για το Μέγαρο Sturany της Βιέννης, καθώς και ορισμένες τοιχογραφίες για την οροφή των ιαματικών λουτρών του Κάρλσμπαντ. Σύντομα, ο Κλιμτ άρχισε να καθιερώνεται καθώς το 1888, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ του απένειμε το χρυσό μετάλλιο του Τάγματος της Τιμής για το σύνολο της συνεισφοράς του στην τέχνη κι επίσης, για το έργο του  Η αίθουσα του παλιού Burgtheater (1888) απέσπασε το Αυτοκρατορικό Βραβείο. Το 1894 φιλοτέχνησε τους τοίχους και την οροφή της Μεγάλης Αίθουσας του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Οι τρεις πίνακες που ολοκλήρωσε (ΦιλοσοφίαΙατρική και Νομική) θεωρήθηκαν από πολλούς σκανδαλώδεις, κυρίως εξαιτίας του έντονου ερωτικού στοιχείου τους, με αποτέλεσμα να μην χρησιμοποιηθούν τελικά στη διακόσμηση του πανεπιστημίου.

Ο Κλιμτ υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της «Απόσχισης της Βιέννης», όπου στη ζωγραφική και τις εφαρμοσμένες τέχνες, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του καλλιτεχνικού ρεύματος της Αρ Νουβό· ρεύμα που ήταν ενάντια στις αρχές του ακαδημαϊσμού. Ο Κλιμτ συμμετείχε στις εκθέσεις της, ενώ την ίδια περίπου περίοδο, ολοκλήρωσε και αρκετές προσωπογραφίες γυναικών της βιεννέζικης αστικής τάξης, η οποία υπήρξε και προστάτιδα της Απόσχισης.

Μεταξύ 1905 και 1909, ο Κλιμτ δούλεψε πάνω στην μεγάλη τοιχογραφία της έπαυλης του Βέλγου βιομήχανου Στόκλετ. Φιλοτέχνησε μια ψηφιδωτή ζωφόρο, χωρισμένη σε 3 μέρη, από μάρμαρο με ενθέματα χρυσού, σμάλτου και ημιπολύτιμων λίθων. Καθώς οι Στόκλετ ενδιαφέρονταν για την τέχνη της Ανατολής, ο Κλιμτ δημιούργησε σχετικά μοτίβα, εμπνευσμένα από την Άπω Ανατολή και τα ψηφιδωτά της Ραβέννας. Κεντρικό μοτίβο αποτελεί το περίφημο Δέντρο της Ζωής, όπου αργότερα θα αναπτύξει το ίδιο μοτίβο και στο αριστούργημά του Το φιλί (1907-1908).

Το 1909 ταξίδεψε στο Παρίσι και ανακάλυψε το έργο των φωβιστών και του Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ, ενώ τον επόμενο χρόνο συμμετείχε με επιτυχία στην 9η Μπιενάλε της Βενετίας. Τον Ιανουάριο του 1918, ένα εγκεφαλικό επεισόδιο τον κατέστησε παράλυτο από τη δεξιά πλευρά του σώματός του, με αποτέλεσμα να καταλήξει στις 6 Φεβρουαρίου 1918 από αποπληξία, αφήνοντας πολλά έργα του ημιτελή.

Το έργο του ήταν ξεχωριστό, καθώς συνδύαζε στοιχεία της Αρ Νουβώ και του συμβολισμού, ενώ πολλές φορές χαρακτηρίστηκε και αρκετά προκλητικό, λόγω του έντονου ερωτισμού που κυριαρχούσε σε αυτό. Τα θέματα από τα οποία αντλούσε έμπνευση ήταν ο έρωτας, η ζωή, η γέννηση κι ο θάνατος και το αγαπημένο του θα μπορούσαμε να πούμε με βεβαιότητα πως ήταν οι γυναίκες. Επίσης, τα χαρακτηριστικά που αποτελούσαν και το σήμα-κατατεθέν στα περισσότερα έργα του, ήταν το χρυσό χρώμα, η λεπτομέρεια, η γυναικεία παρουσία (με σχεδόν παντελή την απουσία της ανδρικής) και φυσικά ο συμβολισμός. Ο συμβολισμός είναι ένα κίνημα στην τέχνη, το οποίο προσπαθεί να αποδώσει την πραγματικότητα, όχι με πιστό και ακριβή τρόπο αλλά μέσω της φαντασίας, του ονείρου και της πνευματικότητας.

Αλλά πως εκφράζεται ο συμβολισμός μέσα από το τόσο σπουδαίο έργο του; Θα το διαπιστώσουμε παρατηρώντας μερικούς από τους πιο γνωστούς πίνακές του:

  1. ΔΑΝΑΗ

Ο Κλίμτ αντλεί το θέμα του πίνακα από την ελληνική μυθολογία με το μύθο της νεαρής κόρης που αποπλανήθηκε από τον Δία, μεταμορφωμένο σε χρυσή βροχή. Το σμίξιμο του θεού με τη Δανάη αποδίδεται σαν να είναι ένα όνειρο. Η στάση της κόρης συμβολίζει την απόλυτη παράδοσή της, τόσο στον ύπνο όσο και στην ερωτική έκσταση αλλά επίσης παραπέμπει και σε εκείνη του εμβρύου μέσα στη μήτρα. Επιπλέον, ο χείμαρρος της χρυσής βροχής δηλώνει τον θρίαμβο του ενστίκτου, διότι για τον Κλίμτ, μόνο η γυναίκα είναι ικανή να ελευθερώσει το ένστικτο.

  1. ΟΙ ΠΑΡΘΕΝΕΣ

Εδώ ο Klimt κάνει χρήση ερωτικών αλληγοριών, καθώς η εμπλοκή των γυναικών έχει χάσει κάθε ρεαλισμό, όπως προκύπτει σχεδόν από το γυμνό στα αριστερά. Η ένωση των γυναικών σε τόσο αφύσικες στάσεις, υπονοεί το ρευστό και τοεφήμερο της ζωής.

  1. Η ΖΩΗ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Η έντονη διαχώριση του έργου αυτού αποτελείται από δύο μέρη, έχοντας αρκετά συμβολικά μοτίβα. Το ένα είναι η σκοτεινή εικόνα του θανάτου με τον αργαλειό στα χέρια και το άλλο είναι η μπλεγμένη ομάδα ανθρώπων που απεικονίζουν όλη την πορεία της ζωής ενός ανθρώπου. Από τη φιλία, την αγάπη και τη μητρότητα μέχρι την ρωμαλέα σωματική διάπλαση του ανθρώπου και τη σταδιακή αποδυνάμωση του, όπου στην τελευταία στάση του μοιάζει σαν να θρηνεί για το επερχόμενο τέλος.

  1. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΗΛΙΚΙΕΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Αυτός ο σπουδαίος πίνακας κέρδισε το βραβείο στην διεθνής έκθεση τέχνης της Ρώμη το 1911. Παρατηρούμε μία μεγάλη διαφοροποίηση ανάμεσα στις τρεις γυναικείες μορφές. Στην ηλικιωμένη φαίνεται ξεκάθαρα το δραματικό προαίσθημα του θανάτου, η προστατευτική νεαρή γυναίκα που συμβολίζει τη μητρική φιγούρα, αλλά και η γαλήνη του ύπνου από το παιδί.

  1. ΤΟ ΦΙΛΙ

Τέλος, δε θα μπορούσε φυσικά να λείπει ο συγκεκριμένος πίνακας καθώς αποτελεί το πιο γνωστό έργο του Γκούσταβ Κλιμτ. Η γυναίκα, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα έργα του, στα οποία ο ρόλος της είναι κυριαρχικός, εδώ τη βλέπουμε υποταγμένη και παραδομένη στον άντρα. Κάθεται γονατισμένη μέσα στην αγκαλιά του συντρόφου της, με κλειστά τα μάτια περιμένοντας το φιλί του. Επιπλέον, το πρόσωπο του άντρα διακρίνεται ελάχιστα. Είναι όρθιος, έχει γείρει πάνω στην γυναίκα ενώ τα χέρια του κρατούν το κεφάλι της συντρόφου του.

Σωτηριάδου Πηνελόπη, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου