Ο Κωνσταντίνος Βασιλακάκος είναι ένας νεαρός φωτογράφος γεννημένος στην Αθήνα που ζει πλέον μόνιμα στο χωριό Πετρίλο της Καρδίτσας. Έχει ξεχωρίσει για τις εξαιρετικές του λήψεις αλλά και γενικότερα για το πάθος του για τη φωτογραφία. Ζητήσαμε να μας παραχωρήσει μία συνέντευξη εφ’όλης της ύλης για να μάθουμε περισσότερα για τη δουλειά του και για τον ίδιο.

1) Πού γεννηθήκατε και μεγαλώσατε;
Γεννήθηκα στις 14/5/1992 στο μαιευτήριο «Μητέρα» στην Αθήνα (Μαρούσι). Τα σχολικά μου χρόνια τα πέρασα στην Αμφίκλεια μιας και από εκεί κατάγεται η μητέρα μου Μαρία και εκεί δουλεύει ο πατέρας μου Σπύρος. Πάντα, όμως, ερχόμασταν στο Πετρίλο, από όπου και κατάγεται ο πατέρας μου. Πάσχα, καλοκαίρι και όποτε είχαμε χρόνο ερχόμασταν και περνούσαμε αρκετές μέρες στο χωριό. Από το 2010 που τελείωσα το σχολείο άρχισα να μένω όλο και πιο μόνιμα στο χωριό. Από το 2013 μένω μόνιμα.

2) Ποιες είναι οι αναμνήσεις από τα παιδικά σας χρόνια;
Περίπλοκη ερώτηση.. Να σου πω.. Είναι τα δύο άκρα. Είναι σαν να υπάρχουν το χρώμα και το κενό μαζί στο ίδιο καρέ. Σαν παιδί δεν είχα και τα καλύτερα σχολικά χρόνια, λίγο η δυσλεξία που με έκανε πιο περίεργο για τους συμμαθητές μου, λίγο το ότι έβλεπα τον κόσμο πολύ πιο διαφορετικό απ’ότι θα έπρεπε τότε. Όλα αυτά συνέβαλαν στο να είναι λίγο μοναχικά και κάποιες φορές μίζερα τα σχολικά χρόνια. Όμως όταν ερχόμουν στο χωριό ήταν λες και κοίταγες στο κέντρο του Γαλαξία μας. Ζωή, παιχνίδια με τους φίλους μου, βόλτες στα βουνά, βόλτες για να μαζέψουμε ρίγανη, υπέροχες αναμνήσεις με τους παππούδες μου και αθώοι και παιδικοί έρωτες. Τα δύο άκρα όπως βλέπεις..

3) Πώς προέκυψε να ασχοληθείτε με τη φωτογραφία; Υπήρξε κάποιο γεγονός που σας έστρεψε προς τη συγκεκριμένη τέχνη;
Ίσως να είναι και πεπρωμένο. Φωτογραφίες έβγαζα από μικρό παιδί εδώ το χωριό μου. Το 2012 σκέφτηκα να ασχοληθώ με τα ρεπορτάζ και να κάνω μικρά βιντεάκια για το χωριό μου.. Είχα μια ελπίδα να έχω ένα εισόδημα για να μπορώ να ζω εδώ. Είδα ότι τελικά έχω πιο πολύ ταλέντο στις φωτογραφίες. Όταν έμαθα ότι θα μπορούσα να αποτυπώσω τον νυχτερινό ουρανό που τόσο αγάπαγα εκεί ενθουσιάστηκα ακόμα πιο πολύ. Έπειτα τον φωτογράφισα. Τέλος, όταν κοιμήθηκα για πρώτη φορά στην κορυφή ενός βουνού με θέα όλο τον γαλαξία κατάλαβα πως αυτό θα κάνω ως δουλειά. Ότι αυτό είμαι εγώ.

4) Υπήρξε κάποιο πρόσωπο που σας μύησε στη φωτογραφία ή ήσασταν ουσιαστικά αυτοδίδακτος;
Κανένας. Μόνος μου τα έμαθα.. Πολλές φορές ρώτησα αρκετούς φίλους φωτογράφους για συμβουλές κτλ. Όμως, όλα όσα έχω κάνει μέχρι τώρα είναι αποτέλεσμα πολλών προσπαθειών και ατελείωτου χρόνου τόσο στο κομμάτι της λήψης, όσο και στο κομμάτι της επεξεργασίας.. Έβλεπα βίντεο στο youtube και προσπαθούσα. Πολλές φορές ένιωθα ένα αίσθημα κατάθλιψης, γιατί δεν ικανοποιούμουν από αυτό που έβγαζα.. Το πάλεψα όμως. Τώρα είμαι πιο αισιόδοξος. Τώρα πια φτιάχνω και εγώ βίντεο όπου τα βάζω στο youtube για να μάθουν όσοι ξεκινάνε τώρα την φυτογραφία..

5) Τι ήταν αυτό που σας «κέρδισε» στο συγκεκριμένο είδος φωτογραφίας;
Το γεγονός ότι έχω τη δυνατότητα να μεταφέρω το μαγικό μου κόσμο σε φωτογραφίες… Ζω σε ένα δικό μου κόσμο και απλά περιφέρομαι σε αυτόν εδώ. Η φωτογραφία είναι το μέσο για να μεταφέρω αυτά που βιώνω, βλέπω και ζω προς τον κόσμο. Είναι επικοινωνία, είναι λύτρωση, είναι ταξίδι, είναι ανάμνηση, είναι συγκίνηση, και όλα αυτά που δεν περιγράφουν τα γράμματα και οι αριθμοί..

6) Ποια ήταν ή αποτελεί ακόμη τη σημαντικότερη δυσκολία στη δουλειά σας που καλείστε να αντιμετωπίσετε;
Παλαιότερα η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν λίγο ο εγωισμός μου και η ματαιοδοξία που είχα. Είχα περάσει μια φάση, όπου ένιωθα ανίκανος και άχρηστος, μιας και έβλεπα δουλειές από ξένους καλλιτέχνες. Με τον καιρό, κατάφερα να δημιουργώ κι εγώ αυτό το αισθητικό αποτέλεσμα που ήθελα να έχουν οι φωτογραφίες μου. Τώρα πια το πιο δύσκολο είναι το να μαζέψω λεφτά για εξοπλισμό μιας και όντας ορειβάτης έχω και εκεί έξοδα. Αλλιώς δεν έχω άλλες δυσκολίες..

7) Ποια θεωρείτε ότι ήταν η κορυφαία στιγμή στην καριέρα σας;
Ήταν εκείνο το βράδυ στην κορυφή του Ολύμπου, το Μύτικα, όπου φωτογράφισα για πρώτη φορά τον γαλαξία από εκεί και πιθανώς, ανεπίσημα έγινα ο πρώτος φωτογράφος στον κόσμο που το κατάφερε αυτό.. Άλλη μία ήταν όταν ήμουν στην κατασκήνωση βάσης του Έβερεστ και το φωτογράφιζα..

8) Έχετε κάποια ή κάποιες αγαπημένες φωτογραφία/ες και αν ναι γιατί οι συγκεκριμένες;
Όλες οι φωτογραφίες μου είναι αγαπημένες, είναι η ψυχή μου. Ανεξάρτητα αν είναι fine-art ή απλή αποτύπωση είναι αγαπημένες.. Αλλά ναι κάποιες είναι. Οι συγκεκριμένες είναι γιατί αποτυπώνουν την αγάπη μου για τα βουνά και τα αστέρια..

9) Υπήρξε κάποια στιγμή που σκεφτήκατε να τα παρατήσετε και να ασχοληθείτε με κάτι άλλο;
Όχι ποτέ.. Έχω απελπιστεί υπερβολικά πολλές φορές, γιατί προσπαθώ να ζήσω από αυτό. Έχω στεναχωρηθεί πολλές φορές με το γεγονός ότι ο κόσμος δεν έδινε σημασία σε προσεγμένες φωτογραφίες, παρά σε φωτογραφίες που έβγαζα με εμένα (selfie) αλλά και πάλι όχι. Τώρα πια έχω ένα εισόδημα που μερικώς με βοηθάει να ζω από την φωτογραφία. Οπότε δεν έχω και κάποιο λόγο να τα παρατήσω. Απλά το κάνω για εμένα. Δεν με νοιάζει αν θα το νιώσει πια ο κόσμος…

10) Έχει υπάρξει κάποια φωτογραφία ή γενικότερα η δουλειά κάποιου άλλου συναδέλφου σας που σας έχει εντυπωσιάσει ή έχετε ξεχωρίσει;
Ναι. Είναι του φίλου Λουκά Χαψή, που έχει αρκετό υλικό μοναδικό στο είδος της περιπέτειας και του ταξιδιού. Είναι του φίλου Μάριου Σαμπάνη με το στυλ του still life και τα πορτραίτα του που είναι πολύ μοναδικά. Στο είδος της νυχτερινής φωτογραφίας ξεχωρίζει αρκετά ο Βασίλης Μεταλληνός και τέλος στη γενική φωτογραφία τοπίου ο φίλος μου Λάμπρος Καρανάσιος (Adithetos Melourgos). Αυτοί είναι κάποιοι από τους φωτογράφους που εκτιμώ και ξεχωρίζω.

11) Ποια είναι τα μελλοντικά επαγγελματικά σας σχέδια και στόχοι;
Ο πιο δύσκολος στόχος είναι να παραμείνω ζωντανός, μιας και όλο αυτό που κάνω είναι πολύ επικίνδυνο. Θέλω να καταφέρω να ζω αποκλειστικά από την φωτογραφία. Σχεδιάζω να βγάλω περισσότερα μαθήματα φωτογραφίας στο youtube, να πάω στα ψηλότερα βουνά του κόσμου και να τα φωτογραφίσω και να κάνω time-lapse σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό αυτού του κόσμου. Τέλος, ο πιο δύσκολος στόχος μου είναι να παραμείνω «άνθρωπος»..

12) Αν είχατε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσετε μία ευχή, ποια θα ήταν αυτή;
Θα ήθελα να περάσω λίγο χρόνο με τους παππούδες μου. Να τους βγάλω φωτογραφία μιας και όταν έφυγαν δεν είχα ασχοληθεί με την τέχνη αυτή, αλλά και να τους πω για τις ιστορίες που γράφω στα τετράδια μου… Χρόνο λοιπόν.. Η ευχή μου θα ήταν να είχα λίγο χρόνο ακόμη μαζί τους. Αυτό…

13) Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας σε 5 χρόνια από σήμερα;
22-9-2022? Γενικά είναι καλή εποχή ο Σεπτέμβρης για τα Ιμαλάια. Οπότε με φαντάζομαι σε κάποια κατασκήνωση βάσης στα Ιμαλάια μαζί με τον άνθρωπο μου… Ζωσμένο και αρματωμένο με το φωτογραφικό και ορειβατικό μου εξοπλισμό να παλεύω με το κρύο καθώς θα αιχμαλωτίζω το γαλαξία… Ελπίζω σε 5 χρόνια να ξαναδούμε αυτό το άρθρο και χαμογελάσουμε ξέροντας ότι τα έχω καταφέρει…

Links Eπικοινωνίας:
Facebook profile
Facebook page
Twitter
500px
Youtube
E-mail
Konstantinosvasilakakos@gmail.com

Πηνελόπη Σωτηριάδου, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου