Η Virginia Woolf ήταν σπουδαία αγγλίδα μυθιστοριογράφος και δοκιμιογράφος, πρωτοπόρος λογοτέχνις του 20ου αιώνα και μία από τους μέγιστους καινοτόμους στην αγγλική γλώσσα. Η Αντελίν Βιρζίνια Στήβεν, όπως ήταν το πλήρες όνομά της γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1882 στο Λονδίνο σε μία αριστοκρατική οικογένεια. Ο πατέρας της Σερ Λέσλι Στήβεν, συγγραφέας, εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού «Κορνχίλ» και συντάκτης του «Λεξικού Εθνικής Βιογραφίας». Η μητέρα της Τζούλια Πρίνσεπ Τζάκσον, μοντέλο ζωγράφων γνωστή για την ομορφιά της. Εκτός από τα παιδιά από τον κοινό τους γάμο την Βανέσα τον Τόμπυ και τον Αντριαν, μαζί τους στο μέγαρο ζούσαν και τα παιδιά από τους προηγούμενους γάμους τους. Η κόρη του σερ Λέσλι, Λώρα, ένα προβληματικό παιδί που μετά από λίγα χρόνια κλείστηκε μόνιμα σε ψυχιατρικό άσυλο και τα τρία παιδιά της Τζούλια, ο Τζώρτζ, η Στέλλα και ο μετέπειτα, εκδότης Τζέραλντ Ντακγουορθ.

Ο ξαφνικός θάνατος της μητέρας της από γρίπη το 1895 όταν ήταν 13 χρόνων, της προκαλεί τη πρώτη νευρική κατάρρευση. Η ετεροθαλής αδερφή της Στέλλα, θα πεθάνει και αυτή ξαφνικά από περιτονίτιδα μετά από 2 χρόνια, ενώ ο θάνατος του πατέρα της το 1904 από καρκίνο στο στομάχι πυροδοτεί τη δεύτερη μεγάλη νευρική κατάρρευση και την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας αφού πηδάει από το παράθυρο του σπιτιού τους, ένα επεισόδιο που την οδηγεί σε ίδρυμα όπου κλείνεται για κάποιο διάστημα. Από τότε ξεκινάει να παλεύει με την ύπουλη νόσο.

Οι σπουδές και ο Κύκλος του Μπλούμσμπερι

Έκανε μαθήματα κατ’οίκον από τον πατέρα της, σπούδασε το 1896 ιστορία, αρχαία ελληνικά και λατινικά στο παράρτημα για γυναίκες στο King’s College. Ιδιαίτερη βάση έδωσε στα αρχαία ελληνικά που συνέχισε να σπουδάζει το 1902-1903. Μετά τον θάνατο των γονιών της πουλάνε το σπίτι τους και μετακομίζει στην πόλη Μπλούμσμπερι, όπου σύντομα μπαίνει και στην ομώνυμη ομάδα καλλιτεχνών και διανοούμενων γνωστή και ως ο Κυκλος του Μπλουμσμπερι. Το 1910 ο κύκλος αυτός θα γίνει γνωστός για την φάρσα που σκάρωσαν. Μέλη του κύκλου μασκαρεύτηκαν ως αντιπροσωπεία της βασιλικής οικογένειας της Αιθιοπίας και κατάφεραν να πείσουν τους αξιωματούχους του Βασιλικού Ναυτικού της Αγγλίας να τους ξεναγήσουν στο καμάρι του στόλου, το πολεμικό πλοίο HMS Dreadnought. Μετά την εξωφρενική για τα ήθη της εποχής πλάκα, ο Λέοναρντ Γουλφ, συγγραφέας και μέλος της ομάδας του Μπλούμσμπερι, άρχισε να τη βλέπει με άλλο μάτι. Η Βιρτζίνια του είχε εξομολογηθεί την ανικατότητά της να ανταποκριθεί στο σεξουαλικό του πάθος, καθώς επίσης και την πραγματική κατάσταση της υγείας της, ωστόσο ήταν απόλυτα σίγουρος οτι παρόλα αυτά ήθελε να την παντρευτεί.

Η σεξουαλική κακοποίηση

Η Βιρτζίνια Γουλφ, σε ένα απ’ τα γράμματά της, αποκάλυψε τη σεξουαλική κακοποίηση που δέχτηκε από τον ετεροθαλή αδερφό της, Τζέραλντ Ντάκγουορθ. «Το σπάσιμο του υμένα, ακόμα τρέμω από ντροπή, όταν θυμάμαι τον ετεροθαλή αδερφό μου να με τοποθετεί στο περβάζι του παραθύρου και να εξερευνά τα γεννητικά μου όργανα. Ήμουν περίπου 6 χρονών». Σύμφωνα με τον ανιψιό και βιογράφο της, Κουέντιν Μπελ, ο Τζέραλντ κακοποιούσε και την άλλη αδερφή τους, Βανέσα. Μετά από πολλά χρόνια, τόλμησε η Βιρτζίνια να αναφερθεί στη δραματική της εμπειρία.Το 1895, όταν η Βιρτζίνια ήταν 13 ετών, πέθανε η μητέρα της. Η Γουλφ, αργότερα, περιέγραψε τον θάνατο ως τη «χειρότερη καταστροφή που μπορούσε να συμβεί».Τότε, ξεκίνησε η συστηματική σεξουαλική κακοποίηση και από τον άλλο ετεροθαλή αδερφό της, τον Τζορτζ. Πρέπει να διήρκεσε μέχρι το 1904, όταν πέθανε κι ο πατέρας της. Όλη αυτή την περίοδο, η Βιρτζίνια πάθαινε συχνά νευρικούς κλονισμούς.

O έγγαμος βίος

Παρά το ψυχολογικό της τραύμα και την υγεία της η Virginia θα παντρευτεί τον Leonard Sidney Woolf στις 10 Αυγούστου του 1912. Τον αποκαλούσε περιπαικτικά «Αδέκαρο Εβραίο». Ένθερμος υποστηρικτής των Εργατικών και θιασώτης του Σοσιαλισμού, ο Λέοναρντ ήταν ο «βράχος» της. . Αρκετοί υποστηρίζουν ότι ο γάμος τους δεν ολοκληρώθηκε ποτέ κατ’ ουσίαν, καθώς η Βιρτζίνια προτιμούσε ερωτικά τις γυναίκες. Άλλοι ότι η απόφαση του συζύγου της να μην κάνουν παιδια, κάτι που η ίδια ήθελε πολύ, ίσως και να ευθυνόταν για την ψυχολογική της κατάσταση.


Η εξωσυζυγική σχέση

Το 1922, σε ηλικία 40 ετών, σε ένα φιλικό δείπνο θα κάνει μία καθοριστική για την ζωή της γνωριμία. Θα γνωρίσει την Βίτα Σάκβιλ-Γουέστ κόρη του βαρώνου Λάιονελ Σάκβιλ Γουέστ με την οποία πέρα από την αγάπη για λογοτεχνία θα μοιραστούν και μία παθιασμένη ερωτική σχέση. Η Σακβίλ θα αποτελέσει και μούσα της Woolf καθώς το 1928 θα γράψει για αυτήν το βιβλιο «Ορλάντο» το οποίο ο γιος της Σάκβιλ, Νάιτζελ Νίκολσον, θα το χαρακτηρίσει ως: την πιο μακροσκελέστατη και γοητευτική ερωτική επιστολή στην ιστορία της λογοτεχνίας. Ο Νάιτζελ Νίκολσον περιέγραψε την τρυφερή και ιδιαίτερη σχέση τους μέσα από τα γράμματα και τα ημερολόγια της μητέρας του στο βιβλίο Portrait of a Marriage. Ο Nicolson γράφει στο βιβλίο του για τη σχέση των δύο γυναικών, σημειώνοντας πως και οι δύο διατηρούσαν τους γάμους τους, οι οποίοι φυσικά ήταν αντισυμβατικοί για το πνεύμα της εποχής, είχαν όμως ισχυρότατους πνευματικούς δεσμούς μεταξύ τους και είχαν ξεπεράσει τον εγωισμό και τη ζήλια, διαμορφώνοντας σχέσεις εμπιστοσύνης και συντροφικότητας. Παρόλο που η Βίτα θα ψάξει νέους έρωτες και θα τελειώσει ο δεσμός τους το 1928, μέχρι να βάλει τέλος στη ζωή της η Βιρτζίνια ,θα παραμείνουν στενές φίλες.

Η αυτοκτονία


Η κατάθλιψη, η ανορεξία, οι παραισθήσεις θα επιστρέψουν δυνατότερες από κάθε άλλη φορά. Ξεσπάει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος καιν αυτό κάνει την ψυχική υγεία και την διάθεση της
Woolf να χειροτερεύει. Η αεροπορική επιδρομή των Γερμανών εναντίον του Λονδίνου καταστρέφει το σπίτι της και τον εκδοτικό οίκο του Λονδίνου. Ακόμα και η ιδέα ότι μπορεί να πιάσουν τον Εβραίο σύζυγό της μέρα με την μέρα την αγχώνει περισσότερο. Στις 28 Μαρτίου του 1941, η Γουλφ εγκατέλειψε το σπίτι της προς άγνωστη κατεύθυνση αφήνοντας δυο σημειώματα, ένα για την αδερφή της και ένα για τον σύζυγό της. Αν και στο σημείωμα έγραφε οτι είχε σκοπό να αυτοκτονήσει, ωστόσο αγνοούνταν για 3 εβδομάδες, μέχρι να βρεθεί πρώτα το καπέλο της και το μπαστούνι της σε μια όχθη του ποταμού Ουζ και αργότερα τρία μικρά παιδιά να ανακαλύψουν το πτώμα της στις 19 Απριλίου του 1941.

Το σημείωμα αυτοκτονίας προς τον σύζυγό της:

« Αισθάνομαι σίγουρα πως τρελαίνομαι πάλι. Αισθάνομαι ότι δε μπορούμε να ξαναπεράσουμε άλλον ένα σαν εκ τους φοβερούς χρόνους. Και δεν θα συνέλθω ξανά τούτη τη φορά. Αρχίζω ν’ ακούω φωνές και δε μπορώ να συγκεντρωθώ. Έτσι κάνω κείνο που μου φαίνεται καλύτερο για όλους μας. Μου ‘χεις δώσει τη μέγιστη δυνατή ευτυχία. Ήσουν με κάθε τρόπο όλ’ αυτά που κανείς δε θα μπορούσε να ‘ναι. Δε γνωρίζω δυο ανθρώπους που θα μπορούσαν να είναι ευτυχέστεροι, μέχρι που με χτύπησε τούτη η φοβερή αρρώστια. Δεν μπορώ να την παλεψω άλλο. Ξέρω ότι χαλώ τη ζωή σου, που χωρίς εμένα θα μπορούσες να κάνεις. Και το ξέρεις πως το ξέρω. Βλέπεις δεν μπορώ μήτε να γράψω… ακόμη κι αυτό. Δε μπορώ να διαβάσω. Θέλω να πω πως οφείλω όλη την ευτυχία της ζωής μου σε σένα. Ήσουν ολότελα υπομονετικός μαζί μου και καλός σ’ απίστευτο βαθμό. Θέλω να σ’ το πω αυτό -ο καθένας το ξέρει. Αν κάποιος θα μπορούσε να μ’ είχε σώσει, αυτός θα ‘σουν εσύ. Όλα έχουνε χαθεί για μένα μα βεβαιώνω για την καλοσύνη σου. Δεν μπορώ να συνεχίσω να χαλώ τη ζωή σου άλλο. Δεν σκέφτομαι ότι δυο άνθρωποι θα μπορούσαν να ‘ναι ευτυχέστεροι απ’ όσο ήμασταν εμείς» .


Τα έργα της:

1915: The Voyage Out

1915: Melymbrosia

1919: Night and Day

1921: Monday or Tuesday

1922: Jacob’s Room

1924: Mr. Bennette and Mrs. Brown

1925: Mrs. Dalloway

1925: The Common Reader

1927: To the Lighthouse

1927: The new dress

1928: Orlando: A Biography

1929: A Room of One’s Own

1930: On Being Ill

1931: The Waves

1931: London Scene

1933: Flus: a biography

1937: The Years

1938: Three Guineas

1938: The Duchess and the jeweller

1941: Between the Acts

1942: The Death of the Moth and Other Essays

1944: A Haunted House and Other Short Stories

1953: A Writer’s Diary- Αποσπάσματα απ’ το ημερολόγιό της

1979: Women and writing

Μιλένα Αμπράμοβιτς, Δημοσιογράφος


 

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου