Η έννοια “τρόμος” είναι σχετική για τον καθένα. Κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική γκάμα πραγμάτων, προσώπων, καταστάσεων η οποία τον φοβίζει και μερικές φορές τον τρομοκρατεί.Άλλοι μοιράζονται αυτές τις φοβίες που τους κατακλύζουν και άλλοι επιλέγουν να τις κρύψουν καλά μέσα τους, στο βάθος του υποσυνειδήτου τους.

Ο συγγραφέας Στίβεν Κίνγκ, γνωστός για την “μανία” του στην συγγραφή ιστοριών τρόμου, έκανε χρήση αυτής της φοβίας και, το 1986, “κέντησε” όλα τα πρόσωπα του αρχαίου αυτού συναισθήματος σε μία μορφή. Από τις σελίδες του “ΙΤ”, του μυθιστορήματος του Αμερικανού συγγραφέα, ξεπηδάει μία φιγούρα ενός κλόουν, του κυρίου Πένιγουάιζ, ο οποίος εν τη γενέσει του κατάφερε να στοιχειώσει όλο το αναγνωστικό κοινό του Κίνγκ και να μεταπηδήσει στην μικρή οθόνη, μέσα από μία μίνι σειρά δύο επεισοδίων το 1990.

27 χρόνια αργότερα, με το νούμερο 27 να είναι διόλου τυχαίο, ο κύριος Πένιγουάιζ, ξυπνάει εκ νέου από τον λήθαργο του και φέρνει νέες διαστάσεις στην έννοια “τρόμος”. Η εξέλιξη της τεχνολογίας, της σκηνοθεσίας, των ειδικών εφέ έρχονται να ανταπεξέλθουν στην πρόκληση ενός ωριμότερου και πιο συνηθισμένου στις ταινίες τρόμου, κοινού, με την μεταφορά του βιβλίου, αυτή την φορά, στην μεγάλη οθόνη.

Στα της ταινίας,

Η ιστορία μας διαδραμματίζεται στο Ντέρι, με τον σκηνοθέτη Άντι Μουσιέτι, να “πασχίζει” να μας ταξιδέψει πίσω στα 80’s ωστε να γνωρίσουμε τους νεαρούς, στο πρώτο μέρος της “διλογίας”, ήρωες της ταινίας.

Οι “παρέα των χαμένων” όπως αυτο-προσδιορίζεται, απολαμβάνει τις καλοκαιρινές της διακοπές όταν το αρχέγονο κακό της χτυπάει την πόρτα.

Ανεξήγητα φαινόμενα, μυστηριώδεις εξαφανίσεις παιδιών και διάφορα “οράματα” των πρωταγωνιστών εισάγουν στο πανί στο βάθος της κινηματογραφικής αίθοιυσας τον κλόουν Πένιγουάιζ.

Με προσεκτικά χτισμένα, και μη φθηνά, jumpscares, άρτια εναλλαγή χιούμορ και τρόμου, εξαιρετικό κάστινγκ νεαρών ηθοποιών και πάντοτε υπό την σκιά του έντυπου αριστουργήματος του Στίβεν Κίνγκ, η ταινία αναμένεται, και ήδη έχει καταφέρει, να στοιχειώσει μία ακόμη γενιά θεατών, η οποία είναι καταδικασμένη να βλέπει εφιάλτες με συγκεκριμένο περιεχόμενο, το οποίο δεν είναι άλλο από τον φρικαλέο “χαμογελαστό” κλόουν.

…και όλα αυτά μέχρι το δεύτερο μέρος!

Κωνσταντίνος Τσίπτσιος, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου