Είχαμε μέχρι σήμερα το «φαινόμενο» Survivor, που όλοι έπαθαν υστερία, ψύχωση και πολλά άλλα. Αλλά όχι, δεν μας έφτανε αυτό έπρεπε να γίνουν και άλλα τέτοιου είδους προγράμματα, που ουσιαστικά δεν έχουν ακόμη ταυτότητα για το τι ακριβώς θέλουν να προβάλλουν. Και εκεί που πας να ηρεμήσει και να πεις «Αχ! Τι ωραία. Τέρμα πια, δεν θα ξανακούσεις για τον Ντάνο, την Ευρυδίκη και όσους πήραν μέρος. Δεν θα ξανά γεμίσει η αρχική μου στο facebook, με σχόλια που Ούτε σε απασχολούν», ΤΣΟΥΠ! Έρχεται το NOMADS και ασχολούνται όλοι με τον Αλεξάνδρου και τον Μαυρίδη και άντε πάλι εσύ να πέφτεις στα ψυχοφάρμακα (μεταφορικά πάντα μιλώντας). Που εντάξει δίκαιο μπορεί να έχουν οι άνθρωποι άλλα φτάααανει. Εν το μεταξύ το Survival ούτε να το αγγίξουν.

Και επανέρχομαι στο θέμα διότι έχω μονίμως μια απορία. Γιατί καλέ μου τηλεθεατή συνεχίζεις να παρακολουθείς ένα πρόγραμμα που σε αγχώνει, σε νευριάζει, το θεωρείς άδικο και στημένο; Έχεις τόση ανάγκη να βλέπεις ανθρώπους να μην έχουν να φάνε; Να ταλαιπωρούνται; Να σκέφτονται μηχανορραφίες γιατί πλέον, δεν σκέφτονται καθαρά; Που κοντεύουν να φάνε ο ένας τον άλλον από την πείνα; Ε τότε άνοιξε την πόρτα σου, καλέ μου, και κοιτά γύρω σου. Σε λιγότερο από κάθε τετράγωνο θα δεις πολλούς τέτοιους ανθρώπους, που στο τέλος της ημέρας, του μήνα, του χρόνου πάλι εκεί κάτω θα είναι, κανένας δεν θα τους κάνει ήρωες και προπαντός δεν θα ξυπνήσουν μια μέρα με λεφτά στον λογαριασμό τους. Για αυτούς Ναι! Μάλωσε, βοήθα, αγωνίσου.

Έρχομαι και σε μια δεύτερη σκέψη. Έλληνα, διασκεδάζεις βλέποντας άλλους να τσακώνονται και να προσπαθούν να επιβιώσουν;;; Ε, νομίζω εδώ χρειάζεσαι βοήθεια. Κάτι δεν πάει καλά.

Αυτό είναι εθισμός, όχι αστεία.

Σουζάνα Μπάκα, Αρχισυντάκτρια Περιοδικού KOSMOS

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου