Όλοι γνωρίζουν πως εάν ένα όχημα μείνει σε πλήρη ακινησία στο γκαράζ για δεκαετίες, το πιο πιθανό είναι να μην μπορέσει να πάρει ξανά μπρος. Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη στην περίπτωση του Voyager 1, το οποίο ύστερα από σχεδόν 4 δεκαετίες και συγκεκριμένα 37 χρόνια -και μετά από εντολή που εστάλη από τους μηχανικούς της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA)- ενεργοποίησε τους εφεδρικούς κινητήρες προώθησης που διαθέτει, οι οποίοι είχαν να χρησιμοποιηθούν από το 1980.

Το Voyager 1, είναι η πιο απομακρυσμένη από τη Γη διαστημική μηχανή κάτι που έχει να περηφανεύεται η NASA διότι είναι το μόνο ανθρώπινο κατασκεύασμα που από τον Αύγουστο του 2012 που έχει ξεπεράσει τον διαστρικό χώρο και συνεχίζει να πορεύεται πέρα από τα σύνορα του ηλιακού μας συστήματος, όπου σταματά η κυριαρχία του ήλιου μας.

Το σκάφος, εδώ και 40 χρόνια ταξιδεύει χρησιμοποιώντας μικρούς προωθητήρες για να προσανατολίζεται, και να μπορεί να επικοινωνεί με τη Γη. Αυτοί οι κινητήρες πυροδοτούνται για χιλιοστά του δευτερολέπτου, όσο χρειάζεται ώστε να στρίψει σωστά την κεραία του προς τον πλανήτη μας.

Τώρα, οι ελεγκτές του Εργαστηρίου Αεριώθησης (JPL) της NASA στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν τέσσερις εφεδρικούς κινητήρες ώθησης που βρίσκονταν ανενεργοί από τον μακρινό Νοέμβριο του 1980 όταν το σκάφος είχε περάσει κοντά από τον Κρόνο. Όπως είπε η Σούζαν Ντοντ, επικεφαλής της ομάδας διοίκησης για τo Voyager, η χρήση των εφεδρικών κινητήρων «θα μας επιτρέψει να παρατείνουμε τη ζωή του Voyager 1 κατά δύο έως τρία χρόνια».

Οι λεγόμενοι «προωθητήρες ελιγμών διόρθωσης πορείας» του σκάφους είχαν κατασκευασθεί από την εταιρεία Aerojet Rocketdyne. Το σήμα με την εντολή αφύπνισης των εφεδρικών κινητήρων χρειάσθηκε 19,5 ώρες περίπου για να φθάσει στο Voyager.
Μετά από αυτή την επιτυχία να ενεργοποιηθούν οι κινητήρες αυτοί , οι μηχανικοί της NASA σχεδιάζουν να κάνουν κάτι ανάλογο και στο δίδυμο «αδελφάκι» του, το Voyager 2, που βρίσκεται ελάχιστα πιο πίσω και κατευθύνεται και αυτό προς το διαστρικό χώρο, όπου αναμένεται να φθάσει σε λίγα χρόνια. Τα Voyager 1 και 2 εκτοξεύθηκαν το 1977, με διαφορά λίγων ημερών για να πραγματοποιήσουν ένα περιπετειώδη ταξίδι στους μεγάλους πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος (Δία, Κρόνο, Ουρανό, Ποσειδώνα), πράγμα που έκαναν με επιτυχία. Στη συνέχεια σκοπό έχουν για το βαθύ Διάστημα.

Θάνος Μαρωνίτης, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.