Στις 19 Αυγούστου 1987, τυχαίοι πυροβολισμοί από τον Michael Robert Ryan, έναν άνεργο εργάτη σκότωσαν 15 άτομα στην πόλη Hungerford της Αγγλίας πριν συμπεριλάβει και τη δική του ζωή στα θύματα. Οι πυροβολισμοί διαπράχθηκαν με τη χρήση όπλου και δυο ημιαυτόματων τουφεκιών και σημειώθηκαν σε διάφορες τοποθεσίες. Το κίνητρο για τις δολοφονίες δεν ήταν συγκεκριμένο, αντιθέτως ένας ψυχολόγος απέδωσε τα αίτια σε μια μορφή θυμού και περιφρόνησης για τη συνηθισμένη ζωή γύρω από τον Ryan.

Ανάμεσα στα θύματα ήταν ένας αστυνομικός και η μητέρα του δράστη που σκότωσε ο ίδιος ενώ στις τοποθεσίες περιλαμβάνεται και το σχολείο που παρακολουθούσε ο Ryan όπου 15 άτομα πυροβολήθηκαν αλλά ευτυχώς επέζησαν όλοι. Μετά τη σφαγή, το 1988 εγκρίθηκε νόμος για τα πυροβόλα όπλα ο οποίος απαγόρευσε την κατοχή αυτών και περιόριζε τη χρήση κυνηγετικών όπλων. Όπως φαίνεται, πρόκειται για μια τραγωδία που σημάδεψε τη βρετανική ιστορία. Μέχρι και σήμερα, κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν τον Ryan σε μια τέτοια σφαγή. Οι πιθανοί λόγοι ήταν τα ψυχολογικά προβλήματα και η σχιζοφρένεια.

Ένα από τα σημεία της τραγωδίας

 

Όσον αφορά τους πυροβολισμούς, ο πρώτος συνέβη στο δάσος Savernake της πόλης Wiltshire όπου σκότωσε μια γυναίκα. Ακολούθησε ο δεύτερος πυροβολισμός σ’ένα βενζινάδικο προσπαθώντας να σκοτώσει μια ακόμη γυναίκα χωρίς επιτυχία και συνεχίζοντας για τον επόμενο. Στη συνέχεια, έκαψε το σπίτι του και σκότωσε δύο άτομα που βρίσκονταν στο πίσω μέρος του σπιτιού του όπου αυτό συνέβη στην πόλη του Hungerford. Δεν σταμάτησε όμως εκεί, συνέχισε προς την κοινότητα τραυματίζοντας δυο ακόμη άτομα, σκοτώνοντας έναν πεζό. Επιστρέφοντας στη νότια πλευρά, σκότωσε έναν αστυνομικό που προσπαθούσε να αναφέρει τους πυροβολισμούς. Συνέχισε να τραυματίζει και να σκοτώνει άτομα μαζί και την ίδια του τη μητέρα του. Η αστυνομία του Hungerford δεν μπορούσε να λάβει αποτελεσματική δράση καθώς τα όπλα που είχε στην κατοχή του ήταν πιο ισχυρά. Στο τέλος, αφού σκότωσε και τραυμάτισε πολλά άτομα (16 νεκροί και 15 τραυματίες), εισχώρησε στο κολέγιο όπου είχε σπουδάσει και αυτοπυροβολήθηκε στο κεφάλι δηλώνοντας ότι «το Hungerford πρέπει να είναι ένα κομμάτι χάος. Θα ήθελα να είχα μείνει στο κρεβάτι».

Το κολέγιο όπου αυτοπυροβολήθηκε

Μετά την τραγωδία, ακολούθησαν πολλά δημοσιεύματα σε εφημερίδες ενώ αξίζει να σημειωθεί το ντοκιμαντέρ που πραγματοποίησε το BBC και προβλήθηκε τον Δεκέμβριο τoυ 2004. Στον τομέα της λογοτεχνίας και της μουσικής ενέπνευσε πολλούς να δημοσιεύσουν σχετικά βιβλία και τραγούδια επηρεασμένα από την τραγωδία. Όσα χρόνια και να περάσουν, το σοκ που ένιωσε το έθνος δεν ξεχνιέται και είναι ένας από τους λόγους που δεν θέλουν να θυμούνται εκείνη τη μέρα. Μαρτυρίες και προσωπικές συνεντεύξεις το επιβεβαιώνουν και με αφορμή τον φάκελο που ανοίγει ξανά για την υπόθεση, οι μνήμες πολλών που βίωσαν τη σφαγή, ξαναζωντανεύουν.

Δήμητρα Τάγκα, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου