Η πρώτη και μοναδική πρωθυπουργός γυναίκα της Ινδίας από το 1966 έως το 1977 και από το 1980 έως το 1984, μένει ακόμη στις μνήμες του έθνους. Πήρε την εξουσία μετά τον θάνατο του πατέρα της, επίσης πρωθυπουργός της Ινδίας. Μια αγωνίστρια του κοσμικού χαρακτήρα η οποία ήταν εναντίον αυτών που ήθελαν να διαιρέσουν την κοινωνία σε θρησκεία και κοινωνικές τάξεις.
Έχει χαρακτηριστεί ως μια γυναικεία παρουσία με πολλά πρόσωπα και συγκεκριμένα, το έθνος της Ινδίας την αποκαλούσε «σιδηρά κυρία». Αυτό γιατί ακολουθούσε και εφάρμοζε πολιτικές αυστηρές και όχι πάντοτε νόμιμες. Σκοπός της ήταν να διατηρήσει την εξουσία, να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους της και να οδηγήσει την χώρα της στην πιο μεγάλη δημοκρατία του κόσμου. Η έντονη αγάπη της για την εξουσία φάνηκε περισσότερο κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας της. Ακολούθησε απολυταρχικές τακτικές: κηρύσσει με παράνομο τρόπο 20 κόμματα, διώκει όσους είναι ενάντια στις πράξεις της, ελέγχει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιβάλει υποχρεωτική στείρωση τμήματος του λαού και κατεδάφιση των παραγκουπόλεων. Οι αυστηρές ενέργειες της κράτησαν 21 μήνες και μετά ακολούθησαν εκλογές, τις οποίες χάνει και οι αντίπαλοι την φυλακίζουν.

Το 1971 ξεκίνησε πόλεμο κατά του Πακιστάν τον οποίο και νίκησε. Εγκαινίασε ένα πρόγραμμα καταπολέμησης της φτώχειας αλλά δεν ήταν αποτελεσματικό. Δεν μπορούσε να υπηρετήσει την δημοκρατία χωρίς την εφαρμογή αυταρχισμού, βίας και αντιδημοκρατικών μεθόδων. Παρ’όλες τις μεθόδους που χρησιμοποιούσε, οι Ινδοί τη θεωρούσαν « μητέρα της Ινδίας» και ήταν η μόνη που θα υπερασπιζόταν την αποτροπή ενός χειρότερου μελλοντικού κόσμου.
Μια χαρακτηριστική ενέργεια κατά τη διάρκεια της θητείας της είχε σχέση με τις αυταρχικές της πράξεις. Συγκεκριμένα, το Ανώτατο Δικαστήριο του Allahabad διαπίστωσε την ενοχή της για ανέντιμες εκλογικές πρακτικές, υπερβολικές δαπάνες και χρήση πόρων της εξουσίας για τα κόμματα. Αντί όμως να παραιτηθεί λόγω αυτών, κήρυξε την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης προκειμένου να διατηρήσει την θέση της.

Τον Ιούνιο του 1984, οι αυτονομιστές σιχ (αποσχιστικό κίνημα) εισέβαλαν στον Ιερό Χρυσό Ναό στο Αμριτσάρ. Η Indira Gandhi διέταξε αμέσως την παρέμβαση του στρατού και λόγω των πιέσεων που δεχόταν, μια κίνηση που οδήγησε στη σφαγή πάνω από 450 ανθρώπους. Μια επιχείρηση με όνομα «Γαλάζιο Αστέρι» μέσω της οποίς ήθελε να αποδείξει και την δύναμη της εξουσίας της. Αυτή ήταν και η αφορμή που οδήγησε στον θάνατο της καθώς αργότερα δύο σιχ, μέλη της προσωπικής της φρουράς την σκότωσαν στον κήπο του σπιτιού της.
Είχε πολλούς πολιτικούς αντιπάλους τους οποίους και προσπάθησε να κρατήσει μακρυά από την εξουσία της. Το 1999, μάλιστα ψηφίστηκε σε δημοσκόπηση του BBC από τις πιο σημαντικές γυναίκες της τελευταίας χιλιετηρίδας ανάμεσα σε άλλες γυναικείες προσωπικότητες όπως η βασίλισσα Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας, η Μαρία Κιουρί και η Μητέρα Τερέζα. Μια γυναίκα που άφησε το πολιτικό της στίγμα στην Ινδία και παραμένει ακόμη στις μνήμες όλων και κυρίως των πολιτών της Ινδίας.

Δήμητρα Τάγκα, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.