Τις τελευταίες ημέρες στα σύνορα τις Βενεζουέλας με την Κολομβία συνωστίζονται μαζικά χιλιάδες Βενεζουελάνοι είτε μόνοι τους είτε με τις οικογένειες τους για να εγκαταλείψουν τον τελευταίο σοσιαλιστικό παράδεισο της Νότιας Αμερικής. Άραγε αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ευτυχισμένοι στην χώρα τους; Άραγε αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι πατριώτες και δεν αγαπούν την χώρα τους ή μήπως δεν βιώνουν έναν ιδιότυπο πόλεμο εντός της Βενεζουέλας; Έναν πόλεμο που μπορεί να μην ενέχει βομβαρδισμούς και πολεμικό αποκλεισμό πόλεων μέσω οδομαχιών αλλά ενέχει μια συστηματική κρατική τρομοκρατία, με παραβίαση των ανθρωπίνων και ατομικών ελευθεριών, με φυλακίσεις, με άγρια φορολογία, με καταναγκαστική εργασιακή επιστράτευση, με έλλειψη βασικών ειδών πρώτης ανάγκης, με ατελείωτες ουρές για μια φρατζόλα ψωμί και λίγο γάλα.

Την ίδια ώρα που στα ανάκτορα του προεδρικού μεγάρου γνωστό και ως παλάτι Μιραφλόρες ο πλούτος, η χλιδή και οι ανέσεις για τον »επαναστάτη δημόσιο υπάλληλο» Νικολάς Μαδούρο ξεχειλίζουν με τον ίδιο και την οικογένεια του να δείχνουν ότι η μόνη επαφή που έχουν με την πραγματικότητα είναι η διεθνής κατακραυγή που εισπράττουν μέσω των διαφόρων ειδησεογραφικών sites στα οποία είναι οι μόνοι στην χώρα που έχουν πρόσβαση. Έτσι για τον ίδιο τον πρόεδρο Μαδούρο δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός μαζικής εγκατάλειψης της χώρας από τους πολίτες της, καθώς όπως δήλωσε και ο ίδιος σε συνέντευξη τύπου την οποία παραχώρησε στις αρχές του χρόνου σε δημοσιογραφικά μέσα που πρόσκεινται στο καθεστώς, μιμούμενος το είδωλό του τον αποθανόντα Κάστρο του οποίου κάποια παλαιά δήλωση επανέλαβε απαντώντας στους δημοσιογράφους για την μαζική φυγή των πολιτών λέγοντας »Αν δεν θέλουν να προσαρμοστούν στο πνεύμα της επαναστάσεως δεν τους θέλουμε, δεν τους έχουμε ανάγκη.»

Ο Μαδούρο ζει στην δική του ουτοπία που όσο ιδανική και αν είναι για αυτόν επηρεάζει τις υπόλοιπες χώρες τις Νοτίου Αμερικής, ειδικότερα αυτές όπως η Κολομβία που αντιμετωπίζουν ένα τεράστιο προσφυγικό ρεύμα στα σύνορα τους και τις υπόλοιπες χώρες της νότιας ηπείρου να μην μπορούν να κλείσουν τα μάτια μπροστά σε αυτήν την ανθρώπινη τραγωδία που εκτυλίσσεται στη κοινή γεωγραφική γειτονιά τους. Αποτέλεσμα όλων αυτών οι τελευταίες εξελίξεις πριν την σύνοδο της ένωσης των χωρών της Νότιας Αμερικής(Unasur) που θα πραγματοποιηθεί τις επόμενες ημέρες στην Αργεντινή και συγκεκριμένα στην πόλη της Λίμα, με τον κεντροδεξιό Πρόεδρο της χώρας Μαουρίσιο Μάκρι να θέτει τους όρους και την ατζέντα της συνόδου ως είθισται σαν οικοδεσπότης. Ο αποκλεισμός της χώρας σε διεθνές επίπεδο όσο και αν άργησε να επέλθει σε επίπεδο διηπειρωτικής διπλωματίας και θεσμών καθώς εκτός των ΗΠΑ και του Καναδά οι υπόλοιπες (Λατινογενείς στην πλειονότητα) χώρες της κεντρικής και νοτίου Αμερικής άργησαν τα προηγούμενα χρόνια να ανοίξουν τα μάτια τους για το τι γίνεται στην Βενεζουέλα και ο λόγος ήταν ο ιδεολογικός προσανατολισμός των κυβερνήσεων αυτών των χωρών.

Οι οποίες άλλες εκινούντο στην σοσιαλοδημοκρατία και άλλες στον τσεγκεβαρισμό με επίκεντρο την επανάσταση και τον διεθνισμό. Έτσι μόλις στα τέλη του 2008 το αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών έφερε την οικονομική και ανθρωπιστική κρίση ξανά στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και μοιραία την στροφή στον φιλελευθερισμό, γιατί όπως συνηθίζεται σε αυτές τις χώρες αν δεν γινόταν μια αποφασιστική μετάβαση στην πραγματικότητα οι δρόμοι ήταν δύο από εκεί και πέρα, ή που θα επικρατούσε η τυραννία του αριστερού ολοκληρωτισμού που θα συνοδευόταν με το αφήγημα »Ήρθαμε στην εξουσία για να εμποδίσουμε τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές να μας πάρουν την χώρα.» ή που θα επικρατούσε για άλλη μια φορά στατιστική λογική του πραξικοπήματος και λέω στατιστική καθώς από τις αρχές του 1950 εξελίσσεται ένας στατιστικός διαγωνισμός ανάμεσα στις χώρες της νοτίου Αμερικής για το ποια χώρα έχει τα λιγότερα στρατιωτικά πραξικοπήματα.

Λάμπρος Παπαδής, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου