Η Anna Alfredovna Starobinets, όπως είναι ολόκληρο το όνομά της, είναι ρωσικής καταγωγής, δημοσιογράφος και συγγραφέας κυρίως ρομαντικών βιβλίων και νουβελών που περιέχουν το χαρακτηριστικό στοιχείο του «τρόμου» και του μεταφυσικού στοιχείου. Τα έργα της έχουν λάβει επανειλημμένα διθυραμβικές κριτικές από την λογοτεχνική κοινότητα. Επίσης, είναι συγγραφέας και παιδικών βιβλίων, ενώ το βιβλίο με τίτλο «Catlanis» είναι το πρώτο παιδικό βιβλίο της το οποίο μεταφράστηκε από τα ρωσικά στα αγγλικά. Την φετινή χρονιά έλαβε το εγνωσμένου κύρους βραβείο «της Καλύτερης Συγγραφέα» βιβλίων φανταστικού από την Ευρωπαϊκή Εταιρία Λογοτεχνίας. Η τελετή έλαβε χώρα στo Eurocon Nemo 2018 στη πόλη Amiens της Βόρειας Γαλλίας που διεξήχθη από τις 19-22 Ιουλίου 2018.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Anna Starobinets είναι μόλις 39 ετών και παρά το νεαρό της ηλικίας της, ήδη χρήζει ιδιαίτερης εκτίμησης στους λογοτεχνικούς κύκλους και πιο συγκεκριμένα, κατά την διάρκεια της διεξαγωγής του ετήσιου Συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Επιστημονικής Φαντασίας έλαβε τον τίτλο «Hall of Fame». Ακόμη, τα τελευταία χρόνια, έχει τελειοποιήσει τον τρόπο γραφής της στον τομέα της επιστημονικής φαντασίας και του μυστηρίου. Ενδεικτικά κάποια έργα της είναι τα: «Thriller Sanctuary 3/9», «Anti-utopia The Living», «An Awkward Age» και «Cold Spell» τα οποία είναι ιδιαίτερα δημοφιλή στο αναγνωστικό κοινό. Μάλιστα, το γεγονός ότι τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου, δείχνει την μεγάλη απήχηση που αυτά έχουν σε διεθνές επίπεδο.

Όπως είχε δηλώσει παλαιότερα στον ξένο τύπο και ειδικότερα στην ιστοσελίδα «Τhe morning news» (30.06.2012) στη Ρωσία κυρίως «οσμίζεται» την Μόσχα, όπου τα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα δίνουν την αίσθηση μιας παρηκμασμένης κατά το ήμισυ σοβιετικής αυτοκρατορίας, πράγμα που προκύπτει από τα χαλιά, τα γυαλισμένα έπιπλα, τους λινοτάπητες και τους μουσαμάδες επάνω στο τραπέζι. Εξωτερικά, σύμφωνα με εκείνη, τα περισσότερα σημεία στη Μόσχα αφήνουν την μυρωδιά της βενζίνης, των χρημάτων και της σκόνης από τις κατασκευές.

Παρομοίασε στη συνέχεια την Μόσχα με τη Νέα Υόρκη όπου βρίσκει κάποιος φαγητό στον δρόμο και φρέσκο και χαλασμένο, ενώ συγχρόνως υπάρχουν σχεδόν μυρωδιές από οργανικά προϊόντα. Εκείνη όμως έχει επιλέξει να μένει στη περιοχή-προάστιο «Frunzenskaya Embankment» όπου υπάρχει μια αίσθηση πιο φιλόξενη, ο αέρας είναι πιο καθαρός, όπως είναι σε ένα χωριό και η βλάστηση είναι ζωντανή στη περιοχή, δίνοντας έτσι ζωή στην (τσιμεντένια) πρωτεύουσα. Για εκείνη οι μυρωδιές είναι πολύ σημαντικές και αποτελούν πηγή έμπνευσης των χαρακτήρων και των σκηνών των βιβλίων της, καθώς η ίδια δήλωσε ότι ποτέ δεν ξεχνά την μυρωδιά ενός ανθρώπου, ακόμη κι αν ξεχάσει μετά από χρόνια την εικόνα του.

Ακόμη, υποστήριξε ότι της ταιριάζει αυτό το «περιοριστικό» είδος συγγραφής το οποίο μεγαλώνοντας ηλικιακά, μπορεί εύκολα να αποβάλλει και να αντικαταστήσει με ένα πιο ανάλαφρο και αθώο στυλ συγγραφής. Ακόμη, τόνισε ότι δεν θεωρεί τον εαυτό της μια «ειδικό του τρόμου», επειδή πιστεύει ότι προσπαθεί να κάνει κάτι ευρύτερο λογοτεχνικά, το οποίο όμως έχει ιδιαίτερη αποδοχή στη Ρωσία. Αυτό ισχύει είτε πρόκειται για κάποιον συγγραφέα αστυνομικών έργων, είτε ρομαντικών, χωρίς να είναι δυνατό το να της προσδώσει κάποιος μια συγκεκριμένη ταμπέλα. Για έναν συγγραφέα αυτή είναι και η απάντησή του σε όσους τον κατατάσσουν στη κατηγορία των «καταραμένων συγγραφέων», σύμφωνα με εκείνη. Άλλωστε, όπως διετύπωσε η ίδια, ούτε ο συγγραφέας, ούτε ο αναγνώστης, ούτε ο κριτικός, εν τέλει λαμβάνουν υπόψη τους την συγκεκριμένη προσδιδόμενη ταμπέλα.

Άννα Παυλίδου, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.