Σαράντα χρόνια κλείνει το Anti-lock Braking System (ABS) από την δημιουργία του. Ένα από τα πιο χρήσιμα εξαρτήματα στα αυτοκίνητα, που πλέον το θεωρούμαι κάτι το συνηθισμένο, πριν από τέσσερις δεκαετίες δεν ήταν κάτι το αυτονόητο. Η δημιουργία του και η χρήση του στα αυτοκίνητα αποτέλεσε χρυσή τομή για τον κόσμο των αυτοκινήτων.

Ο ρόλος του ABS είναι να εμποδίζει τους τροχούς από το να μπλοκάρουν κατά την διάρκεια που ο οδηγός φρενάρει. Όταν δεν υπήρχε, άμα κάποιος οδηγός φρέναρε και συγχρόνως έστριβε το τιμόνι, οι τροχοί μπλόκαραν με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να μην σταματάει. Το ABS αποτελείται από τέσσερα εξαρτήματα. Τους αισθητήρες ταχύτητας του τροχού, τις βαλβίδες, την αντλία και έναν ελεγκτή. Ο αισθητήρας ταχύτητας χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της επιτάχυνσης ή της επιβράδυνσης του τροχού. Η βαλβίδα στη γραμμή φρένων έχει τρεις θέσεις: Στη θέση ένα, η βαλβίδα είναι ανοικτή και η πίεση από τον κύριο κύλινδρο περνάει μέχρι το φρένο. Στη δεύτερη θέση, η βαλβίδα μπλοκάρει τη γραμμή, απομονώνοντας το φρένο από τον κύριο κύλινδρο. Αυτό αποτρέπει την περαιτέρω αύξηση της πίεσης σε περίπτωση που ο οδηγός σπρώξει περισσότερο το πεντάλ φρένου. Στη θέση 3, η βαλβίδα απελευθερώνει κάποια πίεση από το φρένο. Η αντλία στο ABS χρησιμοποιείται για την αποκατάσταση της πίεσης στα υδραυλικά φρένα μετά την απελευθέρωση των βαλβίδων. Τέλος ο ελεγκτής είναι μια μονάδα τύπου ECU στο αυτοκίνητο που λαμβάνει πληροφορίες από κάθε μεμονωμένο αισθητήρα ταχύτητας τροχού. Εάν ένας τροχός χάνει έλξη, το σήμα αποστέλλεται στον ελεγκτή. Στη συνέχεια ο ελεγκτής θα περιορίσει τη δύναμη πέδησης και θα ενεργοποιήσει τον ρυθμιστή ABS που ενεργοποιεί και απενεργοποιεί τις βαλβίδες πέδησης.

Πριν από τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, Γάλλοι και Γερμανοί μηχανικοί (συμπεριλαμβανομένου του Robert Bosch) πειραματίστηκαν με πολυάριθμα συστήματα αντιολισθητικής προστασίας για τις σιδηροδρομικές και αεροπορικές βιομηχανίες. Στη δεκαετία του ’50, η πρωτοπόρος δισκόφρενων Dunlop έφερε ένα σύστημα που θα μπορούσε να βελτιώσει την απόδοση φρεναρίσματος της RAF κατά 30%. Η δουλειά της Daimler, στο να δημιουργήσει ένα τρόπο να μην μπλοκάρουν οι τροχοί, άρχισε ήδη από το 1953. Ο Hans Scherenberg, τότε επικεφαλής του σχεδιασμού της Mercedes-Benz, υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας σχετικά με ένα σύστημα που εμποδίζει το κλείδωμα των τροχών ενός οχήματος υπό σκληρό φρενάρισμα. Η πρόκληση ήταν ότι, σε σύγκριση με την αεροπορία και τους σιδηροδρόμους, το αυτοκίνητο απαιτούσε περισσότερους αισθητήρες και ταχύτερη επεξεργασία σήματος. Το 1963, η Daimler-Benz άρχισε να εργάζεται στο πρώτο ηλεκτροϋδραυλικό σύστημα ελέγχου φρένων. Το 1966, η εταιρεία άρχισε να συνεργάζεται με τον εξειδικευμένο στον τομέα των ηλεκτρονικών ειδών Heidelberg Teldix. Το αποτέλεσμα πραγματοποιήθηκε το 1970, όταν ο Hans Scherenberg παρουσίασε το αναλογικό ηλεκτρονικό σύστημα «Mercedes-Benz / Teldix Anti-Bloc System» στα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη δοκιμαστική πίστα στο Untertürkheim. Ωστόσο, η ομάδα Benz πήγε περαιτέρω. Ένιωσαν ότι για να παράγουν μαζικά τετρακύλινδρο ABS, χρειάζονται έναν ψηφιακό ελεγκτή. Σύμφωνα με τον μηχανικό Jürgen Paul, επικεφαλής του έργου ABS της Mercedes-Benz, η απόφαση χρήσης ψηφιακής μικροηλεκτρονικής για το σύστημα δεύτερης γενιάς ήταν η πραγματική σημαντική στιγμή της ανάπτυξης.

Όταν η Mercedes-Benz και η Bosch αποκάλυψαν την τεχνολογία έτοιμη για παραγωγή σε μια δοκιμαστική πίστα Daimler τον Αύγουστο του 1978. Η ανακοίνωση τους ανέφερε τα εξής: Το σύστημα αντιεμπλοκής των τροχών κατά την πέδηση χρησιμοποιεί έναν υπολογιστή για να παρακολουθεί τη μεταβολή της ταχύτητας περιστροφής κάθε τροχού κατά τη διάρκεια της πέδησης. Εάν η ταχύτητα επιβραδύνεται πολύ γρήγορα και ο τροχός κινδυνεύει να κλειδώσει, ο υπολογιστής μειώνει αυτόματα την πίεση πέδησης. Ο τροχός επιταχύνει πάλι και η πίεση πέδησης αυξάνεται και πάλι, με αποτέλεσμα να πέσει ο τροχός. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται πολλές φορές σε λίγα δευτερόλεπτα. Ίσως να μην το σκέφτεστε, αλλά το ABS μας δίνει την πιο βασική μορφή διόρθωσης ροπής, καθώς και το τιμόνι με το φρενάρισμα. Επιτρέπει επίσης στους κατασκευαστές να δημιουργήσουν μια σειρά από τρόπους οδήγησης που επιτρέπουν διάφορους βαθμούς ολίσθησης ελαστικών, που κυμαίνονται από σχεδόν καμία αλληλεπίδραση μέχρι πλήρη βοήθεια.

Νίκος Ντουντουλάκης, Δημοσιογράφος

Γράψε απάντηση

Γράψε ο σχολιό σου
Γράψε το όνομά σου

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.